Kiona Wolthuis-Aalderink: “Ik zou Karel niet meer willen missen”

Kiona Wolthuis-Aalderink: “Ik zou Karel niet meer willen missen”

Kiona Wolthuis-Aalderink en Pathos Aus Der Schuetzenden Hand (ofwel Karel). Foto: Kody Aalderink

Ondanks dat Kiona Wolthuis-Aalderink in 2018 de diagnose MS kreeg, is ze nog actief in de wedstrijdsport. Met de Knabstrupper Pathos Aus Der Schuetzenden Hand (ofwel Karel) is ze hard richting het Z aan het trainen. “Het paardrijden is voor mij gewoon een hele belangrijke houvast”, vertelt ze.

Veel pech

Na jaren op de manege en verschillende eigen paarden kocht de amazone haar eerste eigen dressuurpaard. Ze vertelt: “Ik heb best veel pech gehad met blessures bij mijn eerste twee paarden en wilde investeren in een goed dressuurpaard. Dat was in 2015. Ik kocht een 2,5-jarige Wynton-nakomeling. Dat was echt mijn paard, zowel qua karakter als qua uiterlijk. Ik heb haar zelf beleerd en we waren lekker onderweg. Toch merkte ik dat er iets niet goed zat. Het bleek dat ze een aangeboren afwijking had aan haar voorvoeten waardoor ik haar uiteindelijk heb moeten laten gaan.”

Niet gerust op

Na het verlies van haar droompaard was de amazone ontzettend verdrietig. “Het was echt een slopend medisch traject. Een week daarna zat ik op mijn werk en viel mijn linker oog uit. Ik belde de huisarts en hij schrok, dus ik moest direct langskomen. Hij deed wat testjes waarna ik met spoed naar de oogarts werd gestuurd. Deze zag er niet veel aan en dacht dat het misschien oogmigraine was. Ik ben naar huis gestuurd maar zowel ikzelf als de huisarts waren er niet gerust op. Ik kreeg migraine medicatie mee maar de pijn werd niet minder. Het werd eigenlijk juist alleen maar erger”, vertelt ze openhartig.

Meerdere beschadigingen

Na het weekend moest ze vanwege haar verslechterde toestand weer met spoed naar het ziekenhuis. “Toen kwam het vermoeden dat het een oogzenuw was. Ik moest vijf dagen achter elkaar naar het ziekenhuis voor een pretnisolonkuur. Ook werd er een MRI aangevraagd. Na twee weken wachten op de uitslag zagen ze meerdere ‘laesies’, dat zijn beschadigingen die op MS kunnen uitwijzen. Na de eerste scan krijg je nooit direct de diagnose, dus ik probeerde te revalideren. Dat lukte niet goed. Ik kwam niet terug op het oude niveau, niet qua werken en ook niet in hoe ik me voelde.”

Tweede scan

Bij de volgende controle werd er nog een MRI-scan gedaan. “Toen was er nog een laesie bijgekomen. Begin 2018 werd dan ook de diagnose MS gesteld. Dat was wel heel lastig. Ik ben nooit 100% gezond geweest omdat ik ook astma heb, maar daar had ik een goede balans in. Ik werkte fulltime, ging soms fitnessen en was altijd druk met de paarden. Dan krijg je ineens zo’n MS-aanval. Toen mijn werk wegviel zakte ik heel diep weg omdat ik mijn lichaam te lang had overvraagd. Het duurde dan ook best lang voor ik weer een beetje wat kon. De eerste tijd kon ik alleen maar een beetje op de bank liggen Netflixen.”

Onzekere situatie

Om die reden heeft Wolthuis-Aalderink ook een hele tijd niet kunnen paardrijden. Haar lichaam was zo vermoeid dat ze het niet aankon. “Ik had toen ook zoiets van: ik koop geen eigen paard meer. Sowieso was mijn eigen paard net overleden en ik zat daarbij zelf in zo’n onzekere situatie met mijn lichaam. In de tussentijd heb ik mijn zusje en wat andere mensen geholpen met hun paarden, maar ook het paard van mijn zusje viel weg. Op een gegeven moment zag ik een advertentie voorbij komen van iemand uit de buurt. Haar paard was Z1 geweest, maar al wel een aantal jaar geleden. Haar dochter had hem opgeleid maar zij was gestopt met de paardensport.”

