Blog Sara Ouwenhand: Pauzepower

Blog Sara Ouwenhand: Pauzepower

blog sara ouwehand writersblock

Heb al een tijdje een writersblock. Of lezersangst, net wat je wilt. Als ik veel clinics geef, kom ik standaard op het punt dat ik mezelf niet meer kan horen.

Mijn zendtijd kent grenzen. Graag een radiostilte en onze blauwe hoekbank. Toch liet die rust nog even op zich wachten, zelfs na een reep chocolade. Eerst dacht ik: “dit gaat niet goed”. Er moet geproducéérd worden. Schrijven. En in de baan? Ríjden. Oefenen. Zwoegen desnoods. Want bedenk even, stilstand is achteruitgang.

Wie is er niet groot geworden met die uitspraak?

Rust moet

Voortschrijdend inzicht bracht me… wie is er niet groot geworden ONDANKS die uitspraak? Rust moet. Rust is een fundamentele stap die niet verwaarloosd mag worden. Niet bij ruiter, niet bij paard. Fysiologisch wetenschapper Seiler deed er onderzoek naar. Hij ontdekte dat de beste atleten niet alleen meer trainden, maar ook meer rusten. Kortom: als je rust, doe je ook iets. Tijdens rust leg je je leerproces niet stil om het daarna ‘weer op te pakken’. Het gaat dóór, altijd. Als je met de hond door de regen zeult, tijdens de discussie met je baas en als je slaapt. Je zenuwstelsel timmert continu aan de weg om alle trainingen een plekje te geven. Zorg ajb dat er voldoende parkeerplek is.

Co – creatie

Ken je dat, je paard heeft een blessuretijd en je komt er samen beter uit? Dat is niet omdat de blessure zo gezellig was. Maar omdat je even ruimte hebt kunnen maken. Een ander perspectief aan hebt genomen. Of de boel eens even flink hebt opgeschoond. Want waar kan nieuwe input naar toe als je systeem al loaded is?

Formatteren dus, ook voor jou.

Vond het als instructrice een uitdaging: stiltes laten vallen. De ruiter even laten zoeken, in rust. Nieuw evenwicht de ruimte geven. Want als het dan toch over efficiëntie moet gaan? Van een polonaise aan instructies hoort een ruiter de helft niet. Je zenuwstelsel blokt het gewoon. Genoeg is genoeg. En ik maar doorpraten. Dat zijn dus momenten waarop ik moe word van mezelf. Dat ik mezelf in positieve zin blok. Ik durf nu samen met ruiter en paard een flow van input, output en rustmomenten te creëren. En ben dankbaar voor wat daar allemaal uit kon ontstaan. Co-creatie brengt zoveel meer.

Durf te wachten

Denk vooral niet dat ik Kampioen Rust ben. Sterker, ik zit op de eerste stoel in de bus van de actiegerichte mensen. “Erg leergierig”, stond er vroeger al op mijn rapport. En ben nog steeds die spons die alles opzuigt. Maar zie nu ook dat je die spons moet uitwringen. Of even in de zon leggen, zodat het water kan verdampen. Transformeren. Want ken je dat, een spons waarmee je veel water morst, omdat hij het niet meer kan opnemen? Dat dus. Durf te wachten.

Denk eens aan zo’n glazen sneeuwbol. Zo’n kitsch ding, kan je met kerst overal kan kopen. Zet er een leuk sneeuwpopje in, of een unicorn, whatever. Schud en laat je betoveren door de dwarrelende sneeuw. Maar dan komt Vriend Ongeduld. Het moet nú weer. Méér. Dus je schudt fanatiek nog een keer. En tot je grote teleurstelling is het effect dramatisch minder. Het sneeuwt gewoon niet zo lekker. Dus jij huilen en boos roepen dat het kreng kapot is. Terwijl het échte probleem is dat je niet wachtte. Pas als alle vlokjes zijn uit gedwarreld, is het effect het mooiste.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Reacties