Jorieke Savelkouls: “De band tussen Muzanna en mij is haast telepathisch”

Jorieke Savelkouls: “De band tussen Muzanna en mij is haast telepathisch”

Moeder Muzanna met Manari Nur aan de voet.

Al sinds Jorieke Savelkouls als klein meisje voor het eerst een Akhal Teke zag in een Russisch Circus wist ze het zeker: op een dag zou ze er één hebben. Ze vertelt over het bijzondere ras en haar twee merries, met wie ze het nodige meemaakte.

Bijzonder paard

“Als heel klein meisje ging ik met mijn moeder naar een Russisch staatscircus”, begint ze te vertellen. “Daar kwam een heel mooi paard de piste in gelopen. Mijn moeder moest en zou weten wat voor ras het was, omdat het zo’n bijzonder paard was. We hadden nog nooit zoiets gezien. Mijn moeder trok haar stoute schoenen aan en zorgde dat ze achter de schermen terechtkwam. Met handen en voeten werd haar duidelijk gemaakt dat het om een Akhal Teke ging. Vanaf dat moment was ik verkocht.”

Grote stoeterij

“Ik hield me aan de belofte dat ik ooit een Akhal Teke zou kopen, al heeft het wel heel wat jaren geduurd”, lacht ze. “Tijdens mijn studie kocht ik mijn eerste paard, Muzanna. Ik hield al wel wat Russische websites in de gaten, daar fokken ze het meest met dit ras. Er was een grote stoeterij die ik al langer in de gaten hield en die werd opgedoekt. Normaal gesproken was het een beetje paardjes kijken, maar nu gingen de paarden voor dusdanig weinig weg dat het nog best realistisch was voor mij. Ik schrok wel echt toen Muzanna aankwam. Ze was een jaarling, maar als men me had gezegd dat ze een veulen was had ik het ook geloofd.”

Achterstand

Omdat de eigenaar van de stoeterij helemaal klaar was met het fokken en houden van paarden, besloot hij ook niet meer te voeren. Savelkouls vertelt dat de personeelsleden het voer voor de paarden uit eigen zak betaalden tot ze naar hun nieuwe eigenaren gingen. “Ze kende niet eens hooi toen ze hier kwam, ze begon steevast op het stro te knabbelen”, licht ze toe. “Ze had echt wel praatjes, hoor. In plaats van dat de hele kudde achter haar aan ging toen ze nieuw was, ging zij achter de kudde aan. Maar ze had wel duidelijk een achterstand. Die is nooit helemaal bijgetrokken, ze is 1.50m terwijl ze eigenlijk 1.60m zou moeten zijn.”

Enorme band

“Toen ze drie was, was ze nog zo puppy dat ik haar wat meer tijd heb gegeven”, gaat Savelkouls verder. “Ik heb haar met vier jaar zadelmak gemaakt en met vijf ben ik haar gaan doorrijden. Ik had grootse plannen met haar, Muzanna is echt haar gewicht in goud waard. Ik heb een enorme band met haar, bijna telepathisch te noemen. Ze is op de grond ontzettend lief maar er zit ook best wel veel vuur in. Ze is een heel erg fijn paard om mee te werken. Ik wilde graag met haar de endurance in. Haar vader heeft Prix St. Georges gelopen en aan haar moeders kant zitten allemaal eventers. Ik dacht ik kijk wat ze aanbiedt in de sport en ik zie wel hoe ver we komen. Met haar wilde ik het ras in Nederland en Europa meer op de kaart zetten.”

Ernstig ongeluk

Een vervelend ongeluk gooide roet in het eten. “Muzanna heeft een ernstig ongeluk gehad, waarschijnlijk op stal. Niemand heeft het zien gebeuren dus ik weet nog steeds niet precies wat er gebeurd is. Het vermoeden is dat ze vast heeft gelegen in haar box. Daardoor liep ze een hals- en schoudertrauma op. Twee dierenartsen raadden aan haar in te slapen, een derde dierenarts wilde het proberen. Een week na de eerste behandeling kwam hij terug. Hij schrok ervan hoeveel ze verbeterd was. Bij de tweede behandeling gaf hij eerlijk toe dat hij eigenlijk ook niet dacht dat ze het zou redden, maar hij zag net als ik een bepaalde vechtlust in haar.”

