Blog Koos & Co: Konden ze maar praten

Blog Koos & Co: Konden ze maar praten

0 1636
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Wij paardenmensen verzuchten geregeld tegen elkaar: “Konden ze maar praten”. En in veel gevallen zou dat ook een stuk makkelijker zijn. “Waar doet het precies pijn? Oh dus niet onderin je voet, maar in de rug.” Of: “Waarom vind je dat nou ineens eng?” Of nog beter: “Wat wil je hebben in ruil voor een goede wedstrijd? Want dit kampioenschap is belangrijk vandaag.” Even overleggen af en toe, heerlijk toch? Toch?

Vermoeiende gesprekken

Nou ik kan je vertellen, ik heb er nog eens over nagedacht en ik vind het eigenlijk bijzonder prettig dat mijn eigenwijze Wim geen spraakvermogen heeft. Hij gaat nu al constant met mij in discussie, laat staan als hij daar daadwerkelijk woorden aan toe zou kunnen voegen. Hij zou de oren van mijn kop lullen! Wim weet namelijk alles beter, althans dat vindt hij. Hij laat zich echt niet door zijn baasje vertellen hoe hij moet lopen. Alsof zij zo’n dressuurexpert is.

Bovendien loopt Wim in zijn eigen belevenis al olympisch, dus ziet hij het nut er niet van in beter zijn best te doen. Hij is kortom bijdehand en blakend van zelfvertrouwen. Dat zouden vermoeiende gesprekken worden en, even tussen ons, zo een heb ik thuis al zitten.

Flirten

Gelukkig zijn er genoeg momenten dat ik Wim toch kan overtuigen, als ik maar heel gefocust en scherp mijn debat blijf voeren. Wanneer ik echter even iets verzwak, kan mijn schimmel zo snel en zo slim zijn dat ik al verloren heb voordat ik er erg in heb. Dat is dan ook exact wat er afgelopen weekend gebeurde. We gingen voor de tweede keer Grand Prix rijden. Dat is op zich al ongelooflijk moeilijk. Tenminste voor mij. Wim is niet zo onder de indruk. Die laat zich niet opfokken door alle ingewikkelde oefeningen die elkaar pijlsnel opvolgen, nee hoor. Wim ziet, net als in de vorige klassen, tussen de hekjes graag zijn kans schoon om uit te rusten en met de mensen langs de kant te flirten.

Dat is in de Grand Prix niet veranderd. Ik was met losrijden te afwachtend, dus dit keer had hij die kans. Met beide hoeven aangegrepen natuurlijk. Gevolg: enen en tweeën op het protocol, want alle capriolen werden uit de kast getrokken. Omdraaien, ongevraagd afwenden en zelfs even rustig halthouden voor mijn pirouette. Hij vond het blijkbaar nodig een kleine pauze in te lassen. Dit alles met vrolijk de oortjes erop en zonder ook maar een druppeltje zweet te verliezen.

Lekker puh

Bij hem dan, ik kwam er hijgend met een knalrood hoofd van af. Een van de juryleden concludeerde: “Paard liep eigen programma vandaag”. Spijker op kop. Godzijdank reden we HC. Achteraf gezien had Wim misschien maar weinig woorden nodig gehad zondag, het voelde meer als tong uitsteken. Figuurlijk dan he. Lekker puh.

 

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

Foto: DigiShots

Reacties