Blog Sara Ouwehand I Het witte hekjes syndroom: tussen extase en depressie

Blog Sara Ouwehand I Het witte hekjes syndroom: tussen extase en depressie

sara ouwehand

Optimistisch fanatisme. Daar begint het meestal mee. Een abominabele rit in de thuisbaan stookt dat vuurtje op. Snel een laatste aai, nog snoepje en wegwezen. Op naar de wedstrijdkalender.

Naglimmend leg ik het hele zooitje op de weegschaal. Wat is een goede locatie? Fijne organisatie? En de datum, welke getallen hebben een magische waarde? Want je begrijpt, er hangt veel van af. Een goede wedstrijd? Man, daar teer je een week op. Manlief trouwens ook. Dus daar gaan we, we zetten in op een soort van life changing event. Over twee weken gaat het gebeuren.

Mevrouw Onzekerheid

“Uw inschrijving is bevestigd” en in feite begint daar de ellende. Prompt de eerstvolgende rit vertoont haperingen. Die pirouette, springt hij die wel goed door? En deze afdruk, is dat werkelijk genoeg? Jawel dames en heren, Mevrouw Onzekerheid staat voor de deur. En ik laat haar nog binnen ook, hoewel ze tegenwoordig al geen koffie meer krijgt. Dus gedverdemme, ik ploeteren. “Finetunen” voor de buitenwacht. Om mijn eigen onzekerheid weg te poetsen, mag mijn paardenvriend geen wissel meer missen. Ik baal van mezelf en zet hem op stal. Dan maar onzeker.

Zitten en luisteren

Thuis is mijn man aan de beurt. Want hoe je het ook went of keert, die is minder snel zielig. Dus: zitten en luisteren. Waarom ik zeker weet dat het me niet gaat lukken. Afmelden is de enige optie. En ik geef het hem te doen hoor, want ieder tegenargument is raak. Rijtechnische zaken zijn een No Go (wat weet hij er nou van!?) en aan peptalks heb ik een hekel. Kortom: alléén zitten en luisteren.

Alarmfase twee

Uiteindelijk sta ik te vlechten. Jawel, we gaan er voor. Shinen met die handel. Soort opgepompte zekerheid, maar toch echt. Of echt gemaakt, wat kan mij het ook schelen. Als we maar gaan. Twee uur later draaien we het wedstrijdterrein op. Alarmfase twee is definitief aangebroken. Ik zet een mantra in.

“Wel het terrein verkennen, niet naar de andere deelnemers kijken.” Nee, ook niet naar voorbenen die voorbij zwiepen. En denk er aan, je bent géén vreemde eend in de bijt. Met een Haflinger in de Lichte Tour starten is héél gewoon. Dat je je hoofd in je nek moet leggen om tegen andere deelnemers te praten, heeft daar niks mee te maken. Stokmaat 1.50 m telt ook mee. En ze kijken niet naar je, dat dénk je alleen maar. Niets aan de hand dus.

Bubbels-gewijs

Mijn billen glijden in het zadel en dan is daar is de verlossende bubbel. Eindelijk, ik kan ‘mijn ding’ doen. Rijden, mijn paard voelen, hem losmaken waar nodig. Wakker is hij altijd. Daarom blijf ik voor hem gaan. Hij is er voor mij, dan ben ik er voor hem. Bubbels-gewijs dan wel, maar toch.

Dus ik die ring in. Om mijn maat voor stellen. Want zo voelt het, iedere keer opnieuw. Alsof je je nieuwe vent voor het eerst meeneemt naar je ouders. Jij bent er blij mee, maar hun mening krijgt meer gewicht dan je lief. Naarmate je de voordeur nadert worden de handjes klammer. Het maakt ongewild onhandig.
Kijk, of je tijdens jullie eerste diner een glas wijn omgooit of in de proef een wissel mist, wat is het verschil eigenlijk? Dat een goede ouder er doorheen kan kijken en een jury je afrekent op die wissel. En het is heel simpel: ik heb geen marge in de scores. Dat glas wijn moet blijven staan. Alleen eet ik niet heel vaak zonder ook maar iets te morsen. Dus je snapt, de 60% haal ik vaker niet dan wel.

Bril met een verhaal

Ze zeggen, je moet een dikke huid hebben. Maar met een dikke huid kan ik niet rijden. Dan voel ik mijn paard niet meer. Dus open ik iedere keer mijn lichaamssensoren, mijn poriën én mijn hart. Voor mijn paard. De rest fietst daar helaas achter aan. Afkeurende blikken, slechte punten, hoofdschuddend jurycommentaar, je zegt het maar. Part of the deal? Ik houd me aanbevolen voor een goede filter.

Of misschien moet het geen filter zijn, maar een bril. Een bril met een verhaal. Waar we vandaan komen, ons punt van ontmoeting. Rebel röntgenologisch en klinisch afgekeurd. Ik jarenlang niet kunnen rijden vanwege, hoe zeg je dat handig, privéomstandigheden. Dat ik er nog steeds op zit, mag een wonder heten. Dat ik Lichte Tour met hem start is extatisch. Dus fuck de rest.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix st George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Fabiënne Kiesebrink | Helping Hands on Horses

Reacties