Feline Jurgens: “Ik ben blij dat ik Torino de tijd heb gegeven”

Feline Jurgens: “Ik ben blij dat ik Torino de tijd heb gegeven”

Feline Jurgens op Varenne. Foto: Arjen van der Spek.

Toen het vorige paard waar Feline Jurgens mee voltigeerde moest stoppen vanwege een blessure, wist ze niet of ze ooit nog zo’n goed paard zou vinden. Toch kwam Torino op haar pad, waarmee ze nu internationale successen behaalt. “In het begin dacht ik echt: dit gaat het nooit worden”, vertelt ze.

Steeds meer

Voor Jurgens is voltigeren eigenlijk de perfecte sport. “Ik zat altijd op ballet en reed ook wel paard, maar beide sporten waren het net niet helemaal”, licht ze toe. “Mijn zusje voltigeerde en ik vond dat heel leuk om te zien. Toen ben ik zelf ook maar begonnen. Ik merkte meteen dat dit was wat ik heel graag wilde doen. Zodoende ging ik steeds een beetje meer trainen. Eerst in een groepje samen met anderen, op een gegeven moment ging ik solo verder. Ook dat werd steeds serieuzer, dus ben ik ook nog de trainersopleiding gaan doen. Het werd steeds meer en meer. Door het lesgeven ben ik bij het Meers paarden centrum terechtgekomen, waar ik vanuit niets de voltigelessen mocht gaan opbouwen.”

Stom ongeluk

“Ik ben zelf begonnen op wat paarden en pony’s van de vereniging waar ik voltigeerde”, gaat ze verder. “Uiteindelijk kon ik aan de slag met Timo. Een onwijs stevige Groninger, hij zette nooit een stap verkeerd. Hij was super betrouwbaar en had nooit echt een blessure of iets. Ik had bij hem altijd het gevoel dat ik met hem de wereld aan kon. Op een gegeven moment brak hij zijn been bij een stom ongeluk in de longeercirkel en toen was het gebeurd.” Jurgens moest op zoek naar een nieuw voltigepaard, maar dat was nog niet zo eenvoudig. “Ik wilde heel graag verder met de sport en ben toen door heel Nederland heen overal gaan voltigeren. Dat was heel leuk, maar iedereen is anders en je moet juist een vast en goed passend team hebben”, besefte ze zich.

Feline Jurgens en Torino. Foto: Privébezit

Nog niet overtuigd

Het Meers paarden centrum bood Jurgens aan dat ze met Torino kon gaan voltigeren. “Ja, leuk voor de lessen die ik geef, dacht ik, maar hij is veel smaller dan Timo. Ook is hij een stuk kleiner en hij is bovenal een manegepaard. Ik vroeg me af hoe ik dat ging doen. Na het een beetje geprobeerd te hebben was ik nog niet overtuigd. Ook stopte mijn toenmalige trainster en longeur en moest ik op zoek naar iemand anders. Via Claire de Ridder kwam ik bij Saskia Levering terecht. Zij was al bekend met het longeren van voltigepaarden en zij wilde wel met mij en Torino aan de slag. Saskia is nu ook een goede vriendin van mij geworden. We kunnen goed overleggen hoe we dingen beter kunnen krijgen. Zij longeert Torino nu voor vast, dus kent hem ook heel goed. Daarnaast kwam ik terecht bij trainster Sandra Jansen.”

Internationaal meedraaien

Ook een meisje uit het voltigeteam van de manege kwam bij Jurgens met een hulpvraag. “Ik ben haar gaan trainen met haar paard Varenne. Op een gegeven moment zeiden haar ouders, Wouter en Marjolein Verbiest, dat ik ook wel op hem mocht voltigeren. Ik dacht: waarom niet?! Dat ging ook heel goed, dus had ik ineens twee paarden waarvan ik dacht dat ze internationaal wel mee zouden kunnen draaien. Dat overal heen en weer rijden naar paarden heeft geen zin. Je moet zorgen dat je een vast team hebt, er in geloven en het tijd geven. Dat is vooral heel belangrijk als je een goede prestatie wil behalen. Je moet goede mensen om je heen hebben, goed je best doen, en je moet het ook kunnen zeggen als iets niets werkt. Pas dan kan je op zoek naar iets anders dat wel werkt”, klinkt het gedreven.

Ergens in geloven

Op dit moment is Jurgens nationaal actief in de klasse Z, en internationaal in de klasse CVI2*. Ze vertelt over haar meest waardevolle wedstrijdherinneringen: “Dat zijn er twee. De eerste is het CVI in Saumur, daar was ik heen met Varenne, het andere paard waar ik nu op kan starten. Dat was een heel goed voorbeeld van dat als je ergens in gelooft, het ook echt kan. We hadden natuurlijk de kwalificatiepunten, maar we hebben hem gewoon meegenomen. We dachten: we zien het wel. En hij was zó fijn. Dat was echt heel gaaf. Het andere bijzondere concours was het CVI België met Torino. Daar werden we vierde. Torino was zo braaf en zo lief, dat was tot nu toe ook echt wel zijn beste prestatie denk ik.”

Feline Jurgens en Torino. Foto: Privébezit.

Echt een band

Eens in de zoveel tijd stapt Jurgens ook in het zadel, meestal in die van Torino. “Soms rijd ik wel eens een lesje mee op de manege, maar dat vind ik best spannend. Misschien ook omdat Torino soms zo gekkig kan doen uit het niets. Ik merk wel dat ik echt een band met hem heb opgebouwd. Hij is natuurlijk van de manege, maar toch geef ik echt om hem. Ik ben er vaak even om te kijken hoe het met hem gaat, of om even extra met hem te wandelen. Ik heb ook wel het idee dat hij mij herkent en weet wat we gaan doen als ik kom. Je gaat natuurlijk toch op een hele andere manier met zo’n paard om, en dat is heel erg leuk om te zien. Ik ben de manege heel erg dankbaar dat ik zo met hem aan de slag mag.”

Een klasse hoger

“We rijden nu in het Z en het zou leuk zijn om een klasse omhoog te gaan, en dus te starten in het ZZ”, stelt de amazone als doel. “We hopen sowieso ook om op een internationale wedstrijd toch nog een iets betere prestatie neer te zetten. Dat is nu natuurlijk lastig omdat er helemaal geen wedstrijden zijn. Het allergrootste doel is vooralsnog een klasse hoger starten, maar eerlijk gezegd ben ik eigenlijk al ontzettend blij met hoe het nu gaat”, concludeert ze. “Ik ben blij dat ik Torino de tijd heb gegeven, en dat ik er in heb geloofd dat het kon. Dat we er samen werk van hebben gemaakt als team. Als je er maar in gelooft, dan komen de kansen vanzelf wel op je pad, zoals nu ook met Varenne.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s:  Arjen van der Spek / Privébezit Feline Jurgens

Reacties