Janke Weening: “Ik ben ontzettend dankbaar dat dit mij overkomt”

Janke Weening: “Ik ben ontzettend dankbaar dat dit mij overkomt”

Janke Weening met Utina

Een aantal jaar geleden verkocht Janke Weening haar paard Utina (v. Equador). Nadat de merrie al heel wat jaren in Italië stond, kwam plotseling de vraag of Weening haar terug wilde. “Het was echt een bijzonder weerzien”, reageert de amazone.

Advertentie

“Negentien jaar geleden zag mijn vader aan advertentie van een veulen in de krant staan,” vertelt Weening. “Toevallig was dat in de buurt en hij besloot, zonder dat ik het wist, even te gaan kijken. Het veulentje werd van stal gehaald en het eerst wat mijn vader opviel was hoe mooi en lichtvoetig het dier door de bak draafde. Verder had ze een super mooi sprekend hoofdje. Mijn vader wilde het even laten bezinken en besloot later terug te komen met iemand die ervaring heeft met het kopen van paarden. Het veulen werd nogmaals losgelaten in de buitenbak. Maar diegene die mee was, was niet heel enthousiast. Ze achtte de kans groot dat het qua formaat een pony zou blijven en ze raadde af om de koop door te laten gaan.  Toch besloot mijn vader het veulen, genaamd Utina, te kopen.”

Zandhappen

Toen Weening twintig was, liet ze haar bruine merrie beleren. ”De allereerste keer dat ik er op ging ben ik er heel hard afgevallen. Ik ging zitten maar plofte iets te hard neer in het zadel. Utina schrok daarvan en naam een sprintje. Resultaat: ik mocht zandhappen! Gelukkig ben ik gelijk daarna weer opgestapt en kregen we steeds meer vertrouwen in elkaar.”

Weening vertelt verder: “Volgens mijn toenmalige instructeur had Utina erg veel aanleg voor dressuur, en dat bleek ook wel toen we voor het eerst op wedstrijd gingen. Ik mocht meteen een winstpunt en een derde prijs mee naar huis nemen. We vlogen door de B en L en mochten al snel M starten. Ondertussen was ik ook begonnen met springen, dat begonnen we beiden leuker en leuker te vinden. Toen ik in de klasse L mocht starten lukten de dressuuroefeningen steeds minder. De contragalop lukte niet meer omdat ze bij het springen had geleerd om te wisselen. Hierdoor heb ik, tot ongenoegen van mijn instructeur, toch besloten om te kiezen voor het springen.”

Foto: Anna Wietske

Vaste verkering

De combinatie ging bijna elk weekend op wedstrijd en viel ook regelmatig in de prijzen. “Nadat we reservekampioen waren geworden in Friesland mochten we zelfs Z starten. Ik was toen een jaar of 27 en had inmiddels vaste verkering, toen ik een keer ging starten in Tolbert en ik me echt niet lekker voelde. Ik had steeds buikpijn en ik dacht dat ik een griepje te pakken had. Uiteindelijk ging de wedstrijd ook helemaal niet goed. Ik vloog door alle hindernissen en heb het tweede parcours maar afgegroet. Niemand snapte hoe dit kwam, totdat een aantal weken later bleek dat ik zwanger was van mijn eerste kindje. Geheel onverwachts, maar heel erg welkom. “

De amazone legt uit dat het paardrijden even op een laag pitje werd gezet. “Mijn instructeur ging Utina rijden. Hij won vele prijzen en uiteindelijk mochten we zelfs het sportpredikaat in ontvangst nemen. Intussen was Utina ook drachtig, maar haar veulen is drie dagen na de geboorte helaas overleden. “

Verkocht

“Toen ik anderhalf jaar later zwanger was van mijn tweede kindje hebben we met pijn in ons hart besloten om haar te verkopen. Uiteindelijk is ze verkocht naar een meisje in Brabant, waar ik nog een hele tijd contact mee heb gehad. Daarna is Utina doorverkocht naar Italië. Ik had verwacht dat ik nooit meer wat van haar zou horen, maar na een halfjaar kreeg ik opeens een Facebook berichtje van ene Isabella uit Italië. ‘Het zal toch niet waar zijn?’, dacht ik. Maar ja hoor, het was de nieuwe eigenaresse van Utina. Wat was ik blij! We werden echt vriendinnen en hebben zeven jaar lang wekelijks contact gehad. Ze hield me op de hoogte en vertelde me alles wat ze gedaan hadden. Totdat ze in 2018 aangaf dat ze Utina met pensioen wilde doen, en een jonger paard wilde kopen. Ik vond het jammer maar snapte het wel. Ik was al met haar aan het meedenken over een nieuwe eigenaar, maar zij wilde maar één ding: Utina weer bij mij brengen.”

Herenigd

Weening hoefde niet lang te twijfelen over dit aanbod. “Ik was meteen enthousiast, maar ik wist dat zo’n reis een enorm kostenplaatje met zich mee zou brengen. Toen ik vroeg wat de eigenaresse voor haar wilde hebben wuifde ze die vraag gelijk weg. Het enige wat ze wilde hebben was een afleveradres. Ze gaf aan dat ze ook heel veel om haar paard gaf, en dat ze wist hoeveel Utina voor mij betekent. Binnen twee weken arriveerde ze, na een reis van vier dagen, bij het huis van mijn ouders.”

“Op het moment dat ik haar van de trailer afhaalde stroomde de tranen over mijn wangen. Wat bijzonder! We liepen van de laadklep af en ik had het gevoel dat ze mij meteen herkende. Ze liep gelijk voor me uit, via de garage, zo haar stal in. Na zeven jaar wist ze nog precies de weg te vinden. Wat een bijzonder weerzien.”

Drachtig

Inmiddels staat de bruine merrie weer op stal bij Weening. “We hebben het rijden ook weer opgepakt. Ondertussen starten we in de L2, maar rijden we even niet meer omdat Utina drachtig is van de hengst Imtorius van de Ossenweide. Het was altijd al een droom om een nakomeling van haar te hebben, en hopelijk komt die nu eindelijk uit. Het contact met Isabella is nog steeds goed, ze komt zelfs een keertje langs als het veulen geboren is. Ik ben Isabella tot op de dag van vandaag ontzettend dankbaar dat ze mij in vertrouwen heeft genomen om Utina haar forever home te kunnen geven, wie maakt zoiets nou mee…”

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Sita Broersma

Reacties