Blog Koos & Co: We mogen Grand Prix!

Blog Koos & Co: We mogen Grand Prix!

0 3051
Blog Koosje & Co
Gesnapt door de paarden paparazzi.

Ja