Blog Sara Ouwehand: Paarden stinken. (Of: je snapt het of je snapt...

Blog Sara Ouwehand: Paarden stinken. (Of: je snapt het of je snapt het niet.)

ruiter paard algemeen

Snel poetsen, want hij komt zo thuis. Het spoor zaagsel kruipt van voordeur naar badkamer. Zijn avond begint slecht als hij zoiets ziet. Dat irriteert mij dan weer. Tenen die blauw zijn van de kou willen snel naar de badkamer. Die schoenen schop ik daar wel uit. Dat snap jij ook. Hij niet. Met fanatieke geldingsdrang maakt hij zijn punt. Dat ik minder haast uitstraal als ik met diezelfde kou op stal ben. Poetsen – bandageren – instappen – uitstappen – laatste knuffel. En terug, want muesli vergeten. Dan hoort hij me niet klagen over kou. Terwijl hij zijn rede voert, trekken mijn lippen samen. Fijntjes kom ik met het Argument der argumenten: “Maar dat is anders”.

Hobby? Noem het een ziekte.

Anders ja, maar hoe dan? Bij jou kan ik het wel toegeven, op stal ben ik inderdaad minder kleinzerig met die kou. Gelet op andere paardenmensen is dat niet eens de grootste rariteit. Prioriteiten bijvoorbeeld, daar hebben echt álle ruiters iets mee. Dat paard staat iedere keer torenhoog op de lijst. Paardrij-gewijs plannen noem je dat. Neem nou mijn eerste vriendje. Hem vertelde ik met droge ogen dat mijn paard belangrijker voor me was dan hij. Drie weken later was het uit. Ik huilde dikke tranen en zocht troost bij mijn paard. Niet bij hem.

En dus ben ik nu samen met Hij Die Het Beter Snapt (zaagselsporen uitgezonderd). Keuzevrijheid heeft hij niet, mijn hobby hoort bij mij. Hobby? Noem het een ziekte. Chronisch, ongeneeslijk, never ending.

Ruiters zijn vreemde snuiters

Over ziektekiemen gesproken. Stiekem een likje proeven van de liksteen? Boterhammen eten met vuile handen? Op stal spreekt iedereen dezelfde taal. Laten we het gerust een samenzwering noemen. Je stalgenoot knikt begripvol als je een goedkope maaltijd naar binnen schrokt. Ondertussen knabbelt je paard op de meest de exquise supplementen. Vinden we heel gewoon. Of toen, met die strenge vorst, deden we nog gekker. Waarom lopen wij te kleumen, terwijl onze paarden onder drie dekens staan?

Al overtuigd dat we vreemde snuiters zijn? Hier nog een closing example. Laatst op de bankleuning: ik hing en keek  een documentaire. Een akelig mooi meisje leefde in Londen een jetset leven. Inclusief mooie man, bakken met geld en bussen vol vrienden. Ze werd depressief, keerde terug naar Nederland en ging maandenlang stallen uitmesten. Om op te knappen.

Passie is vuur

Dus nog even over die rariteiten. Waar komen ze vandaan? Vreemde zaken hebben meestal een simpele verklaring. Soort van gedeelde factor. Mijn idee? We worden gedreven door passie. En passie is vuur. Vuur dat je voeten ontdooit bij vorst. Vurige brandstof na een goedkope maaltijd. En het vuur dat je door zware tijden heen helpt.

Passie dus. Het enige verschil tussen paardenmensen en de wat-een-gedoe-ik-blijf-liever-gewoon-thuis-mensen. Ach wat, noem ons een maf volkje. We hebben ook voordelen. Zo vervelen we ons nooit, dus we vallen anderen niet lastig met ons humeur. Behalve na een slechte proef, maar dat telt niet.  Ander pluspunt: als paardenmens staan we dicht bij de natuur. We gaan daarom heel goed om met veranderingen, afscheid nemen van paarden daar gelaten. En aardig zijn we ook. Aan goodwill geen gebrek. We willen écht wel een keer mee naar die Belangrijke Verjaardag. Op een rij-dag nota bene! Maar zeur dan niet dat ik naar paard stink, omdat ik nog éven die wortels breng. Anders is het zielig. En trouwens, paarden stinken niet, ze ruiken. Dat snap je of dat snap je niet.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Reacties