Kelly Nooijen: “Door het grondwerken is Donna weer heel gemotiveerd”

Kelly Nooijen: “Door het grondwerken is Donna weer heel gemotiveerd”

Kelly Nooijen en Donna © Mabel pictures

Donna was in eerste instantie precies de pony waar Kelly Nooijen naar op zoek was. Braaf op buitenrit en chill in het hoofd. Na een tijd veranderde het karakter van de merrie en verloren zowel de pony als de amazone het plezier in het werk. Na het hele medische circuit doorlopen te hebben kwamen Nooijen en Donna bij therapeute Thirza Hendriks terecht. En toen zij met Donna ging grondwerken knapte de pony meteen op.

Kriebelen

Nooijen begint te vertellen over haar hobby. “Toen ik heel klein was wilde ik altijd al heel graag paardrijden, maar wij hadden daar destijds gewoon de mogelijkheid niet toe. Toen ik zeven jaar was zijn wij verhuisd, kon ik gaan lessen op de manege en kreeg ik mijn eerste pony’tje. Na een paar jaar ben ik wel weer gestopt omdat ik toch te bang was, maar het is wel altijd blijven kriebelen”, geeft de amazone toe. “Later ben ik weer begonnen en na een tijdje op de manege te hebben gereden kreeg ik Donna ( Arabier x Ijslander), dat is de pony die ik nu nog steeds heb.”

Mindere tijden

De amazone was op zoek naar een brave pony om lekker mee in de bossen te rijden, want ze had geen wedstrijd-ambities. “Donna liep altijd gewoon lekker buiten en liep bijvoorbeeld ook niet aan de teugel. Ze was vrij stijf, maar dat maakte ons weinig uit. Wij vonden het belangrijker dat ze braaf was. Ik kwam net van de manege af, dus heel veel meer had ik ook niet nodig. Toch ging het na een tijd minder goed met ons. Donna was op buitenrit heel lastig, ging er enorm vaak vandoor en was heel schrikachtig. In de bak was ze altijd aan het protesteren, dan ging ze met haar hoeven in het stand staan en kon ik doen wat ik wilde, maar ze ging niet vooruit. Ik heb verschillende lessen gehad, maar het verbeterde helemaal niet.”

Vakantie

“Ik begon te vermoeden dat er iets meer aan de hand was, want ik was ook veel op internet aan het zoeken naar wat er aan de hand zou kunnen zijn. Ik was toen een jaar of 16/17, dus ik had een bijbaantje. Van mijn salaris heb ik gespaard om een keer een fysiotherapeut en osteopaat naar haar te laten kijken. Zij konden niks groots vinden. De dierenarts zag ook niks en zei dat we onze merrie gewoon wat harder aan moesten pakken. Het zat me echt niet lekker, dus toen besloot ik om haar gewoon een half jaar vakantie te geven. In de bak ging het niet meer, buiten was ze ook vervelend en ik kon haar bijvoorbeeld ook een half uur gaan vangen in de wei. We hadden er allebei gewoon geen plezier meer in.”

Wit plekje

In dat half jaar ontstond er ook een wit plekje op de schoft van de merrie. “Dat vonden we heel gek, want ze had helemaal geen zadel op gehad. Het was trouwens ook niet op een plek waar het zadel haar rug raakte. Ik was in die tijd stiekem al wel een beetje op zoek naar een ander paard, ondanks dat ik haar eigenlijk niet kon verkopen. Maar mijn moeder zei dat de verkoop makkelijker zou worden als ik alvast ging kijken naar andere paarden. Zij zag ook dat het gewoon een lastige situatie was. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik bijna elke keer huilend terug kwam als ik iets met Donna had gedaan.”

Drie maanden revalideren

Nooijen vervolgt: “Drie jaar geleden kwam ik op Marktplaats een advertentie tegen van Thirza Hendriks en zij was op zoek naar een revalidatie-paard die ze nodig had voor haar studie. Die advertentie sprak mij heel erg aan, omdat ik natuurlijk geen idee had wat er met Donna aan de hand was. Toen is Thirza komen kijken en vond wel een hele hoop dingen die niet goed waren.”

Het witte vlekje op de schoft bleek een breukje te zijn geweest die nu de tijd kreeg om te herstellen, Donna was hoef- en spierbevangen geweest, haar spieren waren zuur en daardoor wat verdikt, ze liep kreupel op drie benen en zo waren er volgens de therapeute heel veel dingen niet in orde. “Op een gegeven moment kreeg ik de keuze voorgelegd of ik haar wilde laten revalideren. Dat betekende dat ze drie maanden naar Thirza toe ging, maar dat zou veel van mijn spaargeld kosten en Donna was inmiddels al 16. De andere optie was om haar in de wei te laten staan en maar aan het kijken hoe lang ze pijnvrij bleef. Toen heb ik toch gekozen voor de eerste optie en heb ik haar laten revalideren.”

Inspiratie

“Daar zijn ze ook begonnen met het grondwerk. Ze moest natuurlijk wel getraind worden, maar ik mocht er niet op rijden. Donna knapte er meteen heel erg van op! Ik moest het grondwerken natuurlijk zelf ook leren, dus toen heb ik bij haar lessen gevolgd en heb ik een online cursus gedaan. Vanuit daar vond ik het zo leuk en inspirerend om te zien hoe Donna veranderde, dat ik uiteindelijk ook een opleiding ben gestart bij Greetje Hakvoort.”

Andere manier van trainen

Wat het grondwerken voor Nooijen leuk maakt is dat het toegankelijk is voor ieder paard. “Omdat Donna wat  lastiger was ben ik op een gegeven moment toch gaan kijken naar paarden die wat meer aanleg hebben voor de dressuur. Paarden die hoger in de sport lopen, hebben vaak van nature ook meer aanleg. Bij het grondwerk kan je je paard onbelast toch alle dressuuroefeningen laten uitvoeren, dus het maakt niet uit of het een Shetlander is of een geboren dressuurpaard met heel veel bloed.”

“Het is voor ieder paard heel toegankelijk. Alle oefeningen die je ziet in de dressuursport kunnen aan de hand geleerd worden, dus het is een hele mooie manier om je paard te trainen. Het verbetert ook erg je inzicht, omdat je vanaf de grond heel goed ziet wat je paard nu eigenlijk doet en hoe hij zijn lijf gebruikt. Als je er dan op gaat zitten weet je al waar de moeilijkheden liggen en kan je er rekening mee houden.”

Connectie

“Donna zal nooit een Totilas worden. Maar wat ik het meest bijzondere vind aan de verandering die ze heeft doorgemaakt is dat ze nu enorm gemotiveerd is. In het begin was er ontzettend veel discussie, wilde ze niks doen en kon ik haar een half uur lang gaan vangen in de wei. Nu staat ze vooraan bij het hek te wachten en biedt ze uit zichzelf ook steeds meer dingen aan. We proberen zoveel mogelijk samen te werken en we hebben allebei ontzettend veel plezier. Daarnaast is haar lijf soepeler en kan ze het ook veel beter allemaal. Ik voel nu een hele sterke connectie en het voelt soms alsof we kunnen praten”, besluit de amazone trots. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Mabel pictures

 

 

Reacties