Blog Koos & Co: Net echt

Blog Koos & Co: Net echt

0 1891
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Laat ik jullie eens meenemen in mijn gedachtegang tijdens de proef nu ik Grand Prix rijd (super tof trouwens om alleen al te kunnen zeggen). Dat gaat ongeveer als volgt. ‘Ok, daar gaan we, A-X binnenkomen moet lukken, hebben we vaker gedaan. Uitstrekken, hobbel de bobbel, maar vooruit, niet slecht. Jeetje wat zijn die appuyementen toch scherp! Wie heeft die B dichterbij gezet?! Halthouden. Wim, vijf passen achterwaarts. Wim? WIMMM??!!! Godsamme, wat gênant. Dat moesten er in de L2 al kunnen…. Goed, passage. Kom. Eens. Met. Die. Benen. Van de grond. Laat maar, we zijn al bij de piaffe. Nee, niet stilstaan. Nee, niet te voorwaarts. NEE, niet achterwaarts. Lekker dan, nu kan je het ineens wel? Gelukkig kunnen we even stappen. Blijven ademhalen. Doe nou toch even je kop naar beneden, er valt daar niets te zien. Oh, oh, hoe gaat de rest van de proef ook al weer?

’Leuk, kunnen we!’

Yes, galop, eindelijk even gas geven. Series: leuk, kunnen we goed. Zigzag: vreselijk, kunnen we niet. Zit ik nu al op zes? En nu alweer?? Maar we moeten ook nog opzij. Waren dat 15 eners of 17? Iemand? Nee Wim deze middellijn betekent niet halthouden op X, nog een pirouette. En nee, Wim deze middellijn betekent ook geen halthouden op X, we moeten nog piaffe-passage. Dit ging zo snel, heb ik eigenlijk alles wel gehad? Zucht, het is achter de rug. Toch best wel cool eigenlijk, net echt!’

Verdomd lastig

Als ik iets geleerd heb de laatste maanden is het wel dat Grand Prix rijden verdomd lastig is. Het grootste gedeelte van de proef voel ik me net Brett Kidding, de rol van een grijze oude man met de motoriek van een slingeraap die met verve wordt vertolkt door Tristan Tucker (check YouTube, je lacht je rot. Tenzij het, zoals voor mij, herkenbaar is…). In de Lichte Tour dacht ik bij wijze van spreken nog wel eens aan de boodschappen die ik later die dag nog moest doen. ‘WC-papier niet vergeten’, in die trend. Daar krijg ik nu de kans niet meer voor, maar het is geweldig. Zoals ik al zei, het voelt net echt! Whoohoo!

Hoge duikplank

En twee weken geleden was het ook echt echt. Geen oefenwedstrijd meer, geen HC meer, maar officieel debuteren. Om de sprong in het diepe een beetje kracht bij te zetten, had ik een behoorlijk hoge duikplank uitgezocht: It’s all Dressage in Zeeland. Waar meerdere Olympische ruiters blijkbaar ook graag rijden. Oeps. Maar we hebben ons redelijk staande gehouden en scoorden ruim 65%. Het coolste moest nog komen. De dag daarna mocht ik meteen mijn eerste Grand Prix kür rijden. Omdat ik nog geen eigen heb, mocht ik van niemand minder dan Edward Gal een kür lenen. Namelijk die van Lingh! Vet stoere muziek en natuurlijk heel bekend. Dat maakte het pas echt net echt. Het was helemaal te gek en we hadden nog 68,5% ook. Het gevoel van ‘net echt’ went denk ik nooit.

Beetje chillen en flirten

Voor de mensen die zich nu afvragen wat Wim denkt gedurende zo’n proef, het komt eigenlijk neer op maar een enkele gedacht: ‘Hehe eindelijk, wat relaxt, we zijn in de ring. En terwijl zij zich mega druk maakt, kan ik rustig een beetje chillen en flirten met de mensen langs de kant.’
Tijdens de Grand Prix:

Tijdens de Kür op Muziek:


Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Grand Prix-niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

Foto: DigiShots (archief)

Reacties