Doelen en ambities opzij

Het revalidatietraject duurde lang en ging met veel moeite. De merrie werd zonder overleg door stalgenoten op de weide gezet met de andere paarden, waardoor ze hoefbevangen raakte. Toen ze hiervan opgeknapt was gebeurde het weer. “Ik had inmiddels al mijn doelen en ambities opzij gezet. Ik heb een tijd recreatief met haar gereden en dat ging fantastisch. Ze liep zo bosritten van 40km en was niet eens moe als we thuiskwamen. Toen werd ik helaas ziek, en heb ik alle ambities definitief opzij geschoven. Ik heb het wel even moeten verwerken, maar inmiddels maakt het me niet meer uit wat ze doet. Als ze maar gezond is en bij me is. Ze is echt mijn once-in-a-lifetime paard.”

Eerste fokproduct

Toen de gezondheid van de merrie stabiel was, besloot Savelkouls een veulentje met haar te fokken. Ze had een 28-jarige hengst op het oog. “Daarvoor moesten we wel helemaal naar Oost-Duitsland rijden. Er zijn wel stoeterijen dichter in de buurt, maar de hengsten die daar toen stonden pasten niet goed bij mijn merrie en het type dat ik wilde fokken.” Hoewel er nog wat complicaties waren tijdens de dracht en de amazone bang was haar merrie èn het veulen te verliezen, kwam toch de metallic goudvalkerrie Manari Nur ter wereld. De hobbyfokker is ontzettend trots op haar eerste fokproduct: “Dat zij het eerste is dat je fokt… Dan kun je eigenlijk wel ophouden, want zoiets fok je nooit meer”, klinkt ze verliefd.

Vanaf moment één

Eigenlijk was het de bedoeling het veulen te verkopen. Want een eerste veulen houd je niet aan. “Maar Manari koos voor ons. Vanaf moment één heeft ze mijn man uitgekozen. Ze hinnikte altijd dramatisch naar hem als ze hem hoorde en kwam altijd gelijk aangalopperen als ze hem zag. Dat doet ze nu nog steeds. Het is echt heel bijzonder dat ze dat al zo vroeg aangaf. Manari is nu pas twee, maar mijn man gaat het werk straks oppakken met haar. Hij wil ook graag in de endurance starten en hij doet aan boogschieten te paard. Het zou gaaf zijn als hij dat met Manari op kan pakken. Wat ze verder aanbiedt zien we wel, mijn man staat er in ieder geval open voor om van alles te gaan proberen met haar.”

Bewijzen

Afgelopen vrijdag haalde Savelkouls Muzanna weer op bij een hengst. Vorig jaar probeerde ze weer te dekken met de vader van Menari, maar hij bleek helaas niet vruchtbaar meer. “Muzanna kwam dit keer vrij getraumatiseerd terug van de stoeterij, dus ik twijfelde of ik haar nog wel zou laten dekken. Maar ze was zo’n goede moeder voor Manari dat we het dit jaar met een andere hengst hebben geprobeerd. Dit keer wel in Nederland, dus dat was fijn in de buurt. Zij hebben hem uit Oekraïne gehaald en ik ben hem daar per toeval tegen gekomen. Hij komt uit een hele mooie bloedlijn dus ik ben heel benieuwd wat het gaat worden.”

“We wachten nu in spanning af of Muzanna weer drachtig is. Het is jammer dat ze zichzelf niet meer in de sport kan bewijzen, maar nu kan ze via haar nakomelingen laten zien wat ze in haar mars heeft”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding èn schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Jorieke Savelkouls

Reacties