Naomi Middelweerd: “Ik had niet verwacht Bonje ooit nog terug te zien”

Naomi Middelweerd: “Ik had niet verwacht Bonje ooit nog terug te zien”

0 4135

Pony Bonje was de steun en toeverlaat van zijn eigenaresse Naomi Middelweerd toen ze door een zware periode ging. Toen de ruin uiteindelijk verkocht werd en de amazone hem uit het oog verloor, zakte de grond onder haar voeten vandaan. Ze zette alles op alles om de pony weer terug te vinden, met uiteindelijk een goede afloop.

De moeder van de Middelweerd kreeg borstkanker toen de amazone nog op de middelbare school zat. In de periode dat ze heel ziek was, leek het haar heel goed om een pony voor haar dochter te kopen. “Ik weet nog heel goed dat ik op school zat, in de Engelse les, toen mijn moeder belde. Normaal zou ze mij nooit op school bellen, dus ik ben uit de les gegaan om met haar te praten”, blikt Middelweerd terug. “Ze vertelde dat ze een E-pony had gevonden: Bonje, en ze vroeg mij of ik die middag samen met haar wilde gaan kijken. Het was midden in de winter en alles was bevroren, dus we hebben hem alleen even uit zijn stal gehaald. Maar ik vond hem gelijk al heel leuk, ondanks dat hij pas tweeënhalf was”.

Alles of niks

Foto: Lukas de Vries

Ondanks dat het een gokje was, heeft Middelweerd geen moment spijt gehad van de aankoop. “Toen Bonje drie was ben ik hem zelf gaan beleren en heb ik hem zelf opgeleid het  Z1 + 10. Hij is altijd heel lief geweest, maar wel heel onzeker. We zijn ook heel vaak gediskwalificeerd geweest of hebben afgegroet, omdat hij er alleen maar vandoor ging. Het was altijd alles of niks bij hem”. Omdat Bonje een kleine E-pony was en de amazone zelf redelijk lang is, moesten ze uiteindelijk de moeilijke keuze maken om de pony te verkopen. “Voor mijn gevoel werd het allemaal wat teveel voor hem. We zijn in een hele korte tijd naar het Z gereden en omdat Bonje nog erg jong was dachten we dat het een goede beslissing zou zijn om hem te verkopen, zodat een jonge ruiter met hem aan de gang kon. We hebben hem te koop gezet tot mijn grote verdriet, want ik vond het echt heel erg”.

Geen contact

Er kwamen veel kopers af op de advertentie van de talentvolle pony. “Uiteindelijk hadden we bij bepaalde mensen een super goed gevoel. Ook bij hen op stal zag het er allemaal perfect uit. Toen is hij daarheen gegaan en hebben we nog een beetje contact gehad en zijn we zelfs nog een keer gaan kijken. Maar op een gegeven moment kregen we een bericht van ze dat ze Bonje hadden verkocht en dat de nieuwe eigenaar geen contact met mij wilde, daar was ik echt kapot van want Bonje was echt mijn vriendje. Vlak daarna werd ik overal op geblokkeerd, het is dus heel raar gegaan”.

Duitsland

De amazone hield er een naar gevoel aan over, dus ze besloot om te kijken of ze de pony ergens online kon vinden. “Ik ben alle startlijsten in de gaten gaan houden om te kijken of ik zijn naam ergens kon vinden. Uiteindelijk kwam ik hem, na twee jaar zoeken, tegen op een Duitse startlijst. Er stond een naam bij die overeenkwam met een Facebook profiel, en ik besloot haar een berichtje te sturen. Toen ik eerst geen reactie kreeg begon ik te geloven dat ze inderdaad geen contact met mij wilde, maar na een tijdje kreeg ik opeens een reactie terug”.

“Ze vond het superfijn dat ik contact had opgenomen en ze vertelde dat het niet heel goed ging met Bonje. Hij had gebitsproblemen en staakte veel tijdens het rijden. We hebben heel lang met elkaar gesproken en uiteindelijk ben ik een keer naar Duitsland gegaan om te kijken bij een van hun wedstrijden. Ondanks dat ik heel blij was om Bonje te zien, schrok ik wel een beetje. Hij zag er conditioneel niet zo goed uit als toen hij van ons was, dat vond ik heel heftig om te zien. Ondanks dat ik in mijn leven heel veel paarden heb gereden, heb ik nooit meer zo’n klik gehad als dat ik met Bonje had. Het meisje dat er op reed was heel gek op hem, maar de klik was er niet”.

