10 dingen die we als kind met onze pony deden (en stiekem...

10 dingen die we als kind met onze pony deden (en stiekem best missen)

0 11205
Dingen we als kind met onze pony deden

Weet je nog? Toen we nog kind waren en zo heerlijk onbezorgd te paard gingen? Herinner je die tijd nog dat je liefde voor paarden zich nog manifesteerde in megaposters over de gehele slaapkamermuur, zoetgekleurde paardenspulletjes en een lievelingspony die regelmatig werd onderworpen aan een uitgebreide ‘schoonheidsbehandeling’?

Nostalgisch

Het is veilig om te zeggen dat er voor ons volwassen ruiters veel veranderd is, zo door de jaren heen. Je groeit uit je ‘Penny-fase’ en dat is sommige gevallen juist positief, maar dat houdt je niet tegen om jezelf soms flink nostalgisch te voelen. Daarom is het tijd voor een kleine ‘trip down memory lane’. Met de dingen die we als kind met onze pony deden (en stiekem best missen).

1. In amazonezit

Het toppunt van lol zo aan het einde van een les of training. Met twee benen aan een kant van het zadel. Meestal de perfecte positie om gracieus van het zadel te glijden, maar was er überhaupt iets leukers dan dat?

2. Met losse handjes

De perfecte manier om je balans te testen. Die overigens in negen van de tien gevallen toch echt niet goed genoeg bleek te zijn voor je overenthousiaste pony die al bokkend door de bak heenging.

3. Vallen en weer opstaan

De keren dat je van je pony bent gestuiterd kan je je waarschijnlijk nog helder voor de geest halen. Vooral het stukje dat je lachend weer opstond, het zand van je kleding klopte en gewoon weer opstapte om nog zeker drie keer gelanceerd te worden. Vandaag de dag staat een val gelijk aan drie weken spierpijn en kneuzingen. De reden waarom we er als volwassenen álles aan doen om te blijven zitten.

4. ‘Paardje spelen’

Waar we de conditie vandaan haalde om na een ritje zelf nog over een zelf gefabriceerd parcours te springen is nog altijd een raadsel, maar goed…

5. Ieder vrije minuut op stal doorbrengen

Rijden, poetsen, uitmesten, knuffelen en daarna alles weer haarfijn overdoen. Na school, in het weekend en het overgrote deel van de vakanties. Hoe mooi was die tijd dat je elke vrije minuut die je had op stal kon doorbrengen, zonder iets beters op de planning te hebben staan. Iets wat we (noodgedwongen) nog steeds weleens doen. Maar helaas altijd met andere verplichtingen en verantwoordelijkheden in het achterhoofd.

6. Geobsedeerd zijn door springen

En eigenlijk in ieder object wel een hindernisje zien. Een boomstam, bankje, je kleine broertje…
Het maakte je niets uit! Als het maar te springen viel.

7. Grooming 2.0

Je wedstrijdpony aankleden met een paar knotjes een wit sjabrak was toch veel te saai? Jij kwam de ring binnen met een pony voorzien van strikjes, glitters en nog veel meer poeha. Jammer dat je als volwassene toch nét iets anders wordt aangekeken als je hiermee voor een jury verschijnt…

8. Rijden in elke outfit, behalve in rijkleding

Een korte broek, rok of (op warme dagen) zelfs in bikini. En waarom zou die paar uurtjes na schooltijd nog kostbare tijd met je pony verspillen, door jezelf eerst thuis om te kleden!? Iets waar je moeder vast blij mee was als je goede kloffie wéér onder de gras-, modder- en mestplekken zat.

9. Zonder zadel en hoofdstel, met alleen een halstertouw om de nek en op je pony, meerdere pony’s van het land naar binnen leiden

Kortom: Skills waar de gemiddelde cowboy jaloers op is en we nu in nog geen duizend jaar meer gaan proberen.

10. Maar misschien we missen nog wel het meest:

Dat deze tijd gewoon de tijd was paardrijden, ook echt paardrijden in zijn puurste vorm was. Dat je ondanks alle tegenslagen, iedere dag weer even vrolijk op stal verscheen. Dat ‘angst’ nog niet echt een factor was en plezier en passie je allergrootste drijfveer was.

Dat het de tijd is die ervoor heeft gezorgd dat de paardenliefde, ook vandaag nog, onvoorwaardelijk is en altijd zal blijven.

 

Gebaseerd op een artikel van: Horse&Hound

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan/ Tekst: Denise Meijer

Reacties