Blog Koos & Co: Af en toe zijn het monsters! (3)

Blog Koos & Co: Af en toe zijn het monsters! (3)

Koosje Mulders - Las Vegas
Koosje Mulders - Las Vegas CDI Zeeland Outdoor 2017 © DigiShots

De vorige keer vertelde ik al dat mijn paarden Wim en Las Vegas heel verschillend van elkaar zijn, maar dat ik dat juist super leerzaam vind. Daarom schrijf ik een klein serietjes blogs, waarin ik vertel wat ik dan zoal heb opgestoken van mijn lievelingsmonsters, want monsters zijn het af en toe echt.

In deel 1 en 2 legde ik uit hoe zij mijn beoordeling van een goed dressuurpaard hebben veranderd (en wie weet verbeterd) en wat hun verschillende bouw van mijn rijderij verlangt. Dat ging dus over het uiterlijke vertoon, vandaag ga ik het hebben over hun innerlijk. Daar zit per slot van rekening de ware schoonheid, toch?

Dat zeggen ze ja, maar tjonge jonge jonge wat zit er een kop op deze beesten. Zelden heb ik paarden gehad met zulke uitgesproken karakters. Leuk hè?

Trouw als een hond

Zo baas, zo paard. Misschien wel, maar in mijn geval zou dat betekenen dat ik extreem bipolair ben, want Lassie en Wim zijn elkaars tegenovergestelde. Wederom vergt dat van mij een verschillende benadering. Zowel op stal als onder het zadel. Zoals ik al zei: erg leerzaam.

Toen ik ooit in een ver verleden Las kocht, was hij een beetje bangig van mensen. Je moest vooral niet met teveel bombarie zo op hem afstappen, want dan raakte hij echt in paniek. Inmiddels is zijn vertrouwen in de mensheid gigantisch gegroeid, maar ik probeer nog steeds rust hetzelve te zijn als ik met hem bezig ben.

Constante factor

Hij is dus een tikkie onzeker en onderdanig en zoekt zijn steun altijd bij mij. Puur en alleen omdat ik zijn constante factor ben en hij er van op aan kan dat ik er voor hem ben. In de omgang is hij een volgzaam hondje.

En ook in het rijden heeft hij mijn leiderschap nodig. Ik moet niet boos op hem worden, want dan begrijpt hij er niets meer van en dat zou ook echt niet eerlijk zijn. Ik moet hem daarentegen aan het handje meenemen en rustig uitleggen dat iets niet eng is of dat hij het heus wel kan.

Door het vuur

Las is enorm werkwillig en gaat voor mij door het vuur. Soms moet ik hem tegen zichzelf beschermen. Ik voel hem dan ook onder mij groeien van zelfvertrouwen als ik hem beloon. Zo hebben we jaren geleden erg lang gedaan over de vliegende wissel. Hij bleef ze in tweeën springen. Mijn juf kon ruim een jaar haar geduld bewaren en legde mij telkens uit dat ik van de rustige aanpak in de toekomst profijt zou hebben.

Natuurlijk, zoals altijd, had ze gelijk. Toen het kwartje eenmaal viel, sprong hij ze geweldig. Later heeft het ons zelfs wel eens tienen voor de series opgeleverd op het protocol. Belangrijker nog: hij vindt de wissels inmiddels leuk en ik kan ze gebruiken om hem te laten ontspannen (met hartslagmeter bewezen!) en meer vertrouwen te geven.

Bijzonder eigenwijs

Dan komen we bij Wim. Het grootste geval apart wat ik ooit heb meegemaakt. Nu ben ik natuurlijk behoorlijk bevooroordeeld, maar er wordt mij door anderen toch wel erg vaak verteld wat voor een bijzonder paard hij is. Dat bleek ook wel toen hij zo doodziek was dat hij alle records moest breken om te overleven. Ik zeg altijd: ‘Wim kon zich simpelweg geen wereld voorstellen zonder Wim, daarom is hij er nog’.

Zo is het ook echt, het is een arrogant ding. En heel intelligent, soms meer dan goed voor mij is. Godzijdank, want het heeft hem destijds gered. Maar dat maakt hem ook op z’n zachtst gezegd ingewikkeld. Hij laat zich gewoon niets vertellen, Wim weet het namelijk allemaal beter. En oh zo blij met zichzelf, zelfs van vier weken IC op de kliniek kon hij niet chagrijnig worden.

Constante discussie

Onder het zadel betekent dit constante discussie. Wim hoeft niets uitgelegd te krijgen, Wim loopt reeds olympisch, al zegt hij het zelf. Dus ben ik al vijf jaar op zoek naar een manier om een beetje de baas te worden. Iedere pas moet eigenlijk van mij zijn, maar dat lukt lang niet altijd.

Het vraagt om zo’n klein motorische techniek, poeh, moeilijk! Als ik even een seconde niet oplet, neemt hij het over. Fysiek en technisch gezien (wederom met geregelde hartslagmetingen gezien) zou hij nog makkelijk een tandje er op kunnen zetten. Wim: “Maar ach, waarom zou ik? Ik ben toch sterker en groter en mijn baasje vindt mij toch wel lief.”

Hij heeft nog gelijk ook. Ik kan er ook wel om lachen als hij me weer eens in volle galop achter zich aantrekt naar de paddock of terug naar stal omdat hij even geen zin heeft in de smid. Het symboliseert de gedachte die als een rode draad door zijn leven (ook in de proeven) gaat: ‘Super gezellig als je mee gaat, maar ik weet wel al waar ik heen wil’.

Gemene deler

Gelukkig hebben ze een ding met elkaar gemeen: ze zijn allebei ongelofelijk lief en aanhankelijk. Hoewel ze ieder op eigen wijze om aandacht vragen. Waar Las bij mijn aankomst op stal zachtjes en beleefd een hoog piepend hinnikje geeft en mij lieflijk aankijkt, eist Wim brullend dat ik NU (ja echt NU) mij kom melden. En ze krijgen ook altijd hun zin, want met twee van die blije enthousiastelingen kan ik niet zonder knuffels gewoon langs lopen. Verwend tot het bot. Dus toch zo baas, zo paard.

Volgende week sluit ik het serietje af met de hartslagmetingen die ik hier al even noemde. Want hoe goed ik ook dacht mijn paarden te kennen, de keiharde wetenschap heeft me nog veel meer inzichten gegeven.

Foto: DigiShots

Reacties