Karin Raske: “Ik verwachtte niet dat het na al die tijd zo...

Karin Raske: “Ik verwachtte niet dat het na al die tijd zo goed zou gaan”

Karin Raske en Boykin tijdens het meetmoment. Foto: Freerk Boskers

Na een wedstrijdstop van vijf jaar besloten Karin Raske en haar pony Boykin de ring weer in te gaan. Hoewel dat eerst wel even tegenviel na zo’n lange tijd, heeft de combinatie nu de smaak weer te pakken. “Toen we de laatste keer 200 en 205 punten kregen was dat wel even een geluksmomentje”, stelt ze.

Lichamelijke klachten

Voordat ze stopten met het rijden van wedstrijden had de combinatie 16 winstpunten in het M1. Toen Raske te maken kreeg met vervelende lichamelijke klachten kwam de stop er voor een tijdje op. “Ik heb daar sinds mijn 13e al last van en af en toe steken die klachten weer de kop op. Daardoor heb ik toen een hele tijd niet meer zo fanatiek gereden. Om die reden hebben we dan ook even een wedstrijdstop ingelast.”

Kreupelheid

Uiteindelijk ging het beter met de amazone en kon ze weer rustig aan beginnen met trainen. Althans, dat dacht ze. Nu was het de beurt aan haar pony, die een lichte vorm van astma bleek te hebben. “Ook zei ik iedere keer als we weer op controle moesten daarvoor dat ik het gevoel had dat hij voor niet helemaal goed liep. In ze kliniek zagen ze steeds niets, maar ik bleef het gevoel houden. Toen hebben we hem thuis eens gefilmd terwijl hij op het harde liep en moesten we toch langskomen voor een kreupelheidsonderzoek. Het bleek dat Boykin lichte artrose heeft in beide voorvoeten. Dat was wel een beetje een domper toen”, geeft ze eerlijk toe.

Foto: Monica Brouwer

Routine

“Boykin is toen ingespoten en staat sindsdien op zooltjes. Nu doet hij het weer hartstikke goed”, gaat ze verder. “Maar doordat ik zelf geen trailer heb pakte ik het wedstrijden rijden niet zo makkelijk meer op. Ik ben uiteindelijk zelf een paar keer meegeweest naar wedstrijden van de eigenaresse van de stal waar ik sta. Als je er dan weer bij staat dan is het toch wel weer heel leuk. Zij overtuigde me om weer een startkaart aan te vragen. Die hebben we net voor Corona aangevraagd en we zijn daarvoor dus maar één keer op wedstrijd gestart. Ik merkte toen dat ik best wel de routine miste. Normaal gesproken wist ik precies wat ik moest doen tijdens het losrijden maar nu dacht ik echt: ‘Wat moet ik nu doen?'”

Aan de slag

De eerste keer dat ze weer op wedstrijd gingen was dus even weer wennen. De punten vielen dan ook een beetje tegen. “Toen dacht ik: we gaan thuis weer even oefenen en dan op wedstrijd. Omdat dat niet kon, hebben we proeven ingestuurd voor de online wedstrijden. Daar waren de punten wel wat hoger, maar nog niet top. We kregen commentaar waar ik zeker mee aan de slag kon, dus daar ben ik in de les ook veel mee bezig geweest. De keer daarna behaalden we 195,5 punten. Ik ben heel perfectionistisch, en in mijn ogen mankeerde er van alles aan dat filmpje. Dat kon nooit mijn score zijn!” Toch was het wel zo, en vanaf daar klommen de punten voor de combinatie alleen maar verder omhoog.

Geluksmomentje

“Er was een meetmoment bij ons in de buurt en ik wilde graag proberen het gevoel wat ik thuis had ook op wedstrijd te krijgen”, gaat Raske verder. “Als we dat op wedstrijd voor elkaar kunnen krijgen, dan wil ik misschien wel een keer nadenken over de overstap naar de M2. Ik vond Boykin heel fijn lopen, hij was voor zijn doen zelfs een beetje kijkerig. We kregen 200 en 205 punten! De jury kwam zelfs uit de auto om te zeggen dat hij een supergave pony is en zo onwijs zijn best doet. Toen zat ik natuurlijk bijna te huilen op mijn paard. Ik had echt niet verwacht dat dit ons na al die jaren nog zou lukken. Dat was echt wel even een geluksmomentje”, klinkt ze enthousiast.

Geweldig dier

Boykin met de oma van Raske. Foto: Privébezit.

Met Boykin heeft de amazone altijd al een bijzondere klik gehad. “Ik reed een tijdje voor een handelsstal en Boykin kwam terug als ‘onhandelbare’ pony. Op het moment dat ik het deurtje van de trailer open deed zei ik tegen mij moeder: “Mam, dit is hem!”. Mijn moeder wilde eerst maar even zien of hij wel braaf was, maar hij heeft bij mij nooit een stap verkeerd gezet. Dankzij mijn oma heb ik Boykin kunnen kopen op mijn achttiende verjaardag. Daar ben ik haar echt ontzettend dankbaar voor. Toevallig kwam ik er toen ik zijn paspoort kreeg achter dat hij en mijn inmiddels overleden oma op dezelfde dag jarig zijn. Dat maakt het wel extra bijzonder. Voor mij is hij echt een geweldig dier, ik denk dat ik nooit meer een pony als hem tref.”

Eén winstpunt

Wat is het doel nu de combinatie weer goed op dreef is? “Ik wil wel kijken hoe ver we kunnen komen. Zolang hij goed loopt en het leuk vindt rijden we nog even door. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar één winstpunt in het Z zou echt heel tof zijn. Ik ben wel een beetje perfectionistisch, maar mijn instructrice Ilona Greven helpt me daar heel goed bij in de lessen. Ik vind haar super positief lesgeven. Ook is ze heel betrokken bij de rest, niet alleen bij de lessen. Het meetmoment was voor haar in de buurt en toen kwam ze ook even kijken. Als we samen met Ilona doortrainen dan kan dat puntje in het Z1 misschien wel lukken…”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonver bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Freerk Boskers

Foto in tekst: Monica Brouwer

Reacties