Hoefslag in Wellington (5): Twee poloveteranen

Hoefslag in Wellington (5): Twee poloveteranen

In deze blog neem ik jullie, immer trouwe Hoefslaglezers, mee naar het paardenpretpark van de wereld. Wellington Florida, de thuishaven van zowel WEF als WDM. Tijdens mijn week hier maak ik diverse tekst- en fotoproducties. Alle artikelen zullen de komende tijd in Hoefslag verschijnen, deze blog biedt alvast een live voorproefje.

Tijdens mijn laatste dag in Wellington ging ik op bezoek bij de nog niet besproken schakel van deze paardengemeenschap. Locatie? De graszoden van International Polo club Palm Beach. Precies ja, het was tijd voor een middagje polo. Ik viel met mijn neus in de boter, want op deze zonovergoten zondagmiddag stond de Joe Barry Cup Final op het programma. Aangezien deze uitnodiging zich tamelijk last minute aandiende, had ik geen tijd om mezelf voor te bereiden. Polo is net hockey te paard, dacht ik. Een overwegend lomp spel tussen twee teams die met een stok proberen om de bal zo hard als mogelijk in andermans doel te parkeren. Toevallig zag ik afgelopen week een affiche voorbij komen met het bericht dat automerk Maserati zich met de grootst mogelijk toewijding had gekoppeld aan Palm Beach Polo. Het enige dat ik dus op voorhand wist, was dat ik niet in een spijkerbroek kon aankomen. Zoveel was duidelijk. Dus hop, zonnebril op, jurk aan, twaalf centimeter hak onder mijn hoeven, telelens mee en op naar de Polo Club.

Spoedcursus
Eenmaal aangekomen in het mediavak van de overvolle tribune kon mijn polo-introductie beginnen. Ik had al snel in de smiezen dat je zoals verwacht twee teams nodig hebt voor een potje, maar dat het toch anders is dan hockey te paard. Het was een stuk ingewikkelder dan ik van te voren had bedacht. Ik snapte er na een goed kwartier werkelijk geen klap van. ‘Hoezo willen ze allebei in hetzelfde doel scoren!?’ Mijn redding kwam echter uit tamelijk onverwachte hoek. Voor mijn neus zaten twee mannekes op leeftijd het schouwspel aandachtig te volgen. Ze voerden een diepgaande discussie over de spelers en hielden heel precies alle scores bij. ‘Aha, daar zitten mijn schoolmasters’, dacht ik. Gewapend met een glimlach en een gigantisch knipperend vraagteken boven mijn hoofd vroeg ik of ik misschien naast hen mocht komen zitten voor wat bijles. Ik kon in alle eerlijkheid wel een spoedcursus gebruiken.

Tegenpolen
Voordat ik het goed en wel besefte, zat ik gezellig bij deze poloveteranen onder de vleugels. De twee bleken Ron (69) en Alexander (66) te heten, twee bevriende tegenpolen. De een overtuigend republikein en de ander duidelijk democraat, maar ondanks hun uiteenlopende karakters en ideeën is polo sinds jaar en dag datgene dat hen bij elkaar brengt. Deze gemoedelijk kibbelende knabbel en babbel zijn naar eigen zeggen al met elkaar bevriend sinds de laatste grote dinosauriërs de aarde verlieten. ‘Het is vierenvijftig jaar geleden Dear, dat ik voor het eerst op een polo pony zat. Vraag dus maar raak, want op elke vraag die jij nu zult stellen, wilde ik vroeger ook graag een antwoord horen’, begon Alexander –nog altijd journalist voor 25 (!) verschillende polomedia– met een glimlach. Alexander is de pittige van de twee, zo’n echte positief verroeste veteraan van een Amerikaan. Op het moment dat zijn telefoon gaat roept hij standaard knarsend: ‘Wa do ya want?!’, in de hoorn. Het bleek zijn dochter Whitney te zijn, ze wilde graag weten hoe het met haar vader ging. Ron is de rustige van de twee. Hij werkt al jaren als sportverslaggever voor de televisie, daarvoor was hij weerman in Colorado.

Hollands glorie
Op het moment dat mijn polokennis in sneltreinvaart werd bijgespijkerd, diende zich in alle letterlijkheid een nieuw interessant feit aan. Alexander had even iemand een smsje gestuurd die ik vast wel wilde ontmoeten. Tien minuten later stond hij voor mij neus. Vincent Mesker, 31 jaar en de enige professionele polospeler van, jawel: Nederland. Volgens Alexander is deze riding Dutchman overigens de langste speler ter wereld, maar dat terzijde. Na zijn middelbare schooltijd in Nederland koos Mesker voor de kans op een internationale polocarrière  en vertrok naar het buitenland. Hij volbracht zijn missie, woont nu fulltime in Palm Beach en inmiddels is Mesker onder pololiefhebbers erg bekend. In Nederland weet geen kip van zijn bestaan als prof af, maar daar zit hij niet echt mee. ‘Ik vind het buiten de spotlights wel prima hoor. In Nederland is de polosport niet zo groot, je kunt het niet vergelijken met Argentinië of Amerika. Wat hebben deze heren hier je ondertussen verteld?’

Over chukkers en spelregels
Afgelopen middag leerde ik dat elk polo-team uit vier spelers bestaat. Elke speler heeft diverse paarden tot zijn beschikking, een limiet is er niet. De ene ruiter heeft er tien, de ander heeft er dertig tot zijn beschikking. Het is maar net wat je jezelf kunt veroorloven. Er wordt voor polo hoofdzakelijk maar één ras gebruikt. Deze onverschrokken hazenwindhonden op hoeven zijn overwegend Engelse volbloeden. Een wedstrijd duurt anderhalf uur en wordt verdeeld in zes ronden die bekend zijn onder de naam chukkers. Elke chukker duurt zeven minuten. Na elke ronde wisselen de spelers van paard, maar dat mag ook tijdens het spel. Als de speler voor dit laatste kiest, dan gebeurt de wissel meestal rond de derde minuut van de chukker. Tijdens het wisselen raakt de speler de grond geen seconde, er wordt letterlijk van paard naar paard gehopt. Het polospel wordt in de gaten gehouden door drie scheidsrechters. Twee te paard in het veld en een op de tribune als back up-plan.

Toerist in eigen sport
Ik voelde mezelf als paardenmens vandaag toerist binnen mijn eigen sport. Schoorvoetend moet ik toegeven dat ik misschien wel een beetje leek op die WDM-ganger van gisterenavond die geen idee had van hoe een Kür er technisch bekeken uit moet zien. Vandaag was ik de onbevangen toeschouwer zonder enkele voorkennis en dus zonder enig vooroordeel. Misschien had ik wel de leukste middag van alle bezoekers daar. Wat kon mij het nou schelen of Team Audi won of niet? Ik heb een sport gezien die ik nog niet van dichtbij had meegemaakt en ik was in het meest geniale gezelschap van de hele toko. Bekijk hieronder de foto’s. Ik kan iedereen alleen maar adviseren om, als de kans er is, ooit eens naar zo’n wedstrijd te gaan.

Lotty van Hulst, Redactie Hoefslag

Reacties