Blog Liz Barclay l Totilas en Jiska, het eerste hoofdstuk

Blog Liz Barclay l Totilas en Jiska, het eerste hoofdstuk

Over honderd jaar zal er nog over hem gepraat worden. Je kijkt naar hem, hij raakt je. Het is meer dan beweging. Het gaat veel dieper. Dat schreef ik onder het eerste Facebookberichtje over de onverwachte dood van Totilas dat ik zag.

Het hoofdstuk Edward Gal en het hoofdstuk Matthias Rath

Als we aan Totilas denken dan verdelen we zijn leven in twee hoofdstukken. Het hoofdstuk Edward Gal en het hoofdstuk Matthias Rath. Maar er is nog een hoofdstuk. Dat van Jiska De Roos-van Den Akker. Daar is het begonnen. Jiska heeft de jonge Totilas de technische basis en de emotionele weerbaarheid gegeven om zijn toekomstige weg te bewandelen. Een weg niet zonder hobbels, maar ook een weg die door de hele dressuurwereld met ademloze bewondering is gadegeslagen. Ook door mij. Ik wilde daarom even terug naar het eerste hoofdstuk waar eigenlijk nooit iemand het over heeft maar wel immens belangrijk is geweest voor het succes van deze bijzondere hengst en heb Jiska benaderd voor haar deel van het avontuur.

Slungelig en brutaal

Het begon allemaal toen de fokker van Totilas, dierenarts Jan Schuil, Jiska benaderde met de vraag of zij de hengst wilde berijden. Jiska ging samen met haar man kijken. ‘Eerlijk gezegd vond ik Totilas helemaal niet zo leuk, haha! Hij was slungelig en brutaal en met name zijn draf was niet bijzonder. Mijn man zei echter, die kon je nog wel eens gaan verrassen, en dus gingen we de uitdaging aan.’

He, jammer. Niet zo romantisch als ik gehoopt had. Jiska staat duidelijk heel stevig met beide benen op de grond.

‘Genieten om zoveel kracht onder je te voelen!’

Omdat fokker Jan Schuil Totilas graag thuis wilde houden werd de jonge hengst drie, vier keer per week naar Jiska gereden voor training. ‘Het brutale wat hij aan de hand liet zien veranderde in enorme werklust onder het zadel. Hij pikte alles supersnel op en als het aan hem lag ging de opleiding sneller dan goed voor hem was.’ Maar Jiska nam de tijd en zoals bij alle paarden bleef ze aan de basis werken totdat Totilas lenig en sterk was. ‘Het gesloten draven kwam daarna praktisch vanzelf. Het was altijd weer genieten om zoveel kracht onder je te voelen en zo’n prachtige dikke hals voor je te zien!’

Vierde in Verden, hoogtepunt en eindpunt

Samen hebben ze een paar kleine wedstrijdjes gereden. Met uiteindelijk als hoogtepunt het wereldkampioenschap jonge dressuurpaarden in Verden waar Totilas onder Jiska de vierde plaats in beslag nam. Dat bleek ook het eindpunt.

Een mooi avontuur

‘Natuurlijk had ik hem graag gehouden om later op het hoogste niveau te starten maar helaas voor mij liep het anders.’ Het was voor de fokker en berijdster al snel duidelijk dat Totilas heel bijzonder was en een risicovol bezit voor de eigenaar. ‘De rest is bekend. Het was een mooi avontuur om Totilas zijn eerste basis mee te hebben mogen geven. Wat ik er zelf aan heb gehad is, dat door mijn ‘bekendheid’ met Totilas, ik mijn leerlingen goed kan overtuigen als ik het heb over het belang van geduld, basis en trainen op de juiste en eerlijke manier.’ Ook hier laat Jiska haar nuchterheid de overhand nemen en ziet zij de positieve kant van wat toch een grote teleurstelling heeft moeten zijn.

‘Hoort dat niet ook bij een idool?’

Jiska sluit af met de woorden, ‘Totilas zijn dood maakte ook mij natuurlijk triest. Veel te vroeg gestorven. Maar hoort dat niet ook bij een idool?’

Mooi, Jiska, toch een beetje romantiek van een nuchtere paardenvrouw die zo bescheiden in de schaduw heeft gestaan van het leven van misschien wel het beste Nederlandse paard ooit.

Door: Liz Barclay

Foto: Privébezit Jiska De Roos-van Den Akker

Reacties