Blog Liz Barclay: Van Grand Prix naar een hitje

Blog Liz Barclay: Van Grand Prix naar een hitje

0 4419
Blog liz barclay

Gelukkig nieuwjaar! 2018 is gearriveerd en weer staan we even stil bij alles wat er in 2017 is gebeurd, om vervolgens met veel geknal het blad om te slaan en met volle moed vooruit te kijken.

Ikzelf keek even terug naar een jaar waarin ik, naast regelmatig fijn lesgeven, weer veel meer heb gereden dan een aantal jaren ervoor, niet alleen in de bak maar ook buiten in de weilanden en bossen hier vlakbij. Ik kijk vooruit naar een jaar waarin ik datzelfde patroon hoop voort te zetten.

Dat klinkt helemaal niet zo bijzonder, behalve dan dat soms de leeftijd een beetje mee begint te spelen. Ouder worden met paarden is iets waar je, als je je op 1 januari 2018 realiseert dat je nu toch echt bijna 60 bent, stiekem soms aan denkt.

De jachtlaarzen gepoetst

John Treffry, graaf van Fowey, heeft bijna tot zijn dood, altijd op dinsdag- en vrijdagavond zijn jachtlaarzen gepoetst. Zijn paard werd door de groom fit gehouden en keurig voor hem geborsteld en vaak  zie de graaf dan ’s ochtends: ‘Not today’..’

Op zijn tachtigste heeft hij nog voor het laatst meegereden, maar daarna moest hij het met zijn stalen vierwielige ros doen en volgde hij de jacht met een hoop gemopper over hoe het anders of beter had gekund die dag. Kortom; hij genoot nog steeds.

Blog liz barclay

De stallen leeg

Toen de kwalificatie voor de PSG Freestyle van de halve finale in de bus viel, waren mijn stallen helemaal leeg. Mijn laatste eigengefokte merrie, met wie ik zoveel jaren met zoveel plezier gewerkt had, was er niet meer. Mijn verdriet was enorm.

Iedereen vroeg: wat ga je doen? Koop je een nieuwe? Maar ik had tijd nodig om na te denken. Ik was net 50 geworden en kon me misschien net een redelijk jong paard veroorloven. Maar wilde ik dat wel? Ik had PSG en Inter I gereden, aan de Grand Prix geroken. Even tellen; nu een driejarig paard. Dan zou ik tegen m’n zestigste weer op dat niveau kunnen zijn… als alles goed ging. En dat gaat het niet altijd.

Poetsen, vallen, dekens en doorzitten

Ik vond met mijn lengte een paard van 1.60 of meer geen goede optie. Niet alleen het opstijgen, ook het poetsoppervlak en het erop en afhalen van dekens; het wordt er allemaal niet makkelijker op. Dit is geen  negatief denken, maar doodgewoon realistisch. Er komt nog iets anders bij kijken. Vallen doet niet alleen meer pijn, maar de botten breken ook iets makkelijker en met een jong paard is het reëel om te denken dat dat kan gebeuren.

Daarbij, ooit zag ik een wat oudere, zeer gerenommeerde instructeur -en ook geliefd jurylid- weer eens op een wedstrijd met haar paard doorzitten. Ik kon helaas alleen maar denken: zo wil ik het nooit.

Zwemmen en tuinieren

Ook merkte ik heel duidelijk dat 10-urige werkdagen, zes dagen per week en dan op je vrije dag om vijf uur opstaan voor een wedstrijd me minder begonnen aan te spreken. Tja, ik werd een dagje ouder, ook al vond ik dat moeilijk toe te geven.

Dus ik gaf ik mezelf bedenktijd en ging in het plaatselijke zwembad baantjes trekken om fit te blijven, zodat ik, indien nodig, op de paarden van m’n klanten kon blijven stappen en genoot daarnaast veel meer van m’n tuin en met m’n honden wandelen.

En toen…

En toen kwam er een verlegen meisje met sproetjes op haar pony langs, dat vroeg of ze bij mij kon komen als working pupil. Ze wilde graag bij een eventing-stal werken maar ze was nog jong en had niet voldoende kennis en ervaring. We hebben een dealtje gesloten dat ze met haar pony en een klein jong hitje, dat ze net had aangereden, bij mij op stal kon komen in ruil voor wat werk in huis en buiten. Ik had toen nog schapen en die begonnen net met lammeren, dus een beetje hulp kwam goed uit.

Geen Jazz van 1.65

Er klonk weer een hinnik in het weiland en de bezem ging weer door de stal. Ik stond weer in m’n buitenbak met een paard aan de longe, weliswaar een kleintje, maar toch.

Tegen de herfst was Chloe klaar om haar avontuur bij een eventing-stal te beginnen en ze vertrok met haar pony. En dat kleine hitje? Die is via een omweg toch weer bij mij op het erf terecht gekomen. Voorgoed.
Die kleine bonte van anderhalve meter hoog bevalt me uitstekend, alhoewel ik wel een stukje ego opzij moest zetten. Hoe vertel je als dressuurinstructeur aan je klanten dat je nou niet bepaald een jonge Jazz van 1.65 in je weiland hebt staan?

Blog liz barclay

Aan de kant staan is best moeilijk

Inmiddels is iedereen eraan gewend en mijn enthousiasme om les te geven is groter dan ooit. De paarden van mijn klanten hebben allemaal een opgaande lijn, dus zijn zij dik tevreden.

Een bevriende springruiter van mijn leeftijd sprak laatst uit hoe dapper ze mijn stap vond. Zij had het er moeilijk mee om het met ‘minder’ te doen. Zij heeft een andere oplossing gevonden. Haar laatste paarden, die ze nog gefokt heeft, laat ze nu door een jonge professionele springruiter rijden. Zelf staat ze aan de kant, wat haar stiekem best moeilijk valt.

Steeds meer bosritjes

Zo lossen we het allemaal op onze eigen manier op. De een poetst z’n jachtlaarzen, de ander blijft koste wat het kost wedstrijden rijden en de volgende gaat gewoon om te kijken.

Ikzelf hoop dat het mij gegund wordt om tot in mijn zeventigste heerlijk te kunnen blijven rijden. Nu nog steeds actief trainend, later maak ik misschien meer bosritjes. Oud worden met paarden kan heel mooi zijn.

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

Reacties