Monya Spijkhoven: “Een paard heeft niets aan een piekerende of onzekere ruiter”

Monya Spijkhoven: “Een paard heeft niets aan een piekerende of onzekere ruiter”

Foto: Privébezit/Natalia van Gilst

Monya Spijkhoven is al 30 jaar actief in de paardensport. Ze was lange tijd één op één instructeur, maar merkte hierin dat veel ruiters behoefte hadden aan een andere manier van lesgeven.

“Wat ik merkte was dat veel ruiters behoefte hadden aan écht gezien en gehoord worden. Dat is toch anders dan alleen maar een les halen”, vertelt ze. Met deze instelling startte Spijkhoven in 2017 de Gelukkige Ruiter Academie.

Positieve feedback

Spijkhoven leidt binnen de Gelukkige Ruiter Academie instructeurs op tot zogenaamde ruitercoaches. “In feite ben je instructeur, maar we vliegen het op een andere manier aan”, legt ze uit. “Bij ons staat de hulpvraag centraal, niet alleen de prestatie. Het kan een niveau zijn wat iemand wil behalen, maar het kan ook echt een probleem zijn.” Voorheen kreeg de instructrice veel positieve feedback terug van haar lesklanten. “Klanten wilden blijven omdat ik luisterde en omdat ik ze goed aanvoelde. Dat wilde ik delen met andere instructeurs. Na het eerste jaar dacht ik: ‘dit is het’. Dit moet meer gebracht worden. Alle ruiters stappen met een glimlach af, dat maakt dat ik dit iedere dag weer wil doen.”

Meer zelfvertrouwen

“In de tijd dat ik werkzaam ben in de paardensector heb ik veel gezien”, vervolgt Spijkhoven. “Ruiters die overweldigd zijn door de keuzes en stromingen binnen de paardensport. Hierdoor is er enorm veel onzekerheid. Mensen vragen zich af: Kan ik het wel? Doe ik het wel goed? Hierdoor worden ze beïnvloed door andere ruiters en maken ze geen eigen keuzes. Ruitercoaches werken niet alleen aan de techniek, maar ook aan een stuk mentale ontwikkeling. Je leert dat je goed bent zoals je bent, en dat je fouten mag maken. Daar profiteert het paard ook van.”

Aansluiting

Volgens Spijkhoven profiteert het paard op verschillende manieren van een zelfverzekerde ruiter. “Als een ruiter meer zelfvertrouwen heeft en eigen keuzes durft te maken, dan kan je beter bij je paard aansluiten. Het is hetzelfde als bij het opvoeden van kinderen; je weet niet precies hoe het moet dus volg je je intuïtie. Als een paard een ruiter heeft die zichzelf volledig accepteert en niet onzeker is, dan sluit hij vanuit zijn natuur aan. Hij heeft niets aan een piekerende of onzekere eigenaar, daar snapt hij niets van.” Ze vult aan: “Daarbij zijn mensen die hun eigen keuzes maken onderzoekend, en volgen ze niet maar zo een ander. Onze ruiters krijgen alle opties om goed te blijven nadenken over hun ontwikkeling. Ze zijn voortdurend op zoek naar beter. Zo blijven ze kijken naar wat het beste is voor zichzelf en hun paard.”

Van binnen naar buiten

De methode van lesgeven kan volgens Spijkhoven beschreven worden als van binnen naar buiten lesgeven. Ze legt uit: “Vaak wordt er heel technisch lesgegeven, het is A + B en dan kom je bij C. Wij gaan eerst definiëren: wat is je vraag? En wat denk je zelf dat je daar voor nodig hebt? Daar haken we op in. Wij bepalen niet wat goed is voor jou, we bepalen samen wat goed is voor jou. We kijken naar wat er al in zit, wat we naar boven kunnen halen. Daarnaast maken we de ruiter enorm bewust van het paard, zodat de ruiter ziet wat het effect is. Een voordeel is ook dat de ruiter het thuis makkelijker kan herhalen, omdat het vanuit een eigen hulpvraag komt. Als je meer van binnen naar buiten werkt dan blijf je er sneller mee bezig.”

Respecteren

Volgens Spijkhoven is haar opleidingsprogramma voor iedere instructeur geschikt. “De vraag is alleen of iedere instructeur dit wil, maar ik denk dat iedere instructeur dit kan. Daarnaast hoeven ervaren instructeurs niet de gehele opleiding te doen, door vrijstellingen kunnen ze er uit pikken wat ze willen leren.” Dat deze methode bij veel mensen aansluit, is volgens de amazone alleen maar een voordeel. “Al die groepen leren hier met elkaar omgaan en elkaar waarderen en respecteren. Het is belangrijk om te proeven dat er eenheid kan bestaan. Soms hebben we discussies, we hoeven het niet met elkaar eens te zijn. We gaan dan echt onderzoeken welke wegen allemaal naar Rome leiden en deze bespreken. Je kan van elkaar leren.”

Meer eenheid

Samen met de instructeurs die verbonden zijn aan de Gelukkige Ruiter Academie streeft Spijkhoven naar een community-gevoel. “We kunnen met zijn allen naar elkaar gaan wijzen, maar we kunnen ook met zijn allen naar binnen kijken. Het gaat er om dat we samen de sport beter maken, en niet de verdeeldheid zo in stand houden. We moeten met zijn allen uitstralen dat wij dit zo de moeite waard vinden en dat de publieke opinie om mag. Er is zo veel kritiek, laten wij nu met zijn allen de schouders er onder zetten. Dat is ook waarom ik begonnen ben: ik wilde meer eenheid krijgen. Vanaf de plek waar ik iets kan veranderen, wil ik wat veranderen. Vanuit daar heb ik de Gelukkige Ruiter Academie laten ontstaan.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit/Natalia van Gilst

Reacties