Blog Liz Barclay: ‘Een Nederlands paardenmeisje in Brexit-land’

Blog Liz Barclay: ‘Een Nederlands paardenmeisje in Brexit-land’

blog liz barclay

‘Hoe kon ik weten dat dat ooit voorbij zou gaan’, is de laatste regel van het refrein van het prachtige lied ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld. Mijn lijflied dat zo goed paste bij mijn jeugd in de Achterhoek, waar zo’n 40 jaar geleden nogal plotseling een eind aankwam door de dood van mijn vader.

Dit keer probeert mevrouw May van de Engelse Conservatieve Partij -ja, die met die gekke schoentjes- roet in het eten te gooien.

Uitgezet

Ik ben namelijk een Nederlands paardenmeisje in Brexitland met een inkomen onder de 18.000 pond en dat betekent dat na meer dan 30 jaar ik misschien het land uitgezet ga worden.

‘Een vetpot is het meestal niet als je in de paardensport je centen probeert te verdienen.’

Ergens aan het begin van 1990 heb ik me, na vanaf de tachtiger jaren tussen Engeland en Amerika op en neer te hebben gereisd, voorgoed in Engeland gevestigd. Daar bouwde ik mijn werk als dressuurtrainer verder op. Ik heb een National Insurance nummer gekregen en heb dus vanaf dat moment belasting betaald, bijgedragen aan de NHS (de National Health Service) en mijn toekomstige pensioen.

Uitgewoond boerderijtje

Mijn man en ik vonden een klein uitgewoond boerderijtje wat we in die tijd voor een spotprijsje op de kop hebben getikt. Met groentetuin en een paar schaapjes en koetjes, kon ik net van het kleine inkomen van mijn lessen leven, want een vetpot is het meestal niet als je in de paardensport je centen probeert te verdienen. En zeker niet in het meest zuidwestelijke puntje van het Britse koninkrijk.

En toen besloot de heer Cameron een referendum te beloven aan het Engelse volk. Dit om zijn eigen hachje en het hachje van zijn partij te redden.

blog liz barclay

Verdeeldheid enorm

Ik heb nog nooit zoveel chaos meegemaakt. De verdeeldheid was enorm. Het heeft zelfs huwelijken gekost!
Wat niet zou gebeuren, gebeurde. Op 25 juni 2016 werd Brexit een feit.

De paardenmens en de boeren hebben een stevig handje geholpen om dit te laten gebeuren. Je denkt wellicht: Dat zijn er niet zoveel. Maar er waren er ook maar een paar nodig om de 52% waar te maken, want zo enorm was die meerderheid niet. Ook al blijft mevrouw May maar herhalen, ‘It is what the people wanted’.

‘En nu zitten we dus met de gebakken peren. Een land in complete chaos.’

Kort lijntje

Ik kan me er nog wat bij voorstellen ook. Een boer wordt tegenwoordig door alle Europese wetten wel aan een heel kort lijntje gehouden. Maar dat die jachtruiters zodanig op de vos gefixeerd zijn, dat ze niet meer ietsje ruimer kunnen denken dan hun jachtveld, dat gaat me toch een beetje te ver. Van de boeren heb ik begrepen dat het van hen veelal een proteststem was en dat ze erg geschrokken zijn dat het ook echt gebeurd is. Tsja…

En nu zitten we dus met de gebakken peren. Een land in complete chaos.

Handelswaar geworden

En ik? Ik moet afwachten. Ik ben samen met alle ander kleine zelfstandige ‘European citizens’ handelswaar geworden, want zo voelt dat. Vorige week was er een menselijke ketting van in Engeland wonende Europeanen voor het parlement in Londen. Die noemden zichzelf wisselgeld.

blog liz barclay

Bijna iedere dag meldt het nieuws wel weer een of andere uitspraak van Juncker of May waardoor de onzekerheid blijft bestaan. Inmiddels lijkt het erop dat ik als kleine zelfstandige tussen de wal en het schip in zal vallen en waarschijnlijk geen recht meer zal hebben op doktersbezoeken en pensioen.

‘In het beste geval wordt mij een Engels paspoort aangeboden.’

Engels paspoort

In het beste geval wordt mij een Engels paspoort aangeboden, maar dan moet ik, zoals het er nu voorstaat, mijn Nederlandse paspoort inleveren en dat wil ik niet. Ik ben in Nederland geboren en getogen en ben hier als Europees burger naartoe gekomen en door het Engelse koninkrijk geaccepteerd.

Ik vind het compleet onredelijk dat na bijna dertig jaar volledig mijn steentje te hebben bijgedragen, mijn hele leven op losse schroeven komt te staan. Dat voelt niet veilig.

Vechten

De onzekerheid houd mij vaak wakker, ondanks het feit dat al mijn Engelse vrienden en lesklanten dapper roepen dat ze voor me zullen vechten. Lief, maar zo werkt de bureaucratie niet.

Iemand opperde het idee dat ik hier als buitenlandse trainer belastinggerechtigd in Nederland zou kunnen worden. Dat klonk wel even interessant en origineel.

Alleen is het wel erg ver als je even naar de dokter moet…

Reacties