Blog Sara Ouwehand: Verkapte Penny zijn is cool!

Blog Sara Ouwehand: Verkapte Penny zijn is cool!

sara ouwehand blog

Je Penny lidmaatschap heeft niet het eeuwige leven. Geef toe, uiteindelijk wint de schaamte. Het wordt gewoon té kinderachtig. De dag dat ik dit inzag, was een keerpunt. Tijd om op te zeggen.

Maar nu, 30 jaar later, heb ik second thoughts. Spijt.

De Penny-essentie

Mijn recentste zelfinzicht: ik ben een Penny. Nog steeds. En eigenlijk is dat zo gek nog niet, als je bedenkt wat de Penny-essentie is. Dat is niet de carrousel van roze dekjes, glitterhalsters en regenboogpeesjes. De Penny-essentie is dat vónkje. De twinkelde ogen van een meisje dat een mooi paard ziet. Pony, sorry. Ze wil hem aaien, bezitten, témmen. Alles samen meemaken. ‘Wij tegen de rest van de wereld’. Woordeloos contact dat overal aan voorbij gaat. Vriendschap met een heilige status. Geef toe, het is niet altijd makkelijk met die knollen. Dus dit cruciale Penny vonkje is je brandstof.

Waardige Penny

Ik dacht eerst, het gaat om herontdekken. Nu blijkt, het is een kwestie van toegeven. Want Penny zijn we allemáál. Neem een greep uit mijn stalgenoten: advocaat, managementassistente, psychiatrisch verpleegkundige en directiesecretaresse. Geen kinderachtige beroepen. En toch, op stal houdt het geen stand. Hoewel ik zelf als eerste door de mand val, dat wel. Maar ja, ik heb een Haflinger, dus dat is makkelijk scoren. Juist daarom heb ik erg volwassen kleding, dekjes en tuig. Want ik ben wel een wáárdige Penny.

Daar ben ik niet de enige in. Kijk, als ik ergens lees dat Anky zelf haar paarden vlecht, omdat ze zo van dat tutten houdt, dan maakt die me ook meer wijs. Penny van Grunsven. Het fascinerendste dat ik ooit over haar las.

Verzuring

Hoewel, niet iederéén is een verkapte Penny. Je kent ze wel, de zure ruiters. Opgedroogd door prestatiedrang en geen contact met hun inner-Penny. Er is geen knipoog meer. Ze tutten niet meer met hun paard. En iedere zichzelf respecterende Penny weet: geen getut is geen genot. Verzuring. Iets waar de paardenwereld kapot aan gaat.

De andere kant is ook waar. Wel tutten, niet trutten. Bloedje serieus rijd ik mijn Prix St George proeven. Voor mij geen zondagsritje in het bos. Maar dan, in de spiegel bij E, zie ik zijn gezellige hoofd. Precies dan wordt mijn buik pas écht warm. Daar kan geen slipjas tegen op. In de trailer wordt het nog beter. Even wij samen, wij alleen. Want we hebben het weer geflikt. Ons Penny vonkje brandt nog.

Berusting

Nu, 30 jaar later, concludeer ik trots dat ik Penny ben. Opnieuw en nog steeds. Ik gun iedereen een revival van zijn Penny genen. Het maakt de dingen makkelijker. Zachter. En de cirkel rond. Voor mij hoort dat bij ouder worden, dat je gaat zien dat je startpunt zo gek nog niet was. Alles is cyclisch. Misschien is dat wel de enige échte waarheid in het leven. Dat geeft berusting. Rust vanuit de troost van de herhaling. Je begint als Penny en eindigt als Penny.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

Reacties