Joan Cornelissen: “Ik kan niet wachten om die slipjas te kopen”

Joan Cornelissen: “Ik kan niet wachten om die slipjas te kopen”

Foto: Vera Marjoleine Fotografie

Drie jaar geleden begon Joan Cornelissen met het rijden van de bruine ruin George Alfonso. Ze hadden beide geen wedstrijdervaring toen ze begonnen,  toch zijn ze nu al aan het trainen voor het ZZ-licht.

“Het gekke is dat ik nu alleen nog maar meer wil,” vertelt de amazone.

Fons

“Een boer in de buurt had toevallig een paar leuke paarden staan, dus daar ben ik drie jaar geleden begonnen met het rijden van Fons”, legt Cornelissen uit. “Het was echt zo’n boerenpaard. Heel normaal, standaard bruin maar super lief. Absoluut geen paard waar iedereen tegenop kijkt, maar hij kan goed lopen en wil graag voor je werken. Toen ik hem ging rijden kon hij alleen stap, draf en een klein beetje galop. Hij was ook redelijk snel bang, wat ik terugzag in het rijden. Zelf had ik ook geen ervaring met zulke paarden. Ik reed altijd recreatief en heb heel vroeger wat wedstrijdjes op de manege gereden. Ik zei altijd dat ik net zo veel kon als hij: stap, draf en galop”, lacht de amazone.

Fanatiek

“Ik ben best wel fanatiek en ik wil graag leren. Van de eigenaar van Fons mocht ook alles. Hij vroeg of ik op wedstrijd wilde, en toen ik daarmee instemde kocht hij een auto en een trailer zodat hij ons kon brengen. Je kan het zo gek niet verzinnen en het mocht van hem. Dus toen besloot ik dat ik ook wilde gaan lessen. Ik vond een instructeur die net zo fanatiek was als ik, hij heeft mij door het hele proces heen gesleept. Toen het trainen steeds beter ging, besloot ik dat het maar eens tijd was om fanatiek wedstrijden te gaan rijden.”

Wedstrijd

De eerste wedstrijd ging niet helemaal zoals gepland. “Op mijn allereerste wedstrijd kwam ik er achter dat Fons het doodeng vond als er andere mensen tegelijk met ons reden. Thuis reed ik altijd alleen, dus dat was hij niet gewend denk ik. Op een gegeven moment gingen we zo hard over het terrein, dat de hele wedstrijd werd stilgelegd”, grinnikt de amazone. “Ik stond echt voor schut en vroeg me af waar ik aan begonnen was.”

Maar ze gaf niet op. “Ik ben heel hard door gaan trainen, en niet zonder resultaat. Vlak voor de coronacrisis heb ik mijn derde Z2 wedstrijd gestart. Ik haalde 69.7% en ik was echt super trots. Het gaat echt super goed en ik ben heel erg gemotiveerd om door te trainen voor het ZZ-licht. Natuurlijk ligt dat nu even stil, dat vind ik helemaal niet erg, want nu gaan we gewoon lekker naar het bos! Hij is inmiddels zo braaf en lief, het is echt mijn maatje geworden.”

Slipjas

De amazone ziet de toekomst rooskleurig in. “Het is niet mijn paard, dus ik hoop dat hij niet verkocht wordt. Dat zou wel echt jammer zijn, ik doe alles voor hem en hij voor mij. Met de dingen die hij nu laat zien kunnen we sowieso de subtop halen. Als ik ooit een slipjas mag gaan kopen, ben ik al helemaal blij. Ik ben nog steeds verbaasd dat we dit allemaal geflikt hebben en ik had dit nooit durven dromen. Het M was al een te gekke prestatie en het Z had ik al helemaal nooit verwacht. Het gekke nu is dat ik alleen nog maar meer wil.”

Veulen

Het opleiden van een paard is Cornelissen goed bevallen. “Er staat nog een merrie bij de boer waar ik ook wedstrijden mee gereden heb. Helaas heeft zij een blessure en kunnen we niet meer starten, dus we gaan met haar fokken. Als het goed is wordt dit veulen uiteindelijk mijn veulen, en ik hoop stiekem dat dit mijn eerste toppaard gaat worden. We laten haar dekken door de hengst Desperado, omdat die hele fijne karakters doorgeeft. Het was voor mij dan ook een geluk bij een ongeluk dat hij weer vers beschikbaar is nu.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Vera Marjoleine Fotografie

Reacties