Patty Curvers: “Dan weet ik zeker dat het ooit nog wat wordt”

Patty Curvers: “Dan weet ik zeker dat het ooit nog wat wordt”

Patty en Krisje B © Bembreghts Fotografie

Krisje B (v. Everdale) wordt door haar eigenaresse Patty Curvers beschreven als ‘een portret’. De karaktervolle merrie heeft voor heel wat hoofdpijndossiers gezorgd tijdens haar opleiding, maar door goed te blijven kijken naar wat wel en niet werkt is de amazone toch steeds vooruit gekomen. Toch is Curvers niet van plan om de handdoek in de ring te gooien en zijn er doelen gesteld. 

‘Ik zie het wel’

Het verhaal van Curvers en Krisje B begint zo’n 2,5 jaar geleden. “Op een gegeven moment woonde ik tegenover een manege die te koop stond en verkocht was. Ook de fokproducten van de eigenaar werden voor de verkoop aangeboden en de amazone zag haar kans schoon. Toen dacht ik: ‘weet je wat, ik ga gewoon kijken of er wat leuks tussen staat’. Het is allemaal op een beetje een gekke manier gegaan daar ik al 2 jaar niet meer echt gereden had en niet wist of het weer ging vanwege lichamelijke beperkingen in het verleden, maar goed, ik had zoiets van ‘ik zie het wel.’”

Crimineeltje

Ze is gaan kijken en Krisje B sprong er echt uit. “Een beetje een criminelen naam, maar het is ook een kleine crimineel”, lacht de amazone. “Ze doet echt haar naam eer aan. We hebben haar als onbeleerde bijna 3 gekocht en hebben haar in een hele grote wei bij ons huis neergezet. Een paard alleen is ook maar niks, dus toen ben ik op zoek gegaan naar een maatje voor haar. Een maand later had ik ook een tweede.”

Heftig

Curvers omschrijft haar merrie als een ‘portret’. “Ze is ontzettend heftig in haar reacties en in haar energie. Zowel positief als negatief. Je hebt paarden die iets spannend vinden en zich dan een beetje terugtrekken, maar bij Krisje gebeurt het tegenovergestelde. Ze kijkt, denkt ‘wow wat is dat’, en rent ernaartoe. Ze is heel nieuwsgierig, maar heeft ook een groot ego. Dat heeft ze ook naar mensen toe, de eerste twee maanden heb ik haar met veel moeite in een stal stal kunnen zetten, zonder maatje. Zodra ik dat deed, probeerde ze zelfs over mij heen steigeren en dat was voor mij echt een no go.”

Zadelmak maken

“Het is belangrijk dat je op het goede moment de goede dingen doet en daarbij veel geduld hebt. Vanwege haar karakter heb ik haar ook niet zelf zadelmak durven maken en is het lang onduidelijk voor mij gebleven of ik haar wel ooit alleen zou kunnen rijden. Het zadelmak maken ging eigenlijk heel goed, ze is op een gegeven moment even teruggekomen omdat ze last had van haar tanden. Een vriendin die professioneel springamazone is heeft haar nog even heel rustig aan doorgereden en toen ben ik haar toch zelf ook gaan rijden, wat ook prima ging. De vrouw van diegene die haar zadelmak heeft gemaakt heeft haar later nog een tijd doorgereden om de basis beter te bevestigen en daarna heeft ze weer maanden op de wei gestaan. Toen we haar weer wilden oppakken begon de ellende. Ze ging bokken, springen en zo hoog steigeren dat ze bijna viel. Toen is ze toch maar weer even naar de zadelmak maker teruggebracht. Nadat ze na is gekeken door een osteopaat, een verrekt spiertje bij haar lendenen bleek te hebben, en nog een hertstelperiode heeft gehad.

Problemen met het zadel

Toen de amazone een paar weken nadien haar paard weer op wilde halen, bleek daar dat Krisje ook heftig reageerde op een net niet lekker liggend zadel. “Hij ging haar voorrijden met zijn Prestige zadel en het was weer omhoog springen en alles doen wat niet mocht. Toen hebben we er een ander zadel opgegooid en was er niks meer aan de hand. Eenmaal thuis begon ze na een aantal weken weer met bokken. Maar niet normaal bokken, nee, ze komt tegen je been in en verminderd haar tempo totdat ze stilstaand aan het bokken en springen is. We moesten er een beetje omheen breien. Dus ik gaf aan ‘dit is wat ik van jou wil’, want ‘dit is wat we gaan doen’ had geen zin. Maar uiteindelijk is het dan wel wat we doen.”

Helemaal in orde

Dat heeft een tijdje heel goed gewerkt en dacht de amazone dat ze eindelijk vooruit konden. “Maar toen begon het volgende weer, het staken en daarbij trappen naar mijn been. De hele tijd heb ik er regelmatig dierenartsen, fysio’s en osteopaten bijgehaald en ik heb een nieuw dressuurzadel aangeschaft om maar zeker te weten dat er fysiek niks mis was. Ik ben ervan overtuigd dat een paard niet zo doet omdat hij het leuk vindt. En ik wil gewoon niet op een paard rijden dat misschien wel pijn heeft.” 

Positieve kant

©Angelique Photography

De amazone is gaan rijden met de focus op voorwaarts. “Omdat ze heel erg in haar emotie zit, moet je heel goed aanvoelen hoe ver je kan gaan en wat je wel en niet kan doen bij haar. Ze vindt springen heel leuk, dus het gebeurt ook wel eens dat ik haar longeer, erop klim en meteen een hindernis spring. Paard heeft niet gestaakt, paard heeft niet gebokt, paard is helemaal happy!  Dus toen besloot ik om onze eerste officiële dressuurwedstrijd met een springzadeltje te rijden. Op vreemd terrein is ze supermakkelijk, omdat ze nergens bang voor is. Dat is dan weer het positieve aan haar karakter. Ze haalde 201 punten met twee vingers in haar neus. Dan weet ik weer zeker dat het ooit nog wat wordt!”, vertelt de amazone lachend.

Doelen

“Ik zou het ontzettend gaaf vinden om in subtop met haar te komen. Want ik denk dat zij in haar lijf zeker de kwaliteit daarvoor heeft, alleen nu moet het hoofd nog meewerken. Mijn hoogste niveau is M1 geweest, dus ik weet niet of ik daar zelf kan komen. Talent telt maar voor een klein deel van wat je kan bereiken, je moet heel hard willen trainen en doorzetten, dan kan je bereiken wat je wil. Dat is wel lange lange termijn hoor. Op dit moment ben ik gewoon blij als we B starten en we daar wat prijsjes mee kunnen pakken”, besluit de amazone vastberaden. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Bembreghts Fotografie

 

Vergelijkbare artikelen

Reacties