Koos & Co: Vallen en opstaan

Koos & Co: Vallen en opstaan

paardrijden dressuur

Tja. Vallen. Iedereen in de paardenwereld haalt bij dit onderwerp lichtjes zijn schouders op en mompelt: ‘hoort erbij’. En dat klopt ook, helaas, maar leuk is anders.

Tenzij je op miraculeuze wijze precies op het juiste moment een koprol maakt en, tadaa, meteen weer lachend opveert. Maar dan is ook iedereen het er over eens dat je ‘geluk hebt gehad’. En zelfs als je wel met gierende pijn de bak uit strompelt maar niets gebroken hebt, mag je als slachtoffer blij zijn, want (hier komt cliché nummer drie) ‘het had nog veel erger gekund’. Dit is het relativeringsvermogen van bijna iedere ruiter in een notendop.

De Sjaakblog koosje mulders vallen

Ik maak mij er ook schuldig aan hoor. Een tijdje geleden was ik weer eens de Sjaak. Nadat ik met de ambulance was opgehaald en door de röntgen was gegaan, lepelde ik ook alle standaard teksten op. Want ach, er was niets écht kapot. Ik was van een van mijn jonge paarden gevallen en er onder terecht gekomen, waardoor hij op mijn lies was gaan staan. Dat doet best pijn. Ik was echter allang blij dat mijn bekken en heup nog intact waren.

“Ik ben een professionele Grand Prix amazone en ik ben soms een bange poeperd.”

Binnen een dag was mijn hele bovenbeen en bil gitzwart en dubbel zo dik. Twee maanden niet kunnen rijden, maarrrr (daar kwam de eerdergenoemde gevleugelde uitspraak nummer drie) ‘het had veel erger kunnen zijn’!

Vallen is shit

Nu ik meer paarden heb, is maanden langs de kant staan wel wat onhandiger geworden. Gelukkig waren ze in goede handen en zijn ze fijn doorgetraind. Toch ben ik opnieuw tot de conclusie gekomen: het mag er dan wel bij horen en we mogen dan wel lekker relativeren met z’n allen, vallen is ronduit shit.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar niet alleen mijn kont raakte gekneusd, ook mijn vertrouwen. Mijn paard in kwestie deed het heus niet expres, het was een lullige samenloop van omstandigheden. Maar ik weet ook dat dit niet vaker moet gebeuren.

Op je hoede

Vandaag heb ik hem voor het eerst weer gereden en ik voelde de knietjes toch een beetje knikken. En het ergste is dat ik mezelf voor de zoveelste keer hoor roepen: ‘ik ben niet zo’n held hoor’. Alsof ik mij daarvoor moet verontschuldigen. Alsof het stom is als je voorzichtig of op je hoede bent.

Dat is namelijk ook een trend in paardenland, tegen jezelf (of misschien zelfs tegen anderen) zeggen: ‘stel je niet zo aan’. Wat een onzin eigenlijk. We werken met beesten van 700 kilo die nooit 100% te vertrouwen zijn. Kunnen zij niets aan doen, het ligt in hun natuurlijke aard om te vluchten, wij hebben ooit bedacht om erop te gaan zitten.

Zoek hulp

Dus voor alle mensen, mijzelf inclusief, die af en toe met hartkloppingen opstijgen: hé het is ok! En als de angst echt te groot is, doe het dan niet. Dan is het namelijk niet leuk meer. Of zoek hulp.

Onder het motto dat toegeven mag, sluit ik af met de hand in eigen boezem te steken. Ik ben een professionele Grand Prix amazone en ik ben soms een bange poeperd.

Foto: Remco Veurink

Reacties