Blog Liz Barclay: ‘Die verdomde rollkür blijft ons maar dwars zitten’

Blog Liz Barclay: ‘Die verdomde rollkür blijft ons maar dwars zitten’

0 5326

Er is al een tijdje iets gaande waar ik niet blij van word en met mij velen niet, denk ik. Daar gaan we weer, die verdomde rollkür blijft ons allemaal maar dwars zitten en begint zich inmiddels als een nare vete te ontwikkelen. Niet alleen nationaal, maar ook internationaal. Moeten wij, ruiters en journalisten, nou echt net zoals op dit moment schandalige ‘gewone’ internationale politiek, er een hitsig zootje van maken of kan het iets beschaafder.

En zo is ’t begonnen

Waar is het begonnen? Misschien wel toen Valego alle harten begon te stelen en Totilas als beroemdheid voorbij gestreefd werd? Waardoor de kritiek op de juryleden nog weer eens benadrukt werd. Is het erg ondeugend van me om het zo te stellen? En hoe kom ik daarbij?

Rollkür of geen rollkür

Het begon bij mij eerlijk gezegd al een beetje vreemd te kriebelen toen men overal op social media in hokjes begon te denken en er vooral een tendens ontstond waarbij de ‘klassiekers’ tegen alles wat wat dieper liep, rollkür of geen rollkür, begon aan te trappen en vanuit een of andere journalistieke hoek er topruiters in de klassieke hoek gezet werden, die dat naar mijn bescheiden mening helemaal niet zijn maar gewoon hun manier van rijden aanpassen aan hun paard, en waar dan ook nog een beetje denigrerend grapje over werd gemaakt.

Europese kampioenschappen

Gedurende de Europese Kampioenschappen werd dit nog weer wat zuriger doordat er weer eens met de vinger gewezen werd, vooral van Nederland naar Engeland en andersom. Ik ben met opzet een ‘vlieg aan de muur’ geworden van een Facebook groep hier in Engeland die vanaf het begin tot doel had om op een positieve manier de rollkür aan te pakken tot op het hoogste niveau, met als laatste ontwikkeling een brief geschreven door trainer en journalist William Micklem namens deze groep aan de FEI. Helaas wordt ook binnen deze Facebook groep, zelfs door degenen die het opgezet hebben, met de vinger gewezen.

Arm jurylid

Wat een timing. Een beetje ondeugende journalist legt een 5*jurylid letterlijk de woorden in de mond terwijl deze beschaafde meneer probeert allerlei eerlijke antwoorden te geven zonder persoonlijk stelling te nemen tegen met naam en toenaam genoemde ruiters door de journalist. Dit wordt ook weer dankbaar gebruikt om het al vrolijk brandende vuurtje nog weer eens extra aan te wakkeren en de stemming tussen hippisch Nederland en Engeland is jammer genoeg weer een stukje grimmiger geworden.

Piggy in the middle

Ik voel me een beetje ‘piggy in the middle’ door als Nederlandse in Engeland te wonen. Als er tegen Nederland aangeschopt wordt voel ik me een beetje aangesproken en andersom ook. Want ik ben best fan van de topruiters in Engeland.

Maarten van Stek met William

Daarom was het zo fijn om, op Maarten’s verzoek, vandaag een super artikel over een ontmoeting tussen dressuurruiter Maarten van Stek en physiotherapeute Saskia Heykants, geschreven door Tessa van Daalen- de Graaff, te vertalen.

Een positief gesprek

In alle opzichten een positief gesprek met veel duidelijke uitleg over evenwicht en contact, met een kleine vingerwijzing naar het feit dat we in de dressuurwereld goed moeten gaan nadenken om samen… ja, samen… lichter en paardvriendelijker onze dressuur te gaan beoefenen.

Gelukt!!

Yes!! Het is me gelukt. Ik heb alleen namen genoemd in positief verband en naar niemand een vinger uitgestoken, onderwijl wel aangegeven waar het in de dressuurwereld aan schort op het moment. Er is mij vroeger geleerd: kritiek mag, als het maar opbouwend is. Zullen we dat met z’n allen weer eens proberen en ons eigen egootje even aan de kant zetten?

Foto boven: Shutterstock

Reacties