Blog Liz Barclay: Trainen bij de Portsmouth Mounted Police

Blog Liz Barclay: Trainen bij de Portsmouth Mounted Police

0 630
mounted police

Het is alweer een aantal jaartjes geleden, maar ik denk nog vaak terug aan die vreemde tijd toen mijn leven nog verdeeld was tussen mijn geliefde Cornwall en Amerika; het land waar ik mij zo’n ongelofelijke vreemde eend in de bijt voelde. Totdat ik de kans kreeg om als vrijwilliger bij de Mounted Police Unit in Portsmouth, in de staat Virginia, te trainen…

Niets voor een paardenvrouw

Waarom een natuurliefhebbende paardenvrouw zich liet verleiden om, weliswaar tijdelijk, in de grootste havenstad te gaan wonen…drie keer raden. Maar het duurde niet lang voor ik de warme paardenlijven zo verschrikkelijk begon te missen, dat ik er ’s nachts niet meer van kon slapen.

Een inmiddels goede vriend belde me op een ochtend op met de mededeling dat ik over vijf minuten klaar moest staan voor een uitje. Wij reden tot mijn grote verbazing naar de lelijke braakliggende terreinen tussen de enorme industriële haven van Norfolk en de overwegend zwarte getto’s van Portsmouth.

Een deprimerender uitzicht kan ik eerlijk gezegd niet bedenken, dus ik begon me wel af te vragen wat dit ‘uitje’ ging worden.

Vertrouwde paardenmestlucht

We stopten bij een soort modern opslaggebouw waar een aantal politiewagens geparkeerd stond. Mijn vriend Bill liep voor me uit de open schuifdeuren binnen en ik rook het al…die ouwe vertrouwde geur van stro en paardenmest.

Ik trof zes stallen aan, met over iedere deur een lief paardenhoofd. Bill liep door naar het eind waar een deur zat die toegang gaf tot een klein kantoortje waar drie politiemannen in uniform aan hun bureau zaten. Ik werd voorgesteld, maar die belachelijke brok in m’n keel weerhield me ervan om behoorlijk antwoord te geven.

Mike Stallings liep voor ons uit om de paarden aan me voor te stellen. Toen bij de laatste stal de deur openging, sprong een grote vos schichtig de hoek in. Mike had me inmiddels verteld dat de Mounted Police in Portsmouth een nieuwe unit was en alle zes paarden gedoneerd waren.

Tja waarom geven mensen hun paarden weg? Niet altijd om eerlijke redenen. Een van de paarden was zo nu en dan kreupel en deze Saddlebred, Jessie, daar kon niemand iets mee.

Meteen een klik

Inmiddels had ik mijn spraak terug en vroeg of ik even de stal in mocht. Ik zag een prachtig paard dat liefde nodig had en daar had ik hopen van. Jessie dacht er niet lang over voor hij naar me toekwam. ‘Voorzichtig, hij slaat’, zei Mike, maar Jessie had allang besloten dat wij dezelfde taal spraken. Hij was lief en voorzichtig met een soort vragende oogopslag, terwijl ik hem liet merken dat ik helemaal niets van hem verwachtte behalve rust.

Dat vonden deze politiemannen geweldig, dus terug in het kantoortje kwam de aap uit de mouw. Ze hadden hulp nodig. Alleen Mike kon echt rijden. De andere drie waren vrij onervaren. Wilde ik hen lesgeven en durfde ik Jessie aan? Als vrijwilliger, natuurlijk, want zij hadden geen geld en ik geen werkvergunning.

Een geweldige uitdaging

Heel lang hoefde ik hier niet over na te denken. Naast het werk op de zeilboten van mijn vriend had ik niet veel aansluiting en ik miste de paardentraining verschrikkelijk. Het idee om een deel van mijn tijd weer op paardenruggen door te brengen en deze kerels op weg te helpen, leek me een geweldig avontuur en uitdaging.

Ik begon meteen de volgende dag. Er was een kleine paddock waar ik in eerste instantie op alle paarden geklommen ben. Ook op Jessie. Er was helemaal niks verkeerd aan dit paard. Gewoon een onbegrepen heethoofd. Na de eerste ochtend was het duidelijk. Behalve Mike hadden de andere mannen dringend zitlessen nodig. Daarnaast moest Jessie regelmatig gereden worden. Hij had al een maand voor een groot deel op stal gestaan omdat alleen Mike hem in de paddock durfde te zetten.

