Hoefslag in Doha (2): Cultuurstudie op de tribune

Hoefslag in Doha (2): Cultuurstudie op de tribune

‘Salaam vanuit de zandbak’ is inmiddels veranderd in ‘Hallo vanuit Hoofddorp’. Hoefslag was afgelopen week aanwezig tijdens CHI Al Shaqab in Doha, Qatar. De Qatari hielden mij met hun overvolle maar indrukwekkende programma zo bezig, dat tijd voor het schrijven van dit blog ontbrak. Daarom volgen er deze week nog een aantal anekdotes, foto’s en Hoefslag-voorproefjes. Dit land van oliesjeiks met een paardenpassie bleek veel mooie verhalen te herbergen die het waard zijn om verteld te worden.

‘Ik mis het rijden verschrikkelijk als ik zit te kijken, maar dat onze jongens het steeds beter doen maakt me trots. Nog even, dan kan ik mezelf hopelijk weer bij hen aansluiten.’ Doha, vrijdagmiddag. Ik zit tijdens een van de vijfsterren springrubrieken op de tribune met Mohammed al Suwaidi. Je leert een andere cultuur en de mensen in dit land met paardenpassie immers niet kennen als je boven in een glazen persaquarium blijft zitten. Zodoende belandde ik in een kuipstoeltje bij Mohammed en zijn neven, tussen de andere ‘witte jurken’. Op deze typische Qatari-kledij kom ik overigens in de volgende blog nog terug, want er moeten nodig wat vooroordelen uit de wereld worden geholpen.

Qatar is de toekomst
Terug naar Mohammed. Deze jonge Qatari is naar eigen zeggen familie van de koninklijke Al Thani’s en heeft in zijn land al een aardige reputatie opgebouwd in zowel de spring- als de endurancesport. Hij won onder andere een zilveren teammedaille tijdens de World Endurance Championships van 2008. Momenteel zit hij zonder paarden wegens zijn studie in Engeland, maar ondertussen zorgt deze ambitieuze jongen binnen zijn thuisland voor Europese en Amerikaanse paardenproducten. Zo is hij is onder andere de importeur van Havens in Qatar. ‘Ik studeer economie en international business. Dat doen de meeste jongeren uit Qatar die gaan studeren, omdat je er alle kanten mee op kunt. De overheid investeert ontzettend in het slimmer maken van de bevolking, daar profiteren ze later alleen maar van. De Qatar Foundation stimuleert jongeren om juist in het buitenland te gaan studeren. Als je resultaten goed genoeg zijn en je dus iets kunt terug doen voor ons land, dan word je aan alle kanten geholpen. We hebben hier een gezegde dat eigenlijk alles vertelt: Koeweit is het verleden, Dubai het heden en Qatar de toekomst. Wij willen verder, doorgroeien.’ Terwijl hij dit vertelt, wendt Mohammed zijn blik niet af van het parcours. Geen moment. Hij volgt elke combinatie nauwlettend over elke sprong, telt de galopsprongen, denkt mee over de afstanden en noteert de uiteindelijke klassering op zijn telefoon. Als een landgenoot aan de start verschijnt gaat hij wat meer rechtop zitten, maar ook als ruiters uit Saoedi Arabië of de Verenigde Arabische Emiraten foutloos rondkomt, klapt hij trots in zijn handen. ‘Hun succes, is ons succes. Zo voelen we het echt. We waren ontzettend trots toen de ruiters uit Saoedi Arabië een bronzen Olympische medaille mee naar huis namen. Daar werden onze ruiters enthousiast van, succes ligt binnen bereik als je hard werkt en slim investeert in trainers en paarden. Dat heeft die Olympische medaille meer dan bewezen.’