Scheef en boos

“Ik ben bij Karel gaan kijken maar ik was in eerste instantie allerminst gecharmeerd”, lacht ze. “Ik heb altijd vrij bloederige paarden gehad en Karel is een Knabstrupper van 1.47m. Het was dus geen liefde op het eerste gezicht. De eerste keer dat ik op hem reed was hij heel scheef en ontzettend boos, hij had namelijk al jaren stilgestaan. Ik durfde niet gelijk te zeggen of het wat zou worden of niet. Maar na twee weken proef te hebben gereden ging het eigenlijk best leuk en durfde ik het wel aan. Ik ben in september 2019 met hem begonnen en inmiddels hebben we zes winstpunten in het L2.”

Bezig blijven

Het rijden met Karel is voor de amazone heel belangrijk. “Ik had gestudeerd, was bezig met mijn carrière. Ondertussen ben ik 100% afgekeurd. Het is best heftig als dat deel wegvalt. Ik probeer daarom wel door te gaan met de paardensport. Dat is soms best lastig, want ik kan natuurlijk altijd een MS-aanval krijgen. Dan kan ik maandenlang gewoon echt heel weinig. Het voelt echt alsof je constant door drijfzand heen beweegt. Om nog wel in beweging te blijven probeer ik ook dan nog twee keer per week op Karel te rijden. Ik moet mijzelf er dan echt toe dwingen om te gaan, maar als ik er ben, ben ik wel echt blij dat ik er heen ben gegaan. Het biedt me een soort houvast om toch bezig te blijven.”

Heel slim

“Karel is ook niet een heel makkelijk paard om te rijden”, vertelt ze over de donkerbruine ruin. “Hij is heel slim, mijn instructrice noemt hem ook wel een professor. De knopjes zaten er nog goed op omdat hij zo netjes is opgeleid, maar als de basis er niet goed in zit kan hij de knopjes ook niet goed uitvoeren. Ik had net de pech dat Karel rechts gebogen was en daardoor een beetje op de linkerteugel hangt. Door de MS heb ik namelijk minder kracht in mijn linker arm. Karel had op een gegeven moment door dat dat mijn zwakke plek was. Toen twijfelde ik echt wel even of ik moest stoppen of niet”, geeft ze toe.

Para-sport?

Omdat Karel al in het Z1 had gelopen, had hij ook al een stang en trens hoofdstel. Wolthuis-Aalferink besloot het daar eens mee te proberen. “Dat ging gelukkig goed en vanaf daar zijn we nu ook weer aan het omschakelen naar trens, omdat we dat ook op westrijd moeten gebruiken. Ik heb ook wel contact gehad met de KNHS maar als ik standaard met dit hoofdstel zou willen starten zou ik een keuring moeten doen en over moeten stappen naar de para-sport. Dat heb ik wel serieus overwogen; het diagnoseformulier van de arts lag al klaar. Toch had ik een bepaald doel dat ik wilde bereiken in de reguliere sport en dat wil ik eerst proberen. Als het straks niet meer gaat is het wel heel fijn dat dit soort alternatieven er zijn.”

Dikke bonus

“Zoals het nu lijkt pakt Karel mijn beperking goed op en hoop ik mijn reguliere doel te halen: het Z1. Ik droom stiekem ook al wel een beetje verder. Alles van een Z-proef lukt ons inmiddels. We zijn ook al bezig met de vliegende wissels en die gaan af en toe ook al goed. Het Z1 lijkt ons sowieso te lukken en daarna proberen we verder te komen. Het ZZ-Licht zou misschien ook nog wel kunnen. Als het lukt om die klasse te behalen zou dat echt een dikke bonus zijn. Dat zou ik wel heel leuk vinden”, klinkt het enthousiast.

En vindt ze de ruin inmiddels wel leuk? “Ja nu wel hoor”, grinnikt ze. “Eerst wist ik het echt niet maar zo’n beestje gaat toch in je hart zitten. Hij doet zijn best en vindt wel heel leuk om weer aan het werk te zijn, ondanks dat hij nog wel eens zijn trucjes heeft. Inmiddels zou ik hem niet meer willen missen.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Kody Aalderink

Reacties