Blog Koos & Co: Wim weer pech

Blog Koos & Co: Wim weer pech

0 2066
Koosje Mulders
Koosje Mulders en Wim

In het kader van openhartigheid moet ik helaas mededelen dat Wim en ik voor een behoorlijke tijd op non-actief zijn gesteld. Mijn lievelings schimmel (makkelijk, ik heb er maar een) is geblesseerd en voorlopig uit de running. Wim kan nog wel eens gekke capriolen uithalen en ergens in een van zijn sprongetjes heeft hij een bandje verrekt. Een rottige diagnose, want je bent zo een half jaar verder, als het niet langer is.

Zielig verhaal

Nu kan ik hier heel stoer over doen en roepen dat het nou eenmaal bij onze sport hoort. Dat is namelijk ook zo en iets anders dan accepteren kun je toch niet doen. Maar ik moet bekennen, het nieuws kwam even heel hard aan. Nu wil ik geen zielig verhaal afsteken, maar Wim en ik hebben toch al best wat meegemaakt. In de vijf jaar dat dit bijzondere dier in mijn leven is, hebben we twee hersenbloedingen (van mij) en een bijna-doodervaring (van Wim) moeten doorstaan. Eindelijk, eindelijk, eindelijk maakten we afgelopen oktober, drie jaar later dan we ooit hoopten, ons Grand Prix debuut. De droom was uit gekomen. Als je dan na een paar maanden starten alweer uitgeschakeld bent, word je toch een beetje moedeloos. Ik voel me vooral ook dom en naïef, omdat ik al die tijd de stille hoop koesterde dat we onze portie pech wel gehad hadden. Ik zei nog zo: geen zielig verhaal. En wat doe ik? Toch even zwelgen in zelfmedelijden. Ik weet het, aansteller he? Not a good colour on me. Het is ook maar relatief, ik heb verder ongelofelijk veel geluk in het leven.

Gebroken sporthart

Godzijdank heeft Wim ditmaal geen pijn, hij is niet kreupel, en mag hij naast het stappen in de wei. Mits hij zich koest houdt. En dus zit ik op een camping stoeltje in het gras deze blog te schrijven terwijl ik de wacht hou. Het komt ook echt goed, de positiviteit is er heus niet uitgeslagen. Dat is natuurlijk nog altijd het belangrijkste, als het paard er maar weer bovenop komt. Daarbij is mijn respect voor de professionele topruiters weer enorm gegroeid. Ik ben er op mijn micro-niveautje al verdrietig over, laat staan als je dit soort dingen overkomt vlak voor een Olympische Spelen. Ik weet dat het met paarden niet alleen om de prestaties moet draaien, maar potverdomme (zo netjes hou ik het in privé sferen niet haha). Je gebroken sporthart huilt als je ineens langs de zijlijn wordt gezet. Als dat hart dan toch blijft kloppen, getuigt het van een immense veerkracht. Het getuigt van pure passie, misschien soms zelfs tegen beter weten in.

Foto: Leanjo de Koster / Digishots

Reacties