Patricia Groenewegen: “Door de paarden had ik weer een doel”

Patricia Groenewegen: “Door de paarden had ik weer een doel”

Patricia Groenewegen en Renze ©Brigit Oud

In 2018 kreeg Patricia Groenewegen te stellen met een burn-out. Van haar zesde tot haar twintigste was ze actief amazone en haar passie voor de paardensport is nooit verdwenen. Met behulp van onder andere twee shetlanders kwam ze er weer bovenop. Nu zelfs zo ver dat ze een paard-gerelateerde opleiding wil gaan volgen voor naast haar reguliere baan. 

Achtergrond

“Van mijn zesde tot mijn tiende jaar heb ik op een manege gereden. Toen is de manege veranderd in een pensionstal en ben ik bij een fokkerij / handelsstal aan de slag gegaan. Daar hadden ze alleen maar Haflingers en Friezen”, legt ze uit. “En daar heb ik tot mijn twintigste gereden. Dus eigenlijk ben ik van mijn zesde tot mijn twintigste actief amazone geweest.”

Rustig aan

“In 2018 werkte ik vrij ver van waar ik woonde en toen kreeg ik op een gegeven moment een soort van hyperventilatie-aanval. De doktoren hebben eerst tegen mij gezegd; “Doe maar even twee weken rustig aan thuis”. Dat is een half jaar geworden. In dat half jaar kon ik eigenlijk niet zoveel, ik was continu moe en had verschillende angststoornissen en paniekaanvallen.” 

Terugkeer

Ze vervolgt: “Naast dat ik bepaalde therapieën ben gaan volgen had ik ook wel het idee dat ik weer wat te doen wilde hebben op zo’n dag. Ik wilde gewoon een doel. Een paar keer in de week even ergens mee bezig zijn vond ik wel heel fijn, dus toen ben ik toch weer teruggegaan naar mijn oude paarden-hobby.”

Een zwak voor Haflingers

“In de tijd tussen mijn twintigste en 2018 heb ik wel eens een buitenritje gemaakt, over het strand of op de Veluwe, maar dat was echt maar een paar keer per jaar. Ik heb wel een zwak voor Haflingers, dus als ik er eentje in het land zag staan moest ik altijd even kijken, dat wel. Maar nee, verder was het in die tijd wel weg.”

Rust

Groenewegen ging op marktplaats op zoek naar een verzorgpaard. “Toevallig vond ik er een twee kilometer bij mij vandaan. Het was ook nog een paardencoaching-bedrijf, dus dat was toevallig. Daar hadden ze twee shetlanders en twee grotere pony’s. Ik had ook niet de behoefte om te rijden, dat vond ik toen weer wat te eng. Dus ik ben daar lekker gaan poetsen, wandelen en heel simpel poepscheppen. Ik was daar dan in het weiland bij de paarden en dat gaf mij heel veel rust. Drie keer per week ging ik erheen en dan maakte ik gewoon een wandelingetje met de shetlanders.”

“Wat mij echt geholpen heeft is de rust die die pony’s uitstraalden. Dus wanneer ik ze heel relaxed aan het poetsen was en zij lekker stonden te grazen, nam ik hun rust over. Het was niet zozeer iets specifieks wat ik deed, maar meer dat ik voor mijn gevoel hun rust overnam.”

Aan de slag

Patricia Groenewegen en Renze ©Brigit Oud

Na een tijdje ging het steeds beter en begon ze weer met werken. “Vanaf dat moment wilde ik eigenlijk weer meer met de paarden doen en heb ik me weer ingeschreven bij Hippisch Centrum De Vleet. Dat was gewoon één keer in de week, maar na een tijd wilde ik weer meer”, vertelt ze lachend verder. “Toen kwam ik op de manege een advertentie tegen van een paard waar ze een bijrijder voor zochten. Dat paard, Renze, rijd ik sindsdien twee keer in de week en sinds een paar maanden ben ik ook actief als vrijwilligster bij Stichting Paardenopvang Noord-Holland. Ik ben in elk geval weer veel meer in de paarden bezig”, vertelt Groenewegen enthousiast.

Ruitercoach

“Inmiddels ben ik 34 jaar en denk ik er zelfs over om een paard-gerichte opleiding te gaan volgen. Maar wel in de zin van ruitercoach. Nu werk ik vijf dagen per week op kantoor bij een ICT-bedrijf, maar ik merk dat ik actiever wil zijn. Vijf dagen achter de computer trek ik gewoon slecht. Zeker nu ik bij die paardenopvang aan de gang ben, merk ik dat ik dat heel erg fijn vind om te doen. Mijn lichaam reageert er ook beter op,  mijn (fysieke)klachten zijn ook een stuk minder op het moment dat ik even bij de paarden ben geweest. Dus ik wil eigenlijk een opleiding gaan doen in de richting van ruitercoach, zodat ik het stukje mens en paard kan combineren. In een ideale situatie ga ik dat één of twee dagen per week doen naast mijn baan op kantoor”, besluit de amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Foto: Privébezit

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

 

Reacties