Mandy Verhaaf: “Angst overheerste alles, maar het is eindelijk gelukt”

Mandy Verhaaf: “Angst overheerste alles, maar het is eindelijk gelukt”

Mandy Verhaaf
© Diana Verburg fotografie

Drie jaar geleden liep Mandy Verhaaf een heuptrauma op bij een ongeluk tijdens het trainen van een paard. Sindsdien speelt angst een grote rol in haar leven. Na heel veel trainingen, bloed, zweet en tranen kan ze een heftige periode achter zich laten en met een schone lei beginnen. Ze laat zich niet meer uit het veld slaan en heeft een groot doel voor ogen: de Subtop.

“Na een pauze van 21 jaar ben ik zes jaar geleden weer begonnen met paardrijden. Tot op de dag van vandaag heb ik alleen maar pech gehad met paarden”, steekt ze van wal. “Of ze liepen een blessure op of hun gedrag was dusdanig slecht dat ik er gewoon niet mee overweg kon. Twee jaar geleden bereikte ik mijn dieptepunt in dit verhaal en heb ik een ongeluk gehad met een Johnson-nakomeling. Hierbij heb ik niet alleen een heuptrauma, maar ook een mentaal trauma opgelopen”.

Portugal

Nuno Bapista

Toegeven aan de je angst is moeilijk, dat ondervond Verhaaf ook in deze periode. “Wat ik mijn omgeving veel hoorde was; ‘stel je niet aan’, ‘hij doet toch niks!’ en ‘stap gewoon op en ga rijden’. Helaas is dit makkelijker gezegd dan gedaan, in mijn hoofd zit dat allemaal anders. Ik heb het nog een tijdje geprobeerd met een dressuurtrainer, maar in mijn optiek trainen dat soort mensen de paarden zodat ze er zelf goed op kunnen rijden. Op het moment dat het mij, als klant uiteindelijk niet lukte. Werd ik nog onzekerder wat uiteindelijk resulteerde in dat ik nog banger werd. Ik begon te twijfelen aan mezelf en werd op een gegeven moment zo bang, dat ik meerdere malen op het punt heb gestaan om op te geven. Ik wist wat ik moest doen, ik wilde het heel graag maar mijn angst zat me in de weg”.

Ze vervolgt: “Op een gegeven moment was ik er klaar mee en was ik er van overtuigd dat het niks meer ging worden, de angst zat heel diep. Totdat ik terecht kwam bij Nuno Bapista, een trainer in Portugal die zich vooral op dressuur, Working Equitation en Horsemanship richt. Hij heeft heel veel inlevingsvermogen en begreep precies hoe ik me voelde. Ik heb met hem de situatie besproken en hij heeft mij laten zien hoe paarden zich van nature gedragen. Daarna heeft hij mij uitgelegd hoe je je mentale onzekerheid kan omzetten naar een zelfverzekerde houding. Uiteindelijk heb ik op zijn paarden gereden, puur voor mijn eigen zelfvertrouwen. Ik ben er daar achter gekomen dat ik het wel kan, daar ben ik hem heel dankbaar voor”.

Het roer om

Na een aantal trainingen besloot de amazone terug te gaan naar Nederland, om haar eigen paard verder te trainen met de opgedane kennis. “Ik ging vol goede moed terug, maar de angst kwam vrijwel gelijk weer opzetten. Ik werd nog onzekerder dan daarvoor en besloot nog een training te volgen bij Nuno. Toen ik weer iets meer zelfvertrouwen had ging ik weer terug naar huis met de intentie om te gaan kijken of ik verder zou kunnen komen met mijn eigen paard. Op dat moment was er rijtechnisch een begeleider, maar voor de angst niet. Dit zorgde ervoor dat ik het niet meer leuk vond om te rijden. Ik moest een manier vinden om mijn angst te overwinnen, dus ik besloot het roer om te gooien”.

Belangrijk moment

Verhaaf kocht een ander paard en verhuisde naar de stal van Ton Duivenvoorden. “Ik wilde met Impacto

© Devica Fotografie

Galopin vanaf het begin af aan op een positieve manier starten. Ik ben dus met Ton gaan overleggen wat voor training bij ons beide zou passen. Volgens mij was dit een van de belangrijkste momenten van de afgelopen jaren, want ik had iemand gevonden die naar me luisterde en anticipeerde op wat ik nodig heb. Een paard blijft een vluchtdier, dus schrikken kan altijd. Maar we gingen kijken naar hoe ik mezelf daarin kan verbeteren. Want voorheen als een paard schrok, stapte ik af en dan reed ik gewoon niet meer. Ik verzon allerlei smoejes om er niet meer op te hoeven. Met Ton heb ik een plan gemaakt wat bestaat uit kleine stapjes. Dit hebben we op een rustige manier doorlopen, zonder dat er ook maar enige druk op gelegd werd. Nuno en Ton hebben mij het vertrouwen weer teruggegeven. Niet alleen in het zadel, maar in de hele omgang met paarden”.

Vorige week beleefde de amazone een grote doorbraak met haar paard. “Hij ging er flink vandoor, voor het eerst met mij erop. Maar doordat Ton heel rustig bleef en mij vertelde wat ik moest doen, bleef ik zelf ook rustig. Op het moment dat ik hem onder controle had barstte ik in huilen uit: ‘het is me gelukt’. Ik kwam er achter dat het helemaal niet erg was als het een keer verkeerd ging, er viel gelijk een last van mijn schouders af. Ik ben de volgende dag gewoon weer opgestapt en we hebben heerlijk gereden”.

Steun

© Diana Verburg fotografie

Ze blikt terug op de afgelopen jaren: “Ondanks de tegenslagen kijk ik er positief op terug. Ik heb gemerkt dat het heel belangrijk is dat je je openstelt naar de mensen die je begrijpen. Die snappen wat angst en onzekerheid is en die je vertrouwen kunnen geven in jezelf en je paard. Ik denk dat veel mensen worstelen met angst, aan hen wil ik meegeven dat het belangrijk is dat je steun zoekt. Dit kan bij een trainer in je omgeving, maar ook mijn inbox staat altijd open als je je verhaal kwijt wil”.

Haar angst is grotendeels overwonnen en de amazone gaat een rooskleurige toekomst tegemoet. “Op dit moment trainen we lekker verder en mijn doel is toch echt wel om de wedstrijden weer in te kunnen. We beginnen met thuiswedstrijden en voor de rest laat ik het gewoon over me heenkomen. We zien wel wat er gebeurt, we gaan het gewoon doen. Winstpunten zijn niet belangrijk, ik wil gewoon ontspannen rijden en we zien wel hoe ver we komen. Heel stiekem hoop ik uiteidelijk weer de Subtop te kunnen halen”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: © Diana Verburg fotografie/ Devica Fotografie/ Privébezit

Reacties