Goed nieuws

Nadat Middelweerd Bonje op had gezocht is ze gaan reizen. Toen ze in Vietnam verbleef kreeg ze opnieuw een berichtje van de toenmalige eigenaresse van de pony. “Ze had Bonje verkocht naar iemand die met hem zou gaan mennen, maar diegene kon hem niet afbetalen. Vlak daarna zou ze Bonje weer bij hem ophalen, maar zat echt met haar handen in haar haar omdat het echt niet werkte tussen haar en Bonje Ze vroeg of ik nog iemand wist die hem wilde kopen, waar ik sterk over twijfelde. Ik was natuurlijk aan het reizen en had amper geld beschikbaar, maar dat maakte haar niks uit. Voor een heel klein prijsje mocht ik hem terug hebben. Ik heb dus gelijk mijn ouders opgebeld vanuit Vietnam, en omdat mijn moeder wist wat voor band ik met Bonje had, zijn mijn ouders acht uur gaan rijden om hem op te halen”.

Ondanks dat Middelweerd nog in het buitenland zat, was ze onwijs blij dat ze haar pony weer terug had. “Hij zag er niet al te best uit. Was heel mager en slecht in zijn bespiering. Dat meisje had goed voor hem gezorgd, maar je merkte gewoon dat het niet ging. Mijn moeder is een paardentherapeut en heeft hem in het begin heel veel behandeld en vanaf de grond heel doelgericht getraind. Daarna heeft ze hem een tijd stilgezet om hem de rust te geven, het was een soort burn out dat hij had. Hij werd in die tijd ook herenigd met zijn vriendje, mijn moeders paard die we ook al heel lang hebben. Toen hij weer terug kwam herkenden ze elkaar direct. Dat paard heeft hem ook geholpen om weer langzaam de oude, ondeugende Bonje te worden.

Vertrouwen verloren

Toen Middelweerd weer terugkwam na de lange reis kon ze eindelijk de ruin weer in haar armen sluiten. “Ik had niet het idee dat hij me gelijk herkende, dat was wel jammer want ik was natuurlijk heel enthousiast”, geeft ze lachend toe. Ze besloot de pony langzaam weer op te pakken onder het zadel, maar dat ging niet zoals ze gehoopt had. “Op het moment dat ik voor het eerst opstapte stond hij alleen maar stil en steigerde hij. Toen heb ik besloten dat we alleen maar het bos in zouden gaan. Ook in het begin ging hij daar staken, maar op een gegeven moment vond hij het plezier weer terug in het rijden en konden we ook weer wat serieuzer gaan trainen. Het was puur dat hij het vertrouwen in mensen echt was verloren. Als je in de stal stond en je maakte een snelle beweging met je hand dook hij in de hoek, omdat hij zo bang was. Ik merkte heel erg aan hem dat hij getraumatiseerd was, maar waar dat precies gebeurd is weten we niet”.

Debuut

Lanzaam ging het rijden steeds beter en ging de combinatie weer trainen bij hun oude instructrice Vironique Roerink. “We gingen weer verder in het Z1, waar we voor de verkoop zijn gestopt. Toen dat direct goed ging zijn we gaan trainen voor het Z2 en hebben we onlangs ook daarin ons gebuut gemaakt. We hebben in een maandje zes winstpunten gehaald en vielen herhaaldelijk in de prijzen. Helaas moesten we nu even stoppen met de wedstrijden vanwege corona, maar we zijn lekker aan het doortrainen in het land en we gaan veel het bos in”.

“We willen in het voorjaar de laatste puntjes in het Z2 halen. Mijn doel is om het ZZ-licht + 1 te halen en dan te kijken hoe het gaat. Misschien zoeken we daarna een leuke bijrijder voor hem, maar hij blijft gewoon lekker thuis. Ik kijk heel erg per seizoen hoe het gaat en hoe hij eraan toe is. Voor mijn gevoel kan hij nu heel veel, we springen ook wissels om de twee passen en dat doen we allemaal op een speelse manier, zonder druk. Dat gaat tot nu toe hartstikke goed, dus we zien wel waar we gaan komen. Heel misschien komt de subtop zelfs wel in zicht”.

Steun en toeverlaat

De amazone blikt emotioneel terug op de afgelopen jaren: “Ik was heel erg aan Bonje gehecht. In de periode dat mijn moeder heel ziek was en mijn schoonzusje overleed aan kanker, had ik hem. Hij was mijn steun en toeverlaat. Ik deed eigenlijk alles met hem, we waren echt een team. Toen hij weg was heb ik altijd die klik gemist met een paard. Ik heb echt wel leuke paarden gehad om te rijden en de merrie die ik kocht als opvolger was ook hartstikke leuk, maar ik had met hen helemaal niet wat ik met Bonje had. En toen ik er achter kwam dat het niet goed met hem ging, was dat heel lastig voor mij want het was wel mijn beste vriend”.

“Toen zij hem hadden verkocht en ik hem niet kon vinden, dacht ik echt dat ik hem kwijt was, wat ik heel erg vond. Ik had heel erg gevoel dat het mijn schuld was en ik had er heel veel spijt van dat we hem hadden verkocht, ik vond het heel er en heb er ook wel echt tranen om gelaten. Het moment dat ik zijn naam online zag en dat zijn eigenaresse ook bevestigde dat dat hem was, wat ik echt megablij. Al had ik nooit verwacht dat hij weer bij mij terug zou komen”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Reacties