Jettie Roest: “Pas als ik goed zit loopt Daline weer verder”

Jettie Roest: “Pas als ik goed zit loopt Daline weer verder”

0 6692
Jettie Roest en Daline. Foto: Wim Roest

Het paardrijden was Jettie Roest met de paplepel ingegoten. Ze zou zich meer gaan richten op de sport, totdat ze bij de val van een paard twee nekwervels brak en een dwarslaesie kreeg. Ondanks haar beperkingen rijdt de amazone nog steeds op haar Friese merrie Daline.

Onder de indruk

Voordat de amazone van een paard viel, schreef ze toevallig bij een para-wedstrijd op de manege waar ze destijds reed. “Ik had zelf de opleiding paardenhouderij gedaan en wist dus niets van medische dingen of zorg”, steekt Roest van wal. “Toen ik bij die wedstrijd schreef heb ik echt mijn ogen uitgekeken. Ik vond het zo bizar knap wat deze ruiters en amazones konden en deden. Zij reden nog beter dan ikzelf, terwijl ik op dat moment nog geen beperkingen had. Daar was ik ontzettend van onder de indruk. Anderhalve maand later kreeg ik zelf een ongeluk, waardoor ik uiteindelijk ook pararuiter werd.”

Heel voorzichtig

De amazone brak twee nekwervels bij de val. “In het ziekenhuis gingen ze er vanuit dat ik vanaf mijn nek naar beneden verlamd zou zijn. Gelukkig doen allebei mijn armen het nog. Dan kan je ten minste nog íets. Ik heb ongeveer een half jaar gerevalideerd. Ik wist gelijk dat ik weer wilde paardrijden, want dat konden die pararuiters op de wedstrijd immers ook. In het revalidatiecentrum waren ze heel voorzichtig, mijn dwarslaesie zit bij mijn borst en daardoor dus relatief hoog. Maar binnen het halve jaar ben ik gaan paardrijden, al vond ik het wel doodeng. Ik heb namelijk PTSS en angststoornissen overgehouden aan mijn val. Gelukkig hebben we dat nu aardig onder controle.”

Onvoorspelbaar

Het paard dat Roest voor haar val al had was vrij onvoorspelbaar. Hierdoor had haar moeder liever niet dat ze daar nog op zou gaan. De zoektocht naar een nieuw paard begon. Roest kwam terecht bij Marijke Hampsink-Folkers en Imke Kloosterman, de fokkers van Daline. “Voor mijn val was alles paard. Mijn hele leven bestond uit paard. Daarom wilde ik er dus ook heel graag weer op. Daline kocht ik toen ze vijf jaar was bij haar fokkers. Ze is een nakomeling van Jasper, een super gave hengst waar ik altijd al wat mee had.” Daline bleek perfect te passen bij de wensen van de amazone. “Ze keek niet eens op van mijn rolstoel de eerste keer dat ik haar zag.”

Ervoor gemaakt

Daarom ging ze samen met een vriendin nog een tweede keer kijken. “Zij heeft Daline toen gereden en zei dat het wel goed moest komen. Toen heb ik haar gekocht. Het eerste halfjaar heeft mijn moeder haar getraind. Ze heeft haar toen ook heel erg de stemhulpen aangeleerd. In de lente ben ik verhuisd naar Manege in ’t Biobos. Samen met mijn instructrice hebben we gekeken naar hoe Daline op de tillift reageerde. Eerst is mijn instructrice erop gaan zitten via de tillift. Omdat ze er helemaal niks op uit deed, ben ik er daarna ook op gegaan. Daline verroerde zich niet. Zelfs mijn instructrice zei: ‘Ik heb heel veel paarden gezien, maar dit slaat echt alles’. Daline is er echt voor gemaakt.”

Perfect aanvoelen

Jettie Roest op Daline. Foto: Wim Roest

Voor Roest was het een fantastisch gevoel om voor het eerst op haar eigen paard te zitten. Ze vertelt: “Het was echt super gaaf. Dat was voordat mijn angststoornis zich zo ver had ontwikkeld. De eerste keren dat ik met haar ging stappen waren wel spannend. Ik wist natuurlijk niet wat ze ging doen. Mijn moeder had Daline vast en er lopen nog twee mensen naast mij mee. Ze voelt mij echt perfect aan. Eén keer kreeg ik een spasme toen ik op haar zat. Mijn moeder kreeg haar gewoon niet vooruit. Als Daline voelt dat ik een beetje scheef zit, dan stopt ze. Pas als ik weer goed zit loopt ze verder.”

Dankbaar

De 27-jarige amazone is helemaal in de wolken van haar merrie. “Ze gaat echt niet meer weg, ze blijft tot ze er niet meer is. Ik heb heel veel troost en steun aan haar. Daline is zó lief en geduldig. Dat ik zoveel angst heb vind ik wel sneu voor haar. Vooral omdat ik daardoor ook een hele tijd niet op haar heb gereden. De vraag of ik haar niet beter kon verkopen heeft wel eens door mijn hoofd gespookt. Maar door mijn lieve ouders en mijn twee bijrijders Tessa Slot en Anandi Visser kan ik haar houden. Zij trainen haar goed en houden haar dressuurmatig aan de gang. Zonder deze mensen om mij heen zou ik geen paard kunnen hebben. Ik ben echt heel erg dankbaar voor alles wat ze voor me doen.”

Het hart volgen

“Het is geen makkelijke weg”, stelt Roest. “Ik ben geclassificeerd bij de KNHS, maar omdat ik niet zelfstandig kan en durf te rijden kan ik geen officiële wedstrijden rijden, wel rijd ik soms onderlinge wedstrijden op de manege.  Wedstrijden zijn ook niet het belangrijkst voor mij. Het enige doel is dat ik plezier wil hebben. Stel het wordt echt te gek met mijn angst, dan rijd ik niet meer. Maar ik zal altijd met de paarden bezig blijven. Het doel is wel om het rijden nu weer verder op te bouwen. Lekker buitenrijden en lol hebben. Ik volg gewoon mijn hart, dat is dan ook wat mij kracht geeft”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Wim Roest

Reacties