Dat ging vanaf nu veranderen. Ik reed hem iedere ochtend waarna hij de paddock inging voor een uurtje of wat. Daarna kon iedereen hem binnen zetten. Zo mak als een lammetje.

Daarnaast gaf ik zitlessen aan de rand van de haven met uitzicht op de enorme containerschepen vanuit de hele wereld! Gekker kon het eigenlijk niet.

Sirenes en een neppistool

Jessie leerde snel. Samen reden we over de braakliggende terreinen waar aan het einde een kleuterschooltje voor de getto’s zat. Daar reden we dan omheen met allemaal zwaaiende kindertjes voor de ramen. Langzaam begon Jessie de wereld weer leuk te vinden en werd hij met de dag minder bang.

Het werd tijd voor het intensievere deel van de training. Samen met zijn beste vriend, het paard van Mike die alle kneepjes van het vak goed kende, lieten we hem kennismaken met een politieauto met zwaailicht en daarna met een sirene. Hij reageerde even scherp, daarna was er geen probleem.

Diezelfde week liepen we al over een stuk spaanplaat, ik geef toe, een paar hopjes op de achterbenen, daarna was het gesneden koek voor hem. Een maand later kon Mike letterlijk vlak naast hem met een neppistool knallen, tot ik er zere oren van kreeg.

Portsmouth, here we come!

‘Zo’, zei Mike op een ochtend, ‘ben je er klaar voor, zullen we de stad maar eens ingaan?’ Ik kreeg een politiejack aangereikt. Een beetje zenuwachtig was ik wel, maar Jessie voelde zo goed toen we de rand van Portsmouth naderden, dat ik mijn benen al snel langer voelde worden en het vertrouwen m’n zitbeenknobbels begon uit te kruipen.

Het was een spannend moment toen Mike mij de door hem uitgeschreven bekeuring voor een fout geparkeerde auto aangaf. Ik moest Jesse zodanig naast de auto zetten dat ik de bekeuring onder de ruitenwisser kon steken zonder met mijn beugel in de lak te krassen. Tijdens de oefeningen ging dit altijd heel goed en gelukkig dit keer ook.

Toen Mike en ik voor een groot monument, rustig naast elkaar opgesteld, samen het verkeer op High Street aan ons voorbij lieten gaan, voelde ik me euforisch, ‘Portsmouth, here we come!’, was het enige dat maar door m’n hoofd bleef suizen.

Oproer en achtervolging

Na een paar maanden hadden alle mannen een veel betere balans en de paarden dus veel minder last van een slechte teugelvoering en ik was best trots als ik ze vanuit mijn woonkamerraam ’s avonds langs zag komen. Soms stopten ze even om voor het huis een praatje te maken.

Toen, ergens op een hete zomeravond, hoorde ik eerst een gillende sirene en zag daarna drie paarden langs galopperen achter de politiewagen aan. Het deed me werkelijk aan ’McCloud’ denken, de serie uit m’n jeugd.

De volgende dag hoorde ik dat ze achter een overvaller aanzaten. Deze was uitgerekend door een van de politiemannen te paard klemgereden in een smal steegje waar de politieauto de achtervolging moest staken omdat hij er niet in kon.

Wat een verrassing!

Niet lang daarna was mijn verjaardag. Die ochtend, toen ik nietsvermoedend het kantoortje binnenkwam, stonden daar vier politiemannen te zingen met voor hen op tafel een door hen zelf versierde taart met van die afschuwelijke vieze icing in de vorm van een zeer mislukt paardenhoofd.

Wat een verrassing! Een groter of betere blijk van waardering hadden deze kerels me niet kunnen geven.

mounted police

De toekomst van Jessie

Jessie en ik zijn samen een heel eind gekomen, maar ik voelde de bui wel hangen. Dit was geen paard voor de vrij onervaren politiemannen. Ik heb geprobeerd om de beslissing zo lang mogelijk uit te stellen. Hoe langer wij samen door konden, hoe zekerder Jessie’s toekomst voor een goed volgend thuis werd.

Ik heb niet willen weten waar hij uiteindelijk terecht is gekomen. Het deed te zeer. Ik denk nog vaak aan hem. Als hij in m’n koffertje had gepast had ik hem mee naar Cornwall genomen…

Liz Barclay

Foto boven verhaal: West Yorkshire Police Mounted Section

Reacties