Column Noor: Pesten in de paardenwereld

Column Noor: Pesten in de paardenwereld

0 1412
Noor Gierveld

Vroeger werd ik veel gepest, zowel op school als op de manege. Het ging van buitensluiten, gemene dingen zeggen, expres laten struikelen tot aan als enige niet worden uitgenodigd op feestjes. En waarom? Ik was (laat ik het voorzichtig zeggen) niet echt standaard om te zien. Met mijn buitenboordbeugel was ik een makkelijk slachtoffer.

Manege

School was verschrikkelijk en privé had ik ook geen makkelijke tijd. Gelukkig had ik na school de manege. Een groepje meiden die er werkte en iets ouder waren dan ik, waren nooit aardig. Alleen zag ik dat niet als pesten. Vergeleken met school was deze plek een verademing voor mij. Maar ook hier werd ik buitengesloten, als enige niet mee gevraagd voor barbecues en vergaten ze mij per ongeluk in te delen zodat ik niet meer mee kon rijden.

Ik ben altijd aardig gebleven maar cijferde mezelf weg, om er maar bij te kunnen horen. Hier werd weer misbruik van gemaakt. Uiteindelijk ben ik daar, jaren later, weggegaan.

Ik ben er nog lang onzeker door geweest en snapte nooit waarom ze zo gemeen waren. Inmiddels, 10 jaar later, ben ik er niet meer mee bezig. Het heeft niet zo veel zin om in het verleden te blijven hangen. Dat verleden heb ik losgelaten en ik heb mijn zelfvertrouwen teruggewonnen.

Noor Gierveld met buitenboordbeugel

Supermarkt

Maar wat er laatst gebeurde vond ik bijzonder. Twee maanden geleden kwam ik in de supermarkt een van de ‘pesters’ tegen, die mij het leven zuur had gemaakt.

Ze stapte op me af en vroeg hoe het ging. Lichtelijk verbaasd heb ik netjes haar vragen beantwoordt want ze had nog nooit aardig gedaan. Opeens zei ze; “Ik wil mijn excuses aanbieden, hoe gemeen ik vroeger naar je ben geweest. Ik schaam me ervoor en hoop dat je er niet te veel mee hebt gezeten.”

Het ontroerde me en ik heb haar bedankt. Dagenlang heb ik eraan gedacht. Iedereen maakt fouten, maar weinig handelen daar ook naar. Wanneer je later tot inzicht bent gekomen en je de ballen hebt om na 10 jaar in een supermarkt alsnog je excuses aan te bieden. Verdient mijn respect.

Paardenwereld

In de paardenwereld zie ik het nog altijd veel. Ik denk dat jonge kinderen vaak niet eens bewust zijn van wat ze zeggen of wat voor gevolgen dingen hebben. Eigenlijk denk ik dat volwassenen erger zijn dan kinderen. Volwassenen die kinderen uitlachen of die typische glimlach op hun gezicht als andermans kind een balk eraf rijdt. Het constant negatieve, het smoezen en de afgunst. Maar zeggen velen dan: “Ja, ach hoort bij de paardenwereld he”, of “typisch die paardenwereld”. Als excuus, alsof het daarmee is goedgepraat.

Om deze reden heb ik een haat-liefde verhouding met de paardenwereld. Ergens vind ik het heel gezellig en leuk, maar toch merk ik dat ik naar word van de afgunst en het roddelen. Als het over mij gaat, maakt het mij wonderbaarlijk genoeg steeds minder uit. Maar als ik het zie gebeuren bij iemand anders, krijg ik de kriebels. Misschien heeft het toch zijn littekens achtergelaten omdat ik weet hoeveel pijn het doet. Als kinderen gemeen tegen elkaar zijn, grijp ik in. Maar bij volwassenen kijk ik weg en houd ik afstand.

Als ik dit zo opschrijf, besef ik dat het best laf van me is om er niks van te zeggen. Ik zou willen dat dat ik net zoveel lef had als dat meisje in de supermarkt. Maar het moment dat ik mijn ballen bij elkaar geraakt heb en de confrontatie aan ga met deze volwassenen, is bijna bereikt. Het excuus dat het bij de paardenwereld hoort, is onzin.

 

Noor Gierveld is ondanks haar klassieke opvoeding altijd wel een beetje ondeugend geweest. Naast dat ze haar studie bedrijfskunde/ICT heeft afgerond, ORUN gediplomeerd en KNHS jurylid is. Is ze op haar 18e gaan vliegen als flying horse groom, inmiddels heeft ze al 85 landen bezocht.

Twee keer per maand schrijft Noor over bijzondere verhalen over het reizen met paarden, het werken in het buitenland en over grappige jureer en lesgeef momenten.

 

Reacties