Jenny Schreven: “Ik raad iedereen aan om eens te gaan schrijven”

Jenny Schreven: “Ik raad iedereen aan om eens te gaan schrijven”

0 1604
Jenny Schreven, hier met Fürst Friedrich. Foto: Nimue van Kalker

Sinds kort is Jenny Schreven officieel Grand Prix-jurylid. De amazone laat weten dat ze “heel, heel blij en trots” is met deze prestatie. “Ik ben er ooit mee begonnen omdat ik heel graag iets terug wilde doen voor de sport”, vertelt de gedreven en enthousiaste amazone.

Gelijk doorgestroomd

“In de tien jaar dat ik jurylid ben, ben ik steeds eigenlijk direct doorgestroomd naar het volgende niveau als daar mogelijkheid toe was”, steekt het kersverse Grand Prix-jurylid van wal. “Ik was nu al enkele jaren Lichte Tour-jurylid en omdat de cursus voor Grand Prix-jurylid maar eens per vijf jaar uitgeschreven werd dacht ik: ‘Ik ga een poging wagen.’ Ik wist dat er veel goede juryleden kans maakten en dat er maar vijf gekozen zouden worden, dus ik had wel zoiets van: ‘Als ik hier niet bij zit, dan hoef ik mij nergens voor te schamen, dan probeer ik het over vijf jaar nog een keer.’ Ik had er natuurlijk wel op gehoopt.”

Passie en inzet

“Ik ben er ooit mee begonnen omdat ik het heel leuk vond om iets terug te doen voor de sport”, vervolgt ze. “Dat was toen de reden om mij in te schrijven en nu zit ik met grote regelmaat aan de ring. Ik denk dat de paardensport leeft door en van de mensen die leven voor deze sport. Jurylid zijn is absoluut geen vetpot, als je het gaat omrekenen ben je eigenlijk gek dat je het doet. Als je geen passie hebt, doe je het dus ook niet. De juryleden doen het dus echt voor hun plezier en passie en niet om er financieel beter van te worden.”

“Dat vind ik ook echt het mooie aan het jureren: we willen positieve feedback geven en met een goed gevoel naar huis sturen”, stelt Schreven. “Je wil dat ze in ieder geval met een goed gevoel naar de proef kunnen kijken, of het nu een hele goede of een wat minder goede proef was.”

Anders leren kijken

Op de vraag of de amazone ook anders is gaan rijden door haar cursussen, antwoordt ze: “Vanaf het begin af aan heb ik dat al heel erg gehad. Ik raad dan ook echt iedereen aan: ga eens een keer schrijven, ga eens bij de jury zitten. Je leert er zo ontzettend veel van! Je leert anders kijken en daardoor ook anders rijden. Vaak streef je naar met een goed gevoel door de proef heen gaan, maar als je vanuit juryperspectief kijkt merk je dat daar een verschil zit tussen jury en ruiter.”

Schreven vindt alsnog het gevoel van de ruiter heel erg belangrijk, maar door het kijken leer je soms slimme dingen waarvan je dan pas beseft hoe belangrijk het is. “Je leert heel erg op details letten en op de letters rijden. Je wordt een stuk secuurder in je rijden. Dingen die punten opleveren zijn vaak heel simpel, zoals een volte rond rijden of een diagonaal echt van de ene naar de andere letter rijden.” 

Ervaring opdoen

Ondanks dat ze nu Grand Prix-jurylid is, heeft de amazone nog wel ambities in het jureren. “Ik wil in eerste instantie nu heel veel ervaring opdoen. Je blijft bijleren en ik probeer door bijscholing en overleg met collega’s ook te blijven leren. Het is een ‘ongoing’ leerproces, het jureren, net als alle andere processen van de paardensport. Ik hoop in de toekomst nog wel een keer door te stromen naar internationaal niveau. Ik wil daar wel echt eerst klaar voor zijn voor mij gevoel, voordat ik probeer daar een volgende stap in te zetten.”

Nieuwe troef

De amazone was zelf ook actief in de ring op Grand Prix-niveau, maar heeft naar eigen zeggen veel pech gehad. Vorig jaar mei zou Schreven met Zennith haar internationaal debuut in Aken maken, maar helaas overleed de merrie enkele dagen voor dit droomdebuut. “Ik heb gemerkt dat het allemaal wel heel fragiel is. Daardoor is het leuk om ook op andere manieren aanwezig te zijn in de sport.”

Toch ambieert ze wel weer naar het hogere werk te klimmen. “Ik wil heel graag weer terug naar dat niveau en internationaal gaan starten. Ik heb nu wel een achtjarige Jazz staan, hij heet Gerrit. Dat blijft wel hangen, zijn naam is ook wel weer grappig. Ik heb hem als jaarling gekocht als grote slungel en hoopte dat hij niet heel veel meer zou groeien. Nu haalt hij toch de 1.78 wel, en ik ben natuurlijk ook niet zo groot. Het heeft ook even geduurd voordat we een goede klik hadden.”

Vertrouwen geven

Tijdens de opleiding merkte Schreven namelijk dat Gerrit rond zijn zesde jaar nog niet toe was aan de ‘reguliere’ opleiding. “Hij is een echte Jazz, hij was ontzettend bang. We hebben super simpele dingen met hem gedaan in de hand. Een beetje schriktraining en grondwerk-achtige dingen. Hier zijn we bewust mee bezig geweest om hem vertrouwen te geven. Ik heb er negen of tien maanden niet opgezeten, ik merkte dat hij daar gewoon niet aan toe was. Ik dacht: ‘Hij heeft iets heel anders nodig dan dat ik nu op zijn rug ga zitten.’ Omdat het mijn eigen paard is kon ik die beslissing maken. Dat heeft enorm goed uitgepakt en ik heb er een heel ander paard voor teruggekregen.”

Veel geleerd

De tijd dat Schreven aan de hand bezig is geweest met Gerrit heeft zijn vruchten afgeworpen: “Gerrit is nu een stoere knaap met een, vind ik, heel indrukwekkend voorkomen en ik denk ook heel veel kwaliteit. Ik vind het bijzonder dat we deze keuze konden maken. Mocht het gaan lukken om hem naar Grand Prix-niveau te rijden dan is dat extra bijzonder. Natuurlijk wil ik het niet ‘jinxen’ want hij is er zeker nog niet. Ik ben niet per sé bijgelovig, maar ik wil ook niet dat het niet gaat lukken omdat ik er nu over praat, haha!”

“Ik heb in ieder geval een superleuk paard aan hem en ik heb ook heel veel van hem geleerd. Je kunt wel een plan of een idee hebben van wat je wilt bereiken, maar dat het ene paard de andere niet is, is dit een goed voorbeeld van”, besluit ze.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Nimue van Kalker

Reacties