Blog Koos & Co: Zweet, bloed en tranen

Blog Koos & Co: Zweet, bloed en tranen

Koosje Mulders
Koosje Mulders en Wim geconcentreerd in de ring.

Ja, ik weet het, het is een gevleugelde uitspraak in de sport en daarom misschien een tikkie cliché van me om als kop te gebruiken. Maar bijna twee weken terug nam dit gezegde voor mij wel hele letterlijke vormen aan.

Ik zal bij het begin beginnen. Ik vertrok op vrijdag middag voor kerst naar Zuidbroek (heul ver weg) om de dag daarna te starten op IICH Groningen. Best spannend, want Wim had met mij nog nooit in zo’n entourage gelopen. Een groot concours in een evenementenhal met tribunes, kerstversiering en losrijden bij het strodorp. The whole shebang, zeg maar. Vooropgesteld: super cool om daar te rijden natuurlijk!

Jodelen

Wim had op stal meteen nieuwe vrienden gemaakt (zoals eigenlijk altijd) en stond bijzonder content op zijn hooi te knagen. Dus met een gerust hart naar bed, volgende ochtend vroeg baan verkennen. Ook dat ging er relaxt aan toe. Wim keek de tribunes in en dacht: ‘Ja fijn, hoe meer mensen er naar mij kijken, hoe beter’. Dat hij er zin in had, bleek een halve dag later wel toen ik ging losrijden voor de proef.

‘Wim maakte meteen nieuwe vrienden’

Zo ongeduldig om te beginnen dat hij vlak voor het opstijgen nog even lekker op mijn voet sprong. Ik stond te jodelen (alvast een voorschotje op de wintersport) van de pijn, maar had een proef te rijden. Tanden op elkaar en gaan. Wim piepend en bokkend van blijdschap door de baan. Ik uiteindelijk ook blij, want heb hem in de Grand Prix nog niet zo scherp en fijn aan het lopen gehad.

‘Het baan verkennen ging er super relaxt aan toe’

Van de leg

In de ring werd het echter allemaal iets teveel van het goede. Wim raakte zelfs ietwat van de leg en ik kon nog amper been geven zonder een bokje als gevolg. Ik moest twee keer een extra volte draaien!! En dat mag dus niet. Het leverde terecht dikke minpunten en onze laagste score ooit op. Maar kon er niet om treuren, Wim vond het leuk en ik moet simpelweg beter leren rijden om deze scherpte in de Grand Prix in goede banen te leiden.

En ondanks dat het bloedheet was in de hal door de heftige lampen en we ons allebei kapot hadden geZWEET, had Wim energie voor 10. Dus toch niet ontevreden sprong ik van mijn paard af. AAUWW!! Dat is waar ook, die voet! Ineens deed het echt gruwelijke pijn.

‘Tja, ’t is niet de eerste keer dat Wim bij mij een teen breekt…’

Smileys met tranen

Terug naar stal gestrompeld om mijn laars uit te doen, waar het BLOED me meteen tegemoet kwam. Mijn middelste teen was helemaal zwart en mijn nagel lag er half af. EHBO erbij gehaald, met tape vastgezet en te horen gekregen dat ie gebroken was. Tja, tis niet de eerste keer dat Wim bij mij een teen breekt, i know the drill. Echte TRANEN zijn er niet geweest hoor, behalve in de lachende smileys met tranen in de vele appjes die ik heb beantwoord over hoe het was gegaan.

‘Een paar dagen later vertrokken we op wintersport’

Een paar dagen later vertrokken we naar wintersport, waar ik nu nog steeds van aan het genieten ben. Ik heb iets te grote skischoenen gehuurd en heb gelukkig alleen echt last als ik in en uit die schoen moet komen. We hebben voor het eerst sinds jaren weer super veel sneeuw, dus ik ga koste wat kost die piste op! Daarnaast heel fijn om met mijn lieve vriend en familie hier samen te zijn en het nieuwe jaar in te luiden.

Wim heeft nog wat goed te maken, dus hij gaat vast heel erg zijn best doen in 2018 haha. Ik wens jullie allemaal een waanzinnig fantastisch en gezond 2018 en ik hoop dat ik jullie ook dit jaar mag vermaken met mijn verhalen.

Koosje en Wim tijdens hun Grand Prix-proef op IICH Groningen:

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Grand Prix-niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

 

 

 

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

Reacties