Buitenlandse kennis
Mensen uit Qatar zijn trots, maar niet koppig of star. Dat is in de afgelopen dagen meer dan duidelijk geworden. Nationalisme beperkt hen niet en aan tunnelvisie lijden ze allerminst. Nee, deze slimmeriken weten dat Arabië niet alle wijsheid in pacht heeft en dus wordt kennis uit het buitenland gehaald. Die gedachte vormt zelfs de basis van het organiseren van deze eerste editie van CHI Al Shaqab. Door topruiters aan te trekken, wordt een kennisstroom gegenereerd waar in de toekomst dankbaar gebruik van wordt gemaakt. Het CHI is volgens de organisatie een testevent, ook al zou het verwezenlijken van een dergelijke accommodatie en startlijst voor velen het eindstation betekenen. Menig organisator zou ervoor in zijn handjes knijpen, maar de Qatari willen verder. De event manager verwoordde het al tijdens een persconferentie: ‘De droom is slechts gedeeltelijk verwezenlijkt, we hebben hier veel van geleerd. De volgende keer zal dit nu al zo geweldige evenement nog fenomenaler zijn.’ Het zou hem zo maar eens kunnen lukken. Zijn sympathieke medewerkers zijn een soort sponzen op benen die elk beetje extra informatie opzuigen en niet meer loslaten. De bodem te los? Dat wordt genoteerd. Moeten de paarden de volgende keer praktischer in volgorde gestald staan? Komt voor de bakker. De aanwezige grooms krijgen allemaal een formulier waarop ze in kunnen vullen wat er kan worden verbeterd aan de stallen en andere faciliteiten.

Voetbal vs. Paardensport
De journalisten in Al Shaqab willen na het zien van dit walhalla eigenlijk maar één dingen weten. ‘Waarom? Wat is in hemelsnaam de drijfveer achter het bouwen van dit enorme complex?’ Is het een soort machtsvertoon? Wil de Emir zijn passie in alle extremen ten toon spreiden? Natuurlijk, er is ons verteld dat Al Shaqab deel uitmaakt van een groter geheel. Dat blijkt ook aan alle kanten en uit alle uitleg, maar waarom dan zo uitgebreid? Mohammed: ‘Wij Qatari paardenmensen hopen dat we met deze venue onder andere zullen bereiken dat de interesse van de bevolking verschuift naar de paardensport. Qatar moet het centrum worden van deze sport in zowel Azië als Arabië. Het moet gaan leven hier, momenteel is iedereen vooral bezig met de uitslagen van voetbalwedstrijden. We hopen dat dat verandert, te meer omdat de paardensport vanuit vroeger diep in Qatar geworteld ligt. Paarden waren naast kamelen onze transportmiddelen, dankzij de paarden hebben we oorlogen gewonnen. Wat moeten mensen dan nog met een grasveld en voetbal als ze ook kunnen genieten van een sport die veel dieper in onze cultuur verweven zit? Hier kunnen we ze laten zien dat bijvoorbeeld het springen en de dressuur ook in een stadion kunnen worden gehouden en als we grote evenementen als een wereldbekerfinale en de World Equestrian Games aan kunnen trekken, zal de grootsheid van het geheel alleen maar aanstekelijker werken. Als mensen hier naar de sport komen kijken en een leuke middag hebben met de hele familie, raken ze hopelijk geïnteresseerd in wat we hier doen. De Riding Academy op het terrein kan voor lessen en mogelijkheden zorgen als de mensen er voor open staan.’

Combinatie van het beste
Zelf kijkt hij nu al uit naar zijn terugkeer in de wedstrijdring. ‘Ik leef voor de springsport. Endurance was mooi en de resultaten waren goed, maar ik wil me specialiseren in het springen. Die technieken leren, het verbeteren van de samenwerkingsband met het paard, dat is het voor mij.’ Tijdens deze uitspraken komt de kennis vergarende Qatari duidelijk in hem naar boven. ‘Ik heb in de afgelopen jaren al trainingen gevolgd in België en Amerika, dat wil ik graag weer oppakken met fijne paarden. Ik wil graag van iedereen wat leren om uiteindelijk een van de beteren te worden. Naar Marcus Ehning kan ik uren kijken als het om stijl gaat, maar pas als je daar ook de snelheid van een ruiter als Roger Yves ‘Bosty’ aan toevoegt kun je iedereen verslaan. Het beste van alle kennis samen laten komen, dat is wat ik graag wil.’ En laat dat nu precies hetzelfde zijn als wat de Qatari hebben gedaan toen ze het stadion van Al Shaqab hebben gebouwd…

In de volgende blog lees je het verhaal achter de ‘Witte Jurk’.

Lotty van Hulst, Redactie Hoefslag.

m1nwceft6tbh
Mohammed Al Suwaidi, opperst geconcentreerd

Reacties