Blog Liz Barclay I Brexit en de paardenwereld

Blog Liz Barclay I Brexit en de paardenwereld

Een van Henny Schennink voor zijn kleine vrachtwagen

‘Het is gewoon een kat-en-muisspel tussen Engeland en Europa.’ Henny Schennink van handelsstal Schennink in Zelhem klinkt vrij nuchter. ‘It’s impossible!’ Fred Parker van John Parker International Horse Transport uit Engeland klinkt eerder ten einde raad. ‘Er is niks geregeld. Hoe kun je nou pas op 31 december een deal hebben die op 1 januari ingaat?’ De verbaasde woorden van Edward Bleekman van Team Bleekman in Devon.

Ik had Edward begin januari gebeld om te horen hoe hun situatie was met twee dochters die regelmatig op het continent aan events deelnemen. ‘Gelukkig is de eerste qualifier voor Althea hier op Chatsworth, dus we hoeven nog even niks. Maar ik moet ook nog afwachten hoe het zit met de import van sperma.’ Het voorjaar is inmiddels ongemerkt dichterbij geslopen en daarmee het dekseizoen. Ik heb hem net weer even gesproken. Nog steeds niks bekend.

Vrachtwagen certificeren voor 1500 pond

Edward had me al verteld dat je eerst naar Europa moet met je vrachtwagen omdat die daar gecertificeerd moet worden. Andersom ook. Iedere ruiter die nu een wedstrijd in Engeland wil rijden, iedere handelaar die een paard wil im- of exporteren, moet dus eerst met een lege vrachtwagen met de veerboot op en neer voordat ze er een paard in mogen stoppen. ‘Maar bel Fred Parker maar even, die zijn net terug uit Belgie met zes 12-paard vrachtwagens. Kostte ze 1500 pond per stuk.’

De weg kwijt

Ik was de weg al een tijdje kwijt toen Fred Parker nog lang niet uitgepraat was. ‘…En dan begint het pas. Je moet een document invullen. 36 bladzijden per paard! Dan komt bloed afnemen en ook de Coggins test. Coggins komt hier al jaren niet meer voor! Voor hengsten nog een extra test. Dan moet alles via de dierenarts naar Calais. 72 uur voor aankomst moet alles geaccepteerd zijn en dan kan je ’s een keertje de boot boeken. It’s EUROPE! Daarom wilden we eruit.’ Tot zover Fred Parker. Ik ben het misschien niet helemaal met hem eens, maar kan me inderdaad best voorstellen dat, als je al jaren een goed functionerend transportbedrijf hebt gerund en dan met deze volledig chaotische situatie geconfronteerd wordt, je bloed kookt. Geen Brexiteer heeft dit zien zien aankomen. Hadden ze dat maar wel, denk ik stilletjes.

Papieren rompslomp niet te doen

Voor Henny Schennink ligt het ietsje anders. Door de corona kwam een deel van zijn werk als springcoach in India stil te liggen. Dus hij besloot snel en inventief te handelen toen de Brexit een feit bleek. ‘Voor veel mensen die zo nu en dan eens een paard im- of exporteren, of lui die niet zo handig met de computer zijn, is deze hele administratieve rompslomp niet te doen. Ik bied nu aan het hele proces te regelen. Samen met Paul Grindrod in Engeland. Ik verzamel de te vervoeren paarden op mijn stallen en doe al het papierwerk. Als Paul hier naartoe komt met een lading kan hij ze mee terug nemen. Of ook andersom, dan rij ik met m’n 8-paards vrachtwagen. Ook heb ik een kleine vrachtwagen voor diegenen die hun paard liever niet met zoveel tegelijk op de vrachtwagen willen.’

Kat-en-muisspel

Henny vertelt dat Hoek van Holland wel praat over de benodigde stallen, maar dat die er nog niet zijn. Dus alles moet via Calais. Edward Bleekman had me al verteld over die stallen. Je moet een afspraak maken, maar die hanteren kantooruren. ‘Wat moet je dan als je de boot vanuit Dover om 3 uur ’s middags neemt?’ Vaak juist een gunstige tijd als je eerst nog half Engeland door moet karren met je vrachtwagen.

Ook moeten de Engelse chauffeurs speciale papieren hebben om aan de ‘andere kant’ (van het kanaal, niet de weg!) te mogen rijden. Dat moet ook iedereen die met zijn paard vanuit Engeland in Europa een wedstrijd komt rijden. Dat bedoelde Henny dus met dat kat-en-muisspel. Als Engeland met een regeltje komt dan heeft Europa er ook weer eentje klaar, en andersom.

Onduidelijk en duur

De hengst Jenson WFS (EI Salvador X Cassini I), gefokt door Edward Bleekman (Foto: Rob Bayes Photography)

Dit wordt de overgangsperiode genoemd en nog steeds is er veel onduidelijk. ‘Als je dan de dierenarts vraagt hoe of wat, dan weet hij het ook niet. En als die dan de hulplijn belt weten die het ook weer niet’, vertelt Henny. En alhoewel hij opgewekt vertelt dat hij, nadat hij een heel etmaal bezig is geweest om de wirwar aan informatie te begrijpen, inmiddels geen problemen meer heeft met de administratieve kant, ziet hij natuurlijk ook wel weer de problemen voor de handel. ‘Het transport is 700 euro duurder geworden en voor de particulier komt er bij de aankoop van een paard 20% BTW bovenop, dus, ja, de Nederlandse paarden zullen in Engeland wel een stuk duurder gaan worden.’

Nog even uitrazen

Voor Edward Bleekman zal hetzelfde gelden. Zolang hij in Devon zijn dekstation heeft gehad kon hij vlug even naar Exeter Airport op en neer voor de hengstenkwakjes uit Nederland die nu ook een stuk prijziger zullen zijn geworden. Helemaal niet zo leuk met een economie die ook nog eens een keer door het virus een stevige deuk heeft opgelopen. ‘Maar, we hebben voldoende sperma van onze eigen hengsten en ik zie nog niet zoveel verschil aan animo vergeleken met andere jaren. De merries blijven komen.’

Over Fred Parker maak ik me niet zo’n zorgen. Hij moet nog even uitrazen maar zijn vrachtwagens rijden weer en hopelijk kan zo’n groot professioneel bedrijf wel een stootje hebben.

Vervlogen droom?

Helaas, de keuze van het Engelse volk en drie jaar onderhandelen heeft geleid tot een enorm pakket nieuwe regels. Dat is niet alleen onoverzichtelijk en ongelofelijk gecompliceerd, maar, en dat was te voorspellen, het is ook een kostbare zaak voor alle facetten van de industrie.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de jonge wedstrijdruiter met een relatief klein budget en opgegroeid met open grenzen, met de droom om ooit internationaal te rijden. Is die door dit hele gedoe nu vervlogen? Doodzonde.

Zie ook: Kosten transport van Engeland naar EU ruim 300% gestegen door Brexit

Reacties