Blog Liz Barclay | Wie niet mooi is moet sterk zijn

Blog Liz Barclay | Wie niet mooi is moet sterk zijn

Ben Boisseau en zijn pony

Sinds we met z’n allen een tijd opgesloten hebben gezeten kom ik steeds weer foto’s tegen van de favoriete ponies uit de jeugd van inmiddels volwassen mensen, ooit de kinderen die ik jaren geleden bij de ponyclub lesgaf. Soms zitten die foto’s in een beetje oubollig lijstje of ze zijn een beetje verkleurd, maar duidelijk niet vergeten.

Ook niet door mij. Ik heb genoten met die kinderen en ponies die best wel een bokje konden geven maar over het algemeen ongelofelijk betrouwbaar waren. En dapper, want dat was een eerste vereiste. Hier in Cornwall wordt al jong met de cross begonnen.

Binnen de bordjes

Het was mijn taak om die kinderen met die pony’s, die allemaal heel hard konden, te leren binnen de bordjes te blijven. En dat was al een hele uitdaging. Omdat die kinderen niet of nauwelijks oefenden was het voor de ponies heel moeilijk om zich in te houden en niet midden in de proef zomaar terug naar de trailer te hollen. Wat zo nu en dan ook gebeurde.

Betraand

Tom was een van mijn favoriete ruitertjes. Nog geen tien, heel ondeugend en volgens zijn moeder ontembaar, maar als ik hem maar regelmatig een mopje liet vertellen dan kwam er toch altijd wel weer iets positiefs uit het lesje.

Helaas ging het op de dag dat het moest gebeuren vaak minder goed in de ring, maar dat mocht de pret niet drukken want zo gauw er afgeteld was in het starthokje van de cross ging alles perfect. Tom heeft zelfs een keer bij een hindernis even naar me gezwaaid. Had ie beloofd. Vond ie leuk.

Die ene keer dat ik hem helemaal betraand van de dressuurbaan weg zag sjokken en ik hem vertelde dat tranen wat mij betreft niet bij verliezen hoorden, was zijn antwoord: “Ik vind het zelf ook niet zo erg, maar voor jou wel”. Lief, he?

Hoofd van een trekpaard

Weer terug naar de foto’s van die ponies. De allerbeste en ook meest betrouwbare waren nooit moeder’s mooiste. De een had het enorme hoofd van een trekpaard wat ie overal mee naar toe moest slepen, de ander een veel te lange rug, en ga zo maar door. Maar juist die ponies hadden allemaal een aantal eigenschappen gemeen. Nergens bang voor, 100 % betrouwbaar en ijzersterk. Vaak ook ieder jaar weer, soms met de zoveelste ruiter op hun rug naar de regionale kampioenschappen, want die pony liet je nooit zitten. Dat de dressuurproef nooit hun sterkste kant was lag niet aan de ponies maar aan de totaal andere instelling van de Engelse jeugdruiter van toen (dressuur was saai en voor degenen die niks durfden).

Het waren de mooie ranke typetjes met het volbloedhoofdje waar veelal de problemen mee kwamen. Teveel bloed wat te snel naar het hoofd steeg en helemaal niet geschikt voor jeugdruiters. Ook niet als ze meer tijd in de dressuurbaan hadden gelopen.

Wie niet mooi is moet sterk zijn, en betrouwbaar. En wie niet sterk en betrouwbaar is kan nog zo mooi zijn maar dan gaat het echt niet lukken. Ik weet, ik overdrijf een beetje maar toch misschien interessant om in het achterhoofd te houden als je zin hebt om een ‘leuk’ veulentje te fokken uit je supergetalenteerde merrie.

Foto: Privébezit Liz Barclay

Reacties