Blog Liz Barclay: ‘Een onverwachte ontmoeting met olympisch amazone Leonie Bramall’

Blog Liz Barclay: ‘Een onverwachte ontmoeting met olympisch amazone Leonie Bramall’

blog liz barclay

Een paar weken geleden vertrokken mijn man Buz en ik om half vier ’s nachts uit Cornwall om op tijd bij Dover op de Eurostar te kunnen stappen. We waren op weg naar Hannover voor een hele belangrijke dag, de trouwdag van Toby en Christian, beiden paardenmannen in hart en nieren.

Het werden twee onvergetelijke dagen. Om een jongeman, bij wiens leven ik zeer nauw betrokken ben geweest, in het huwelijksbootje te zien stappen met zijn grote liefde, was op zijn minst een emotionele belevenis.

Een paard-gerelateerd tochtje

Dat we de volgende dag door deze twee jonggehuwden op sleeptouw werden genomen voor een paard-gerelateerd tochtje was ‘the icing on the cake’. Niet alleen kregen we een rondleiding van de veterinaire universiteit in Hannover, maar ook werden wij door Volker Dusche en Leonie Bramall warm ontvangen op hun bedrijf ‘Bramall-Dusche GbR’.

Tobias Puschmann kwam vijftien jaar geleden heel verlegen bij mij het erf op wandelen. Hij was een paar maanden bij de biologische boer verderop voor vakantiewerk, maar miste de paarden. Bij mij stond de wei er vol mee en ik kon wel wat hulp gebruiken.

Een feestje

Toby kwam bijna drie weken lang iedere dag. Het was een feestje. Hij was een soort hardwerkende spons, daarbij beleefd en geduldig, met een enorme drang om te leren. De dag dat hij met zijn moeder afscheid kwam nemen -hij was nog te jong om alleen terug naar Duitsland te mogen reizen- zal ik nooit vergeten. Ik heb tranen met tuiten gehuild, want ik wist: zo’n gezellige en trouwe helper vind ik nooit meer.

Een kop groter

Tot aan het begin van zijn universiteitsopleiding is Toby ieder jaar een paar weken terug gekomen. De derde keer dat ik hem ophaalde van het vliegveld was hij opeens een kop groter dan ik, echt zo grappig.
Het bleef fijn en bijzonder. Naast het stalwerk ging hij mee naar de lessen, kreeg ook les op mijn paarden en in onze vrije tijd wandelden en kletsten we wat af. Naarmate Toby ouder werd, gingen de gesprekken vaak over zijn toekomst.

Niet goed genoeg

Vorig jaar, hij was hier met zijn partner Christian op vakantie, vertelde Toby me dat hij ooit woedend op me was. Toen hij weer eens zei dat hij zo ontzettend graag de paarden in wilde, was mijn antwoord, ‘niet doen, Toby, je bent niet goed genoeg.’ ‘Ik was zo boos op je, maar het was het beste wat je me had kunnen zeggen’, vertelde hij me.

In een ander gesprek, waarin Toby zijn twijfels uitsprak over welke studie hij moest kiezen, met als een van de opties dierenarts, heb ik hem gezegd dat ik niet voor hem kon kiezen. Maar dat als hij dat koos, hij een hele goeie zou worden.

Wandelende paarden-encyclopedie

En daar zijn we dan, op de trouwerij. Na het officiële gedeelte, ‘Kaffee und Kuchen’ in de prachtige tuin van Toby en Christian, schuiven wij aan voor het diner. Naast mij zit (zo nu en dan) een lange, bijzonder beweeglijke man met warrig rossig haar. Vriend en fotograaf Volker Dusche blijkt niet alleen prachtige foto’s te maken, maar is ook een wandelende encyclopedie wat betreft stamboeken en afstammingen.

Wat ik allemaal niet over me heen gestort krijg, als hij weer even tussen het plaatjes schieten op z’n stoel zit! Hij blijkt een boerenzoon met een vader die naast het boerenbedrijf ook paarden fokte en het zit hem in het bloed op dezelfde manier zoals de Nederlandse fokkerij zichzelf beroemd heeft gemaakt.

Leonie Bramall

Naast Dusche zit zijn partner Leonie Bramall, Olympisch dressuuramazone uit Canada, die uitkwam op de Olympische Spelen in Barcelona 1992 en Atlanta 1996. Jaja, zo kom je nog eens iemand tegen.
Leonie is op haar achttiende naar Duitsland gekomen om bij Johann Hinneman te trainen. Christian heeft zo nu en dan les bij Leonie, waaruit een goede vriendschap is ontstaan.

Of Leonie een prater is of niet, daar zal ik nooit achter komen, want Volker doet meestal het woord.

Stal ‘Bramall-Dusche GBR’

Het is dus niet zo verwonderlijk dat we met een kleine kater de volgende dag richting ‘Bramall-Dusche GbR’ rijden. Zo komen we aan bij een moderne stal met een aantal aparte paddocks voor de competitiepaarden; daartussen veel jonge aanplant om het geheel een plezierig aanzicht te geven.

Volker en Leonie nemen alle tijd om ons met ieder paard persoonlijk kennis te laten maken, natuurlijk inclusief alle details!

Als Volker de zoveelste staldeur openmaakt, geeft Leonie de 9-jarige Oldenburg ruin Queensland (v Quaterback) een liefdevolle knuffel. Het paard dat zij op dit moment in de Grand Prix uitbrengt, laat de aandacht genietend over zich heenkomen.

