Blog Sara Ouwehand I Dierenrechtenorganisaties hebben een kudde, wij niet (meer)

Blog Sara Ouwehand I Dierenrechtenorganisaties hebben een kudde, wij niet (meer)

paard kudde blog sara ouwehand

Het is geen probleem dat dierenrechtenorganisaties kritiek afvuren op Jumping Amsterdam. Wat wel een probleem is, is dat zij een een clubje hebben en wij niet. Niet echt. En deze jachtmethode is eeuwenoud.

Leeuwen jagen een kudde gazellen uit elkaar, want eenmaal apart, zijn ze een makkelijke prooi. De kudde zelf vallen ze niet aan. Te groot. Te ondoorzichtig. Teveel. Die kudde hebben wij niet (meer). Dier en Recht wel.

B2-generatie

Even over vroeger, toen we nog in de B2 begonnen. We deden een dansje bij 120 punten, om het winstpunt te vieren. Dat dansje deed niet je alleen, maar met de hele vereniging. Iedereen present. Dat was zo op elke wedstrijd, van begin tot eind, inclusief de parade. Dát is de B2-generatie. Die had geen eigen trailer, maar een gezamenlijke vrachtwagen. Laden maar. We waren een kudde.

En nu is alles anders. Ook goed. Soms. Een dag duimendraaien tot de uitslag komt, is niet meer. Startcoupons opsturen, hoeft niet meer. De parade rijden met stressgevoelige paarden, daar zijn we mee gestopt. So far so good. Maar er is ook een verlies, want we zijn los zand geworden. En los zand veeg je gemakkelijker de deur uit dan een stevig zandkasteel. Laat staan een kudde. Die kudde is ons verlies. Wij zijn onze kudde kwijt.

Oude garde

Ik bedoel, neem nou de afgelopen ALV van onze vereniging. Er was één aanmelding. Eén! Drie leurrondes later kreeg een handjevol mensen een roze koek als ontvangst. Je moet wat. En de evaluatie van de jaarlijkse wedstrijd had als rode draad dat er geen vrijwilliger meer te krijgen is. Ik zeg, er is een verlies. Wij zijn onze kudde kwijt.

Die ALV werd bemand door oude garde. Dat is geen verrassing. De strekking van de gesprekken ook niet: vroeger was alles beter. Dat is niet zo. Onze paarden staan niet meer de hele wedstrijddag op de wagen. Ze treden op bij één onderdeel in plaats van drie. Dat was vroeger niet beter. Wat wél beter was, was ons kudde-instinct. Daar moeten we iets mee. Zonder zurig te klagen over vroeger het goede daarvan herintroduceren. Wij moeten onze kudde (her-)vinden.

Leidmerrie Anky

En dan bedoel ik geen massademonstraties. Maar een ALV bijwonen, een vrijwillige bijdrage op een wedstrijd, of zelfs alleen maar het kennen van je clubgenoten. We kennen elkaar niet eens meer! Of zet een onderlinge dressuurwedstrijd op. Zonder officiële puntentelling. Gewoon, om samen de sport te bedrijven. Van elkaar te leren. Plezier te hebben. Een kudde te vormen. Want een kudde is sterk, die wendt een aanval af.

Nu deed Anky dat voor ons in haar mooie column in de Telegraaf. Ze was open, uitnodigend en toch richtinggevend. We mogen blij zijn met zo’n leidmerrie. En Anky zegt het ook, we moeten ons laten zien. Maar laat me iets toevoegen. We moeten ons ook verbinden.

Verenigt u

De B2-generatie is aan zet om de kudde te herenigen. Die heeft het makkelijker, heeft een herinnering aan de kudde. Weet hoe het moet. De nieuwe generatie veulens weet (nog) niet beter. Verander dat. Op kleine schaal, in je eigen omgeving. De regionale of landelijke kudde ontstaat dan vanzelf. Bijvoorbeeld, wanneer we een blok vormen als dierenrechtenorganisaties weer eens een briefje schrijven. Alleen wacht de volgende brief niet af. Doe het nu.

En niet alleen de B2-generatie kan iets doen. Onze veulens vormen de internetgeneratie met hun eigen kracht. Dus deel dit bericht. Want een virtuele kudde is ook een kudde.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Intermediar II en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

FOTO: Jeffrey Meyer | Helping Hands on Horses

Reacties