Para-amazone Esra de Ruiter twee jaar na haar ongeval: “Achter de geraniums...

Para-amazone Esra de Ruiter twee jaar na haar ongeval: “Achter de geraniums zitten? Dat is niet mijn stijl.”

esra de ruiter
Esra de Ruiter met haar paard Halloween

Amazone Esra de Ruiter was nog maar 22 jaar oud toen ze van haar paard viel. Een ongeluk waaraan hersenschade en een oogzenuwverlamming heeft overgehouden. Een meisje dat volop in het leven stond, gek was op leren en de paardensport, moest plotseling leren leven met de handicaps als gevolg van het ongeluk.

“Ik had net mijn eigen paard met pensioen gedaan. We hadden wel wat paarden in training, maar niets voor onszelf. We hadden zeg maar ook geen vetpot om een ‘super de luxe’ paard te kopen. Vandaar dat we een paard kochten dat eigenlijk een soort van project was. Een vierjarige ruin die veel potentie had, maar niet de afstamming die je normaal graag zou willen. Een heel fijn paard om mee te werken en super braaf. Het paard waar ik dan ook het ongeluk mee heb gehad.”

Het ongeluk

Op die bewuste dag in september zorgde de Ruiter samen met haar vriend voor de paarden binnen het paardenbedrijf. Alle paarden waren al in de stapmolen geweest en het enige wat De Ruiter nog hoefde te doen was op Halloween rijden. Tijdens een beginnerssprongetje ging het mis. Zo vertelt ze in een filmpje voor het YouTube-kanaal, PaardenpraatTV. Halloween vergat zijn benen op te tillen en viel met de amazone op zijn rug door de hindernis. Hierbij komt het hoofd van de amazone terecht op de grond terecht, onder de schouder van haar paard. Er wordt 112 gebeld, een traumahelikopter wordt opgeroepen en De Ruiter wordt afgevoerd naar het ziekenhuis waar ze uiteindelijk twee weken moet blijven. Daar wordt duidelijk dat de amazone hersenschade en een oogzenuwverlamming heeft opgelopen.

Revalidatie

“Na deze ziekenhuisperiode moest ik voor acht maanden naar een revalidatiecentrum. Hier kreeg ik fysiotherapie, ergotherapie, logopedie, zwemtraining, coördinatietraining, eigenlijk alles. Halverwege deze periode ben ik door een kijker van mijn YouTube-kanalen gewezen op een afdeling binnen het GZA-ziekenhuis in Antwerpen. Deze afdeling is gespecialiseerd in hersenen, dus ook hersenschade, hersenbloedingen enzovoort. Hier ga ik nog altijd eens in de drie weken naartoe.”

Achter de geraniums

Na de revalidatieperiode blijkt De Ruiter nog altijd veel klachten te hebben. Veel hiervan zijn onomkeerbaar. “Ik heb het idee dat ik toen niet zo heel goed ben geholpen. Dit bedoel ik in de zin van; Het was nooit zo duidelijk wat er moest gebeuren en wat het verdere uitzicht zou zijn. Ik kreeg heel erg mee van: ‘Mevrouw u heeft dit en u moet er mee leren leven,’ maar hoe dit in de praktijk moest gebeuren mistte ik een beetje. Ik zat dan ook in een behandelgroep met voornamelijk mensen van 60 jaar of ouder. Gepensioneerden, dus en ik moest als 22-jarige nog beginnen. Hoe moest ik in vredesnaam een studie afmaken, een baan zoeken en ooit weer autorijden of paardrijden? In het revalidatiecentrum wisten ze namelijk wel hoe een paard eruitzag, maar erop zitten? Dat doe je niet, want dat is eng,” zegt De Ruiter lachend.
“Maar zomaar achter de geraniums zitten en zeggen van ‘ik doe niets meer,’ dat is niet mijn stijl. Dus ik ben op zoek gegaan naar verschillende methoden om zo goed mogelijk te verbeteren.”

De Ruiter ging aan de slag met haar eigen fysiotherapeut en startte met Fletchertherapie. “Ik heb alles geprobeerd en heel veel dingen aangepast. Sommige dingen kan ik gewoon niet meer en daar ga ik ook niet tegen vechten, maar ik ben ver gekomen en ik kan nog verder.”

Passie voor paarden

Niet alleen haar doorzettingsvermogen heeft een grote rol gespeeld in het herstel van De Ruiter. Ook paarden hebben een groot aandeel gehad in waar de amazone vandaag de dag staat en wat ze heeft mogen bereiken.

“Altijd als je op de eerste hulp komt en er iets met een paard gebeurd is dan zijn mensen huiverig, want ‘paarden zijn gevaarlijk’, maar wij zijn opgegroeid tussen de paarden. Mijn ouders hebben elkaar leren kennen op de manege, ze hebben altijd gereden wij dus ook. Het is altijd een soort van levensstijl geweest, dus het is voor mij nooit de vraag geweest óf ik ooit weer op een paard zou zitten, maar wanneer. Naast het feit dat het mijn passie en mijn drive is. Is het zo dat een mens heel hard werkt voor de dingen die hij heel graag wil. Daarnaast is paardrijden ook nog eens een ondersteuning voor mijn fysiotherapie, omdat je op een paard je lijf heel bewust moet aansturen. Oefeningen die je op de grond doet met fysiotherapie, kan je ook weer toepassen op een paard en een paard geeft dan ook direct de feedback aan jou of dat je het goed doet. Dat heeft al zoveel voor mijn coördinatie gedaan en ook heel veel voor mijn balans. Hetgeen waar ik nog steeds heel veel problemen mee heb, maar het helpt me om veel meer te doen als wanneer ik niet zou paardrijden.”

Halloween

Momenteel rijdt De Ruiter para-dressuur op het paard waar ze nota bene het ongeluk mee heeft gehad. “Halloween was net vier toen hij kwam, dus hij is eigenlijk een beetje opgeleid met het feit dat er ook iemand op zit die beperkt is. Hij weet, als ik moe ben na een wedstrijd, dat hij achter iemand aan moet lopen en zal altijd blijven staan als ik val, Hij is echt een onwijs fijn para-paard gebleken.”

Crowdfunding

Ondanks dat de para-amazone niets anders doet dan haar schouders eronder zetten, ondervindt De Ruiter problemen ten gevolge van het ongeluk. Door een vervangende huisarts werd ze echter geattendeerd op een kliniek in Amerika. Na een uitgebreid traject op afstand is er een plek geregeld voor de behandeling die haar kan helpen met haar concentratie, tempo, geheugen en vooral: de hoofdpijn. Iets waar ze nog altijd dagelijks last van heeft. Er is echter een probleem en dat zijn de kosten van deze therapie.

“Het gaat niet om honderdduizenden euro’s, maar het is voor ons veel geld. Zeker, omdat ik meer zorg en hulpmiddelen nodig heb die ook niet volledig worden vergoed door de zorgverzekering.”

Het idee van crowdfunding stond De Ruiter in de eerste instantie tegen, maar op aandringen van haar omgeving is ze overstag gegaan en een inzamelingsactie begonnen om de therapie te kunnen bekostigen. Iedereen die iets wil bijdragen, hoe klein het bedrag ook is, wil De Ruiter dan ook het volgende zeggen. “Mijn dank is groots, oneindig en onmeetbaar. Deze therapie kan mijn leven veranderen.”

 

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan/ Tekst: Denise Meijer

Foto: Digishots

Reacties