Samen sterker

Uit alles wat ik zie en hoor gedurende die bijzondere introductie van ieder paard op stal en de merries en veulens in de wei, spreekt niet alleen de gedrevenheid van deze twee mensen, maar het bewijst ook weer eens dat ‘samen’ ‘sterker’ is.

Volker noemt zichzelf de trekkerbestuurder, maar is uiteindelijk degene die besluit hoe hun fokkerij programma eruit ziet en zorgt voor het hele media-gebeuren. Een duizendpoot waar Leonie op kan vertrouwen, zodat zij zich compleet kan concentreren op het trainen, lesgeven en wedstrijd rijden.

Stalwerk hoort erbij

Met over twintig paarden in het werk, waarvan Leonie er iedere dag zo’n acht rijdt, moet dat ook. Toch, als ik Leonie vraag naar het stalwerk en of ze nog zelf opzadelt, is haar antwoord bijna verbaasd. ‘Yes, Why not?’ En als ik naar haar kolenschoppen van handen kijk, weet ik dat ze inderdaad niet bang is voor de mestvork.

‘Ik vind het normaal om bij het stalwerk betrokken te zijn. En ook het borstelen en opzadelen hoort bij het contact met het paard. Wij krijgen vaak ‘quirky’ paarden. Intelligente paarden hebben nu eenmaal vaak zo’n kant. Maar daarom wil ik ze juist op stal wat beter leren kennen en een band creëren. Dat komt me later, als ik er bovenop zit, alleen maar van pas.’

‘Wat mot je?’

Volker Dusche staat erop om ons een tweejarige in de binnenbak te laten zien. De vosruin uit hun eigen fokmerrie (v Royal Classic) en de hengst Galaxie, van wie Volker het doodjammer vindt dat hij vanwege te kleine zaadballen gecastreerd moest worden, ziet er al bijna voltooid uit. Groot en gespierd, met een ruime imposante beweging, die zo nu en dan als hij stilstaat uitdagend naar je kijkt, met zo van, ‘wat mot je?’.

blog liz barclay

blog liz barclay

Na de capriolen van deze macho-jongen worden we meegenomen naar het weiland met de drie fokmerries en hun veulens. Een van de merries komt nog uit de oude stam van zijn vader, vertelt Volker waarbij hij zijn trots niet onder stoelen of banken steekt.

Geen spatje grootheidswaanzin

Het afscheid is hartelijk. Nee, geen tijd voor de cappuccino, ‘Herzlichen dank, wir mussen weiter!’ Ik voel als we wegrijden nog steeds het ongebreidelde enthousiasme van twee gedreven paardenmensen van het hoogste niveau, die gewend zijn aan keihard werken en zonder een spatje grootheidswaanzin. Dat kom je niet veel meer tegen, tegenwoordig.

Toby ging mee

Als wij binnen lopen bij de veterinaire universiteit in Hannover, waaraan Toby inmiddels als afgestudeerd paardenarts verbonden is, moet ik weer denken aan ons tochtje van jaren geleden. Mijn eigengefokte PSG merrie Marie had een chronisch sinusprobleem en zou op de veterinaire universiteit in Bristol onderzocht worden en Toby was er toevallig net, dus hij ging mee.

Nu loop ik achter Toby eenzelfde soort gebouw binnen, en realiseer me dat hij nu hetzelfde, of misschien wel hogere, niveau heeft bereikt als de Engelse specialisten die mijn paard toen behandelden. Heb ik het recht me misschien een beetje trots te voelen?

Ik zie de koliekgevallen, met of zonder infuus, een hengst met een chronische ooginfectie en een schattige zwart-witte cob, inclusief snorretje, die een kopschudder is. Toby kijkt rustig rond of hij ook iets ziet wat hem niet bevalt. Hij is misschien vrij, maar zijn aangeboren verantwoordelijkheidsgevoel is nu eenmaal latent aanwezig.

 

Onderzoek kopschudden

Toby vertelt dat dat het onderzoek naar kopschudden een van zijn onderzoeken is. In de buitenbak worden vier kopschudders gelongeerd op allerlei verschillende manieren om te zien wat de verschillende patronen zijn. Hij zit dan soms uren aan de kant te kijken om de kleinste veranderingen te signaleren, in de hoop op nieuwe informatie.

De kraan die paarden onder volledige verdoving, hangend in slingers naar verschillende afdelingen kan brengen, is wel het meest indrukwekkende van de universiteit. Vanaf verdoving tot onderzoek en eventuele operatie kan dit daardoor nu volledig veilig gebeuren; een enorme opluchting voor iedereen: artsen èn eigenaren.

Het paardenbloed kruipt…

Na het bezoek aan de universiteit moet Christian, de kersverse man van Toby, nog even langs zijn merrie Anna, waar hij inmiddels een mooie M-proef mee kan rijden.
Terwijl Christian het voer voor morgen klaar zet en de stal nog even opschudt, kijkt Toby verlangend naar de Oldenburg merrie in de stapmolen. ‘Hopelijk heb ik over een jaar ook mijn eigen paard. Ik kan niet wachten.’
Ik voel met mijn goede vriend mee; hij heeft al zo lang geduldig moeten zijn. Ooit was ik net zo oud als hij.

Het paardenbloed kruipt nou eenmaal waar het niet gaan kan.

De twee foto’s van Tobias Puschmann aan het werk op de universiteit van Hannover behoren toe aan de veterinaire universiteit van Hannover.

 

Reacties