Madeleine Brugman: “Ik ga proberen dit onder de knie te krijgen!”

Madeleine Brugman: “Ik ga proberen dit onder de knie te krijgen!”

madeleine brugman
Foto: Remco Veurink

Madeleine Brugman gaat een nieuwe uitdaging tegemoet tussen de dressuurhekjes. De eventingamazone heeft een classificatie aangevraagd bij de KNHS en mag starten in Grade IV.

“Door de regels van de KNHS moet ik in de eventingsport, en dat geldt ook in de dressuur of bij het springen, steeds promoveren. Dat is niet meer haalbaar.”

KSS-syndroom

Brugman lijdt sinds haar 13e aan het KSS syndroom. “Dat houdt onder meer in dat de energietoevoer naar de spieren niet goed verloopt. Dat begon met hangende oogleden en een verminderd uithoudingsvermogen. De coopertest haalde ik op school al amper. Deze aandoening is helaas progressief. Ik merk dat ik aan het einde van een lange CCI4* niet genoeg kracht meer had om op de vereiste snelheid te blijven. Daardoor kwam ik vaak achter op mijn minuten punten. Voor mijn eigen veiligheid is het verstandig om niet meer op hoog niveau uit te komen. Het is mooi dat de paardensport nog een back-up in de vorm van para-dressuur aanbiedt.”

Steeds andere paarden

De amazone focuste zich de laatste tijd voornamelijk op haar opleiding en werk als belastingadviseur, maar miste de uitdaging vreselijk. “Ik kwam in een gat terecht omdat ik vanwege de KNHS-regels moest promoveren en moeite krijg met mijn balans over hoge hindernissen. Met als gevolg dat ik steeds mijn paarden zou moeten verkopen zodra wij teveel winstpunten in de L hebben behaald. Ik heb mijn paarden al 5 tot 7 jaar en het zijn soort van mijn kinderen geworden dus ik wil ze niet verkopen. De nationale regels laten mij echter geen keuze als ik in Nederland wil starten. Daarbij komt dat ik mijn paarden op stang en trens of een ophaaltrens nog perfect kan rondrijden, maar dat mag in de lagere klassen niet. Zodoende moet ik voor wedstrijden naar België, Polen, Engeland of Frankrijk, omdat je daar wel met FEI-toegestane bitten in de lagere klassen mag rijden.”

Niet genoeg controle

Brugman denkt dat ze, juist omdat ze niet sterk is, en daarnaast ervaren genoeg, ongewild zelfs zeer zachte handen heeft. “Ik zou ik nooit een bedreiging voor het welzijn van het paard vormen. Als ik op een trens rij, heb ik niet genoeg controle, waardoor ik niet altijd een perfecte afstand tot de hindernis kan creëren om te springen. Ik breng hen en mezelf door op een trens te rijden juist in de problemen, terwijl dit met een kleine stang en trens of ophaaltrens feilloos gaat.”

Uitdaging

De amazone is sowieso dankbaar dat ze überhaupt nog kan paardrijden. “Op lager niveau geeft het mij niet voldoende uitdaging omdat ik dit op hoger niveau al jaren heb mogen doen. Daarom ben ik naast mijn werk/studie opzoek gegaan naar een nieuwe uitdaging in de paardensport. Ik was heel dichtbij om naar de Olympische Spelen in Peking te gaan maar brak voor de laatste vormbehoud-wedstrijd mijn sleutelbeen. En ik wilde ooit een Olympische Spelen rijden, rechtsom of linksom. Door het KSS-syndroom kan ik de reguliere spelen wel vergeten inmiddels, daar ben ik te oud en zwak voor. Rechtsom gaat dus niet meer lukken, maar 3x links is ook rechtsom dus met de Paralympische Spelen kan ik nog steeds mijn olympische doel proberen te halen, maar dan op een andere manier. Het is echt geweldig dat er zo’n back up bestaat, het motiveert om het beste van elke situatie te maken ondanks alle hindernissen die je bij bepaalde aandoeningen voor je kiezen krijgt. Dat krijg je er gratis bij. Het geeft mentale stabiliteit en kracht om ergens naar toe te streven en als dat dan lukt zou dat geweldig zijn. Maar dat betekent wel dat ik mij met de wereldtop van de para-dressuur moet kunnen meten. Ik heb geen idee of dat lukt, maar ik kijk uit naar dit nieuwe avontuur.”

Hoog niveau

Als eventer heeft Brugman uiteraard enige ervaring in de dressuurring. “Maar eerlijk is eerlijk: 80 procent van de focus in mijn training lag niet daar. Je stopt er veel tijd in om een paard te scholen, maar het finetunen van proefgericht rijden schiet erbij in. Het niveau van de para-dressuur is in Nederland onwijs hoog en als ik een beetje mee wil doen, red ik dat met mijn huidige paarden niet. Die zijn immers opgeleid als eventingpaarde; zij kunnen stuk voor stuk fantastisch springen en een hele nette proef lopen, maar zij missen de aanleg en opleiding om te shinen als echt dressuurpaard. Daarvoor zijn ze te veelzijdig opgeleid en zijn de basisgangen niet speciaal genoeg.  En je gaat ook niet proberen Max Verstappen te verslaan met een rally-auto.”

Dressuurpaard

Dat betekent dat Brugman nog op zoek moet naar een dressuurpaard. “Grade IV is qua niveau vergelijkbaar met de dressuurproef van een 3*eventingwedstrijd. Dat is qua houding en kracht met mijn aandoening nog wel een uitdaging. Ik heb van mijn twee merries dit jaar embryo’s gespoeld. Zodra ik niet meer kan crossen, dan mogen zij zelf veulens krijgen. Ik verwacht dat ik nog wel enkele jaren goed kan crossen op een niet al te hoog niveau, langer dan dat mijn huidige paarden meegaan.”

Veel discipline

Het plan van Brugman is dan ook om in april in Strzegom met het eventingseizoen van 2020 te beginnen. “En ik hoop dat er nog vele mooie seizoenen volgen. Eventing blijft de tak van paardensport die mij het meeste aanspreekt. Het verveelt nooit, stelt me vaak teleur, maar de hoogtepunten zijn zo ongelooflijk hoog dat dat (bijna) alles compenseert. Het maakt je mentaal, vind ik, heel veerkrachtig. Het vergt veel discipline, je leert om in een team te werken, want alleen is het onmogelijk. Als het soms niet lukt, moet je een zware last dragen dat je zoveel mensen, én je paard, wellicht hebt teleurgesteld. Allemaal skills die goed van pas komen in het leven.”

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Remco Veurink

Reacties