Nikki van Gent: “We zijn eindelijk uit de negatieve spiraal”

Nikki van Gent: “We zijn eindelijk uit de negatieve spiraal”

Nikki van Gent en Starbucks

Nikki van Gent en haar paard Starbucks hebben drie jaar lang samen heel veel ellende mee gemaakt. Veel blessureleed, maar ook veel verzet, steigeren en zelfs achterover laten vallen. Gelukkig raakten ze daarbij beide niet gewond, maar Nikki raakte het plezier wel kwijt. Daarnaast had ze last van faalangst in combinatie met prestatiedrang.

Het lukte haar maar niet om uit de negatieve spiraal te komen. Tot afgelopen weekend in Ridderkerk.

Gevaarlijk

“Ik heb Bucks nu bijna acht jaar. Hij is heel groot met zijn 1.87meter. Daardoor moest hij langer doorgroeien en is het lastiger om hem bij elkaar te rijden. Zijn grootte is een heel groot struikelblok geweest. Hij vond dingen heel moeilijk en uitte dat dan door te steigeren. Er zijn periodes geweest dat hij zich iedere dag achterover liet vallen. Hij was zo onbereikbaar dat het echt gevaarlijk werd. Ik had er  begrip voor dat hij dingen moeilijk vond, maar ik vond het niet tof dat hij zo gevaarlijk deed. Ik werd er gefrustreerd van”, vertelt ze.

Stoppen

“We zijn een keer achterover gevallen op het asfalt voor een auto, maar daar hebben we niks aan over gehouden. Wat hij ook deed was rennen met het hoofd omhoog. Een keer struikelde hij en toen klapte ik naar voren. Toen hing mijn hoofd op mijn linkerschouder. Gelukkig kwam dat weer goed. In de jaren heb ik heel veel meegemaakt met hem. Ik heb vaak gedacht om ermee te stoppen.”

Finaal mis

“In het begin ging het echt wel goed en hebben we op concours veel goede resultaten gehaald. In het M ging het bergafwaarts en kwamen we in een negatieve spiraal terecht waar ik niet uitkwam. Hij kreeg een peesblessure en na driekwart jaar was hij weer een eind op de rit. In de trainingen liep hij toen fijn. Ik besloot weer te starten. Ik legde zelf de druk heel hoog en toen ging het finaal mis. Hij blokkeerde helemaal. Als ik been gaf kwam er geen reactie. Ik probeerde er door heen te rijden, maar hij was zo gespannen dat hij omhoog kwam en met het hoofd omhoog wegrende.”

Mis

“Hij kreeg later een trap van een paard en was er weer een jaar uit. Toen ik weer ging starten zat de laatste wedstrijd nog zo in mijn hoofd. Met die herinnering stapte ik op en dat weet je al dat het niet goed gaat. Dat ging het dus ook niet. Daarna raakte hij weer geblesseerd. Hij was weer helemaal hersteld en vier weken geleden ben ik weer gestart. Toen ging het weer mis. De stres begint al vanaf het moment dat ik inschrijf voor een wedstrijd. Ik ging excuses verzinnen om niet te hoeven trainen. Zo zonde, want hij kan het en samen kunnen we het ook. Vorige week dinsdag zijn we weer achterover geklapt. De dag erna ben ik opgestapt en dacht ‘hij gaat weer steigeren’. Dat deed hij dus ook.”

Geen druk

“Ik heb mezelf toen eens heel goed aangekeken in de spiegel. Ik weet dat het grotendeels aan mij ligt. Er moest iets veranderen. De dag voor de wedstrijd van afgelopen weekend had ik les. Ik heb het toen bespreekbaar gemaakt met mijn instructrice. Zij heeft me een flinke schop onder de kont gegeven, bij wijze van spreken dan. Ik moet het loslaten en dan komt die proef vanzelf wel. Ik moest mezelf geen druk meer opleggen. Dat heb ik gedaan en het werkte goed. Ik heb de proeven uit mijn hoofd gereden, zodat ik meer focus had. We konden nu samen laten zien dat we het wél kunnen. We haalden twee mooie winstpunten en mogen nu Z starten.”

Spiegel

“Bucks is mijn grote spiegel. Veel van wat ik doe zie je in hem terug. Zelfs na acht jaar leer je daarover en zijn we nu op een punt dat we elkaar gaan begrijpen. Ik ben heel blij dat ik het bespreekbaar heb gemaakt en hulp heb gezocht. Het is fijn als iemand je kan ondersteunen en helpen. Ik ben zo blij dat we nu uit de negatieve spiraal zijn!”

Tekst: Denise Dekens

Bron: De Hoefslag

 

 

 

Reacties