Jolanda de Nekker: ‘Het is een wonder dat ik geen dwarslaesie had’

Jolanda de Nekker: ‘Het is een wonder dat ik geen dwarslaesie had’

0 6201
Jolanda de Nekker - Empire SDN
Jolanda de Nekker - Empire SDN Triple V Dressuur Team Challenge NK Dressuur 2016 © DigiShots - Esmee van Gijtenbeek

Jolanda de Nekker was op een haar na klaar met rijden toen in maart van dit jaar ‘de hel losbrak’. Haar zesjarige paard Legende Hachiko ging in de binnenbaan keihard aan de kletter waarna de amazone ten val kwam en vijf wervels brak. ‘Ik lag tussen een stuiptrekkend paard en de bakmuur in,’ vertelt De Nekker. ‘En dan heb ik nog geluk gehad dat het niet een paar minuten later gebeurde.’

De Nekker had de bruine ruin al uitgestapt en stond op het punt om af te stappen. Plotseling sloeg hij aan het rennen. ‘Dat heeft een half rondje geduurd, in de bocht ging hij onderuit en ben ik tussen de muur en mijn paard beland. Ik ben er zo goed en zo kwaad als het ging tussenuit gekropen en op zoek gegaan naar mijn telefoon. Intussen kwam er bloed uit de neus en mond van mijn paard. Ik heb de dierenarts gebeld, die woont vlakbij en was gelukkig thuis.’

Geen stap meer zetten

De dierenarts was snel ter plaatse en De Nekker had intussen ook een ambulance ingeschakeld. ‘Ik kon toen ook niet zoveel meer. Ik was nog op adrenaline omhoog gekomen, maar kon geen stap meer zetten. In het ziekenhuis bleek ik twee nekwervels te hebben gebroken, drie rugwervels waren op meerdere plekken kapot. Het is een wonder dat ik geen dwarslaesie had.’

Fit en alert

De 6-jarige Legende Hachiko (v Lord de Hus), waarmee De Nekker net daarvoor een wedstrijd in de klasse L had gewonnen op Indoor Tolbert, bleek te zijn overleden. ‘Hij had een longbloeding gehad en was daarom zo uit elkaar geklapt. Het had ook in stal kunnen gebeuren, of, als ik net even eerder was afgestapt, op de wasplaats, waar ik echt geen kant op had gekund. Dan was het wellicht nog slechter afgelopen. Het was sowieso die dag misgegaan. Het had niets met het rijden te maken, het is net als met een aorta die plotseling scheurt. Het is waarschijnlijk altijd een zwakke plek geweest, maar als ik ook maar iets had gemerkt, dan was ik niet gaan rijden. Hij was gewoon fit en alert.’

Prognose niet best

De amazone moest een week in het ziekenhuis blijven. ‘De prognose was niet zo best. Ze zeiden dat ik alleen mocht hopen dat ik ooit nog kon lopen. ‘Ga ervan uit dat je nooit meer zult rijden,’ kreeg ik te horen. ‘Dan zul je de eerste zijn met dit letsel.’ Ik zat vanaf mijn middel tot mijn hoofd in een brace en kreeg een rollator mee naar huis. Zo ben ik weer langzaam aan in de benen gekomen.’

Omdat thuis alles gelijkvloers kon worden ingericht, mocht De Nekker thuis revalideren. ‘Ik heb eerst vier weken plat gelegen. De pijn was enorm, ik zat zes weken op de maximale hoeveelheid pijnstillers. Alles dat erin kon, moest erin. Normaal slapen ging niet. Voorzichtig deed ik buiten een rondje met de rollator. Op de controle-foto’s was het zo’n bende in mijn rug, dat er op dat moment niks kon worden gedaan. Ik moest eerst afwachten hoe het zou herstellen en moest rekening houden met een operatie. Maar als een wonder bleek alles weer aan elkaar te groeien. Een operatie was niet nodig, dat had niemand verwacht.’

Stallen leeg

Intussen hadden de amazone en haar partner Jan Willem Arentsen alle trainingspaarden op laten halen. ‘We hadden het eerst wel geprobeerd te regelen met mensen uit de buurt, maar dat bleek toch te lastig en daarnaast bracht dat extra kosten met zich mee. Na een week of twee concludeerden we: dat wordt niks. We wilden de stallen zo leeg mogelijk, zodat we daar geen zorgen meer over hadden. Jan Willem had twee maanden voor het ongeluk zijn baan bij de KNHS opgezegd, dat kwam achteraf heel slecht uit. Gelukkig kon hij elders aan de slag.’

Sterker worden

Zes weken na het ongeluk zat De Nekker weer op een paard. ‘Puur therapeutisch, want het mocht eigenlijk echt niet. Maar de revalidatieartsen zeiden: Als goed voelt, kun je doorgaan en anders niet. Mijn spieren en pezen waren ook afgescheurd en het rijden heeft me uiteindelijk geholpen om weer te sterker te worden. Mijn rug kan ook weer wat hebben, vast is vast denk ik dan.’

Inmiddels rijdt ze weer zo’n drie paarden per dag. ‘En dat is niet zomaar een beetje hobbelen, ik kan het echt weer aan. Met mijn paard Empire rijd ik ook weer wedstrijden in de Lichte Tour.’

Inmiddels kan De Nekker niet wachten om haar stal ook weer vol met trainingspaarden te hebben. ‘Ik hoop dat de mensen er ook nog in geloven, ik ben er echt aan toe. Er stonden er voor het ongeluk 14, waarvan ik er tien per dag reed. Daar werk ik nu weer naartoe. Hoewel ik veel lesgeef, is het rijden helemaal mijn ding. Dat wil ik niet missen.’

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Digishots

Reacties