Daphne van Middendorp: “Stapje voor stapje komt het goed met hem”

Daphne van Middendorp: “Stapje voor stapje komt het goed met hem”

Dorado en Daphne van Middendorp © Privébezit

Daphne van Middendorp kocht haar toen zesjarige PRE-hengst Dorado (v. onbekend) van een foto en een filmpje op Facebook. Bij aankomst in Nederland bleek de hengst enorm bang te zijn voor mensen, maar inmiddels, ruim drie jaar later, kan de amazone lezen en schrijven met hem. 

PRE-droom

Van Middendorp begint te vertellen. “We hebben onze eigen kleinschalige stal en daar hebben we altijd een verscheidenheid aan paardenrassen staan. Alleen het enige wat voor mij miste was een PRE, dat was echt mijn meisjesdroom. Als jong meisje heb ik voor een mevrouw een aantal PRE-hengsten gereden en toen heb ik gezegd dat ik ooit zelf nog eens zo’n paard koop als de kans daar was.”

Liefde op het eerste gezicht

“Ik heb me op een dag bij zo’n Facebook-pagina ‘PRE-verkoop’ aangemeld. Je ziet enorm veel voorbij komen, maar het was allemaal niet echt mijn ding. Tot ik op een dag ‘s ochtends vroeg een foto van alleen zijn hoofd voorbij zag komen. Ik heb meteen een berichtje gestuurd om hem te reserveren. Het was echt een stukje uitstraling wat mijn belangstelling wekte. Voor een PRE heeft hij een hele aparte aftekening op zijn hoofd en hij heeft lange krullende manen en hele lieve ogen. Dus ik was meteen verliefd en dat ben ik nog steeds.” 

Op transport

Dorado © Privébezit

Ze was niet de enige die had gereageerd op het paard. “Binnen een half uur kwamen er ontzettend veel reacties op, maar ik had hem gelukkig al gereserveerd. Die middag kreeg ik ook filmpjes en op basis daarvan, onder voorbehoud van de keuring, heb ik hem gekocht. Hij is in Spanje een week later gekeurd en op transport gezet naar Nederland. Dat is nu allemaal ruim drie jaar geleden.”

Angst

In het begin was er volgens de amazone geen land te bezeilen met de hengst. “Toen hij van de vrachtwagen af kwam zei de veearts meteen; “oh meid, hier ga je je handen aan vol hebben. Dit is er eentje die heel bijzonder in zijn huidje zit”. Ik had al veel vaker met trauma-paarden gewerkt, ik beleer zelf paarden en het is ook mijn werk om het voor anderen te doen, dus ik dacht dat het wel mee zou vallen. Alleen op dag één dat hij bij mij stond brak ik thuis mijn been. Ik had mijn handen vol aan hem, want hij was gewoon heel erg bang van mensen. Hij wilde wel graag contact en het was niet dat hij lelijk deed, maar hij was gewoon heel erg onzeker. Zodra je de staldeur opende, kwam hij er steigerend uit. Hij wilde zich niet laten aanraken als hij buiten was en had daar bovenop nog een angst voor smalle ruimtes.”

Veel proberen

Het was buiten echt een vluchtdier. “Dus zodra je hem losliet in de wei, rende hij zo hard mogelijk bij je weg. En het heeft zeker vier maanden tot een half jaar geduurd tot ik hem in zijn stal normaal aan kon raken wanneer ik het wilde. Het was gewoon een kwestie van geduld. Elke dag probeerde ik het drie, vier, vijf keer en ik heb enorm veel tegen hem gepraat. Het grootste probleem is denk ik dat hij zijn positie niet goed wist. In Spanje zijn ze best wel hard, vooral tegen die hengsten. Als je het dan hier op een normale manier gaat proberen is dat natuurlijk voor hem wat moeilijk, hij werd onzeker en wist niet welke positie hij had ten opzichte van mij.”

Stapje voor stapje

Het is stapje voor stapje goed gekomen met Dorado. “In het begin was het alleen aanraken, toen kon ik hem ook gaan beleren en berijden. Hij vond alles heel eng, maar was niet gemeen. Als ik een stapje te hard ging schoot hij wel meteen in de stress en hij durfde in de wei nog steeds niet in de buurt te komen. Na een jaar vonden we op internet een trainingsmethode en die hielp wel. Na anderhalf jaar ging het goed in de basis, maar het bleef natuurlijk een extreem gevoelig paard. Sinds een maand of 10/11 kunnen ook andere mensen met hem overweg.”

Gehecht aan zijn amazone

“Ik reis best veel en dan is hij de eerste paar dagen ook helemaal uit zijn doen. Hij eet slecht, wil geen aandacht en wanneer hij via Skype mijn stem hoort wordt hij helemaal gek. Als hij mijn auto aan hoort komen, komt hij meteen naar het hek van de wei rennen, dus daaraan merk je wel dat hij ontzettend gehecht is aan mij. Qua rijden loopt hij heel lekker dressuur op Z-niveau, maar ik breng hem niet uit op wedstrijd.” Dat heeft een onhandige reden. “Hij zou in Spanje 10 centimeter groter gemeten zijn dan dat hij daadwerkelijk is, ik ben zelf vrij lang, dus ik vind hem gewoon te klein om mee te starten. Naast de dressuurtraining springen we af en toe en gaan we wekelijks het bos in.”

Voor de wagen

Van Middendorp is haar paard nu aan het beleren voor de wagen. “Ik heb op internationaal niveau gemend, alleen is mijn menpony een jaar geleden overleden door een ongeluk. Dorado loopt heel goed, dus ik wil dat nu met hem oppakken en met hem gaan starten. Het gaat moeizaam, want hij vindt alles eng, maar stapje voor stapje komt het vast goed.”

Voorzichtig

“Ik kocht hem toen ik op mijn hoogtepunt van ziek zijn was. Ik was een aantal jaar ernstig ziek, ik ben nog steeds ziek maar ben nu stabiel. En ik dacht daarom nog mijn droom te kunnen verwezenlijken door hem te kopen. Helaas bleek het niet zo’n droompaard qua karakter maar we zijn zo erg naar elkaar toe gegroeid dat het absoluut een droompaard is geworden. Ik mag vanwege mijn gezondheid absoluut niet vallen en ondanks dat hij sensibel is past hij ontzettend goed op. Als ik in een rolstoel moet zitten kan ik hem tegenwoordig gewoon opzadelen en hem buiten zetten. Hij is niet alleen voor mij zo lief. Inmiddels is het een allemansvriend en is iedereen verliefd op hem. , besluit de amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Reacties