Gaby ’t Hart: “Eigenlijk is Aquito de beste psychiater die er bestaat”

Gaby ’t Hart: “Eigenlijk is Aquito de beste psychiater die er bestaat”

Gaby 't Hart en Aquito.

Paardenliefhebber Gaby ’t Hart kampt al sinds haar vroege jeugd met verschillende heftige psychische problemen zoals autisme, PTSS en depressies. Paarden zijn al die jaren al haar beste medicijn. Toch durfde ze de verantwoordelijkheid niet aan, tot Dextro kwam, en later Aquito.

Altijd al anders

Gaby vertelt dat ze sinds haar kindertijd ‘altijd al anders is dan anderen’. Dit zorge er voor dat ze jarenlang gepest werd, ondanks dat ze een paar keer wisselde van school. Als klap op de vuurpijl vonden er nog diverse traumatische ervaringen plaats, die veel invloed hadden op Gaby. Het ging alsmaar slechter met haar psychische gezondheid, waardoor er besloten werd haar op te nemen in een kliniek. “Ik beschadigde mijzelf en wilde niet eten. Daardoor kreeg ik gesprekken op school en later ook bij een instelling. Op een gegeven moment werd het zo erg dat ik werd opgenomen. Dat was niet de beste optie, want daardoor heb ik mijn eetstoornis verder ontwikkeld”, vertelt ze openhartig.

Paard of therapie

Doordat haar eetstoornis alsmaar erger werd, moest ze naar een gespecialiseerde kliniek. “Daardoor zou ik ook niet verder kunnen met school. Mijn moeder was ten einde raad. Ze gaf mij de keus: of je gaat normaal eten en je krijgt een paard, of blijft hier en ondergaat intensieve therapie. Mijn grootste droom als paardenmeisje was natuurlijk een eigen paard, dus daar koos ik voor. Maar dan is die eetstoornis natuurlijk nog niet verholpen.” Gaby veranderde van school in de hoop daar beter te passen, maar het mocht niet baten. Ook daar werd ze gepest. “Maar dat maakte me eigenlijk allemaal niet meer uit. Ik was zo depressief en zat zo in mijn eetstoornis. In de herfstvakantie van 2010 deed ik mijn eerste zelfmoordpoging, waarna ik werd opgenomen op een gesloten afdeling.”

Nooit meer

Haar grootste angst werd werkelijkheid: ze kon niet meer voor haar pony zorgen. “Ieder paard en iedere pony verdient gewoon alle aandacht. De pony’s die ik moest verkopen zijn wel echt naar fantastische plekken gegaan. Maar toen het niet meer ging besloot ik dat ik nooit meer een eigen paard zou nemen. Je neemt een paard voor het leven, als je die dan weg moet doen is dat heel heftig.” Toch kwam ze een jaar geleden terug op haar beslissing. Gaby vertelt: “Het ging al heel lang heel erg slecht met mij. Er werd mij wanhopig gevraagd: ‘Wat zou jou nog in leven houden?’. Misschien een eigen paard, dacht ik. Maar ook daar kwam ik al snel op terug. Die verantwoordelijkheid kon ik helemaal niet aan, dacht ik.”

Gaby en Dextro.

Heftig ongeluk

Toen kwam de valkkleurige Lusitano-ruin Dextro in haar leven. “Hij heeft letterlijk mijn leven gered”, stelt Gaby emotioneel. “Hij was echt mijn gouden vriendje. Alleen toen kregen we een ontzettend heftig ongeluk. Zelfs daar heeft hij opnieuw mijn leven gered. Het was echt de nachtmerrie voor iedere eigenaar en het is heel raar gegaan. We waren aan het buitenrijden en Dextro was echt bomproof. Hij vertrouwde me in alles wat ik deed. We werden tijdens die rit vastgereden door een vrachtwagen en konden nergens naartoe uitwijken. De vrachtwagen had een uitsteeksel, wat tegen mijn been kwam. Daardoor gleed Dextro uit. Hij herpakte zich nog, maar de vrachtwagen reed tegen zijn been. Toen ik er af sprong zag ik gelijk dat het helemaal fout was.”

Geen ander paard

De amazone maakte de heftige beslissing om Dextro in te laten slapen, omdat zijn been compleet verbrijzeld was. Ze vertelt: “Het waren zo veel emoties op één dag, dat kun je je niet voorstellen. Het was echt heel heftig.” In overleg met Gaby’s behandelaren, had haar moeder direct al gereageerd op een ander paard. De volgende dag nam haar moeder haar mee naar de Lusitano-ruin Aquito. “Ik wilde helemaal geen ander paard. Ik wilde Dextro, of anders niets. Ik ben wel meegegaan naar Aquito, maar heb hem niet gereden. Ik heb hem een keer geaaid en dacht ik zie het wel. Gelukkig begreep degene waarvan we hem kochten ook dat ik nog niet echt op een nieuw paard zat te wachten. De eerste maand was het dan ook echt drama tussen Aquito en mij: niet alleen ik, maar ook hij is getraumatiseerd.”

Steeds beter

Een maand later zat Gaby voor het eerst op haar nieuwe paard. “Hij heeft ook een moeilijke achtergrond en kan dus soms nog erg in paniek raken. Toch heeft hij inmiddels al heel veel vertrouwen in mij. Het is nog een lange weg voor ons allebei, maar het gaat steeds beter. Wanneer ik niet goed in mijn vel zit, spiegelt hij dat heel erg. Dan wil hij niet bij me komen en niet met me mee. Maar als het eenmaal goed is, dan doet hij ook alles voor me. Als ik met hem bezig ben word ik heel rustig. Eigenlijk is hij de beste psychiater die er bestaat. Ik kan me goed voordoen bij andere mensen, maar hij weet precies hoe ik me voel en confronteert me daar ook mee”, vertelt de amazone.

Bespreekbaar maken

Op haar Instagram-pagina houdt Gaby haar volgers op de hoogte van de progressie van haar en Aquito. Hier probeert ze ook de mindere dagen en haar problemen bespreekbaar te maken. “Maar daarbij probeer ik het natuurlijk ook leuk te houden voor mijn volgers. Nu ik wat meer open ben, merk ik dat er best veel anderen zijn die daar tegenaan lopen. Ik krijg veel berichten van mensen die zich slecht voelen, maar het niet durven te vertellen. Dat ze er last van hebben en aan mij vragen wat ze moeten doen. Het is gewoon lastig dat je psychische gezondheid niet zichtbaar is, dus dat het er voor de buitenwereld eigenlijk niet is. Mijn doel is om via mijn boek en mijn Instagram-pagina het taboe rondom psychische ziektes te doorbreken. Iedereen worstelt wel ergens mee.”

Wedstrijdintenties

Met Aquito heeft de amazone stiekem wel wedstrijdambities. “Hij is uit een showlijn gefokt. Ik had helemaal geen wedstrijdintenties meer door alles, maar hij kan zó goed lopen. Daarom heb ik eigenlijk wel als doel dat we ooit naar het Z gaan rijden. Als ik het rijden van wedstrijden niet aankan door mijn autisme, zou ik het heel gaaf vinden om eens op een evenement een show te rijden. Of dat ik een kleinschalige sponsor vind, of zo. Ik zou het gewoon gaaf vinden als Aquito wat meer onder de aandacht komt, want dat verdient hij zo erg. Na alles wat hij heeft meegemaakt al, maar al helemaal na alles wat hij voor mij heeft betekend. Hij is echt een fantastisch paard”, klinkt Gaby trots.

Tijdens één van haar opnames schreef Gaby een boek over ‘overleven met autisme, onderliggende stoornissen en opnames in de psychiatrie’. Het boek is verkrijgbaar via de uitgever of via bol.com.

View this post on Instagram

𝕍𝕠𝕠𝕣𝕤𝕥𝕖𝕝𝕡𝕠𝕤𝕥 𝓘𝓽 𝓭𝓸𝓮𝓼𝓷'𝓽 𝓶𝓪𝓽𝓽𝓮𝓻 𝔀𝓱𝓪𝓽 𝔂𝓸𝓾 𝓵𝓸𝓸𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮. 𝓐 𝓱𝓸𝓻𝓼𝓮 𝓵𝓸𝓸𝓴𝓼 𝓪𝓽 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓼𝓸𝓾𝓵. 𝓗𝓮 𝓸𝓷𝓵𝔂 𝓼𝓮𝓮𝓼 𝓽𝓱𝓮 𝓵𝓸𝓿𝓮 𝔂𝓸𝓾 𝓰𝓲𝓿𝓮 𝓱𝓲𝓶. Ik ben dus Gaby☺ Ik rij sinds mijn vierde paard, begonnen zoals velen op een manege. Op mijn veertiende kreeg ik mijn eerste eigen pony, een haflinger. Vervolgens kocht ik op de paardenmarkt een verwaarloosd shetlanderveulen. Mijn moeder is net als ik stapelgek op dieren. We besloten om voor het shetlanderveulen nog een shetlanderveulen te kopen. Toen had ik ineens drie eigen paarden. Helaas worstel ik sinds mijn tiende met depressies en heb ik op mijn vijftiende de diagnose autisme gekregen. Op mijn zestiende moest ik met veel pijn in mijn hart mijn paarden wegdoen, omdat ik ze door mijn geestelijke gezondheid niet meer kon verzorgen. Op mijn zeventiende dacht ik dat het allemaal wat beter ging en besloot ik een jonge pony te kopen. Het ging jammer genoeg niet zo goed als dat ik dacht en ook deze jonge pony heb ik moeten verkopen. Zes jaar lang heb ik geen eigen paard meer gehad, maar reed ik wel een aantal keer per week op paarden van andere mensen. Ik ben niet in staat om te werken. Ik heb een aantal jaar als zorgvrager op een zorgboerderij 'gewerkt', maar het werd mij teveel qua prikkels. Ik kon daar mijn eigen gang gaan, ik mocht de paarden rijden wanneer ik dat wilde. Toch voelde ik mij daar steeds minder op mijn gemak, ik ging er niet meer met plezier heen, ik raakte te snel overprikkeld. En heb de keus gemaakt om te stoppen als zorgvrager. Vorig jaar koos ik ervoor in goed overleg om weer voor een eigen paard te gaan. Mijn droompaard Dextro kwam op mijn pad. Helaas zijn de meeste dromen bedrog en zo ook mijn droom😔 Dit verhaal is te lezen in mijn hoogtepunt ''𝕯𝖊𝖝𝖙𝖗𝖔 𝖒𝖊𝖒𝖔𝖗𝖎𝖆𝖒" Toen kwam Aquito op mijn pad. We zijn nu een team, maar dat waren we absoluut niet. Ik geniet iedere dag van hem en ik ben hem dankbaar dat hij mij heeft geholpen het verdriet van Dextro een plek te geven. Mijn motto is: "𝕱𝖆𝖑 𝖘𝖊𝖛𝖊𝖓 𝖙𝖎𝖒𝖊𝖘, 𝖘𝖙𝖆𝖓𝖉 𝖚𝖕 𝖊𝖎𝖌𝖍𝖙" Het leven is niet makkelijk, maar makkelijk is ook maar zo saai, toch?

A post shared by 𝐆𝐚𝐛𝐲.𝐜𝐥𝐚𝐬𝐬𝐢𝐜.𝐝𝐫𝐞𝐬𝐬𝐚𝐠𝐞 (@gaby.classic.dressage) on

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Gaby ’t Hart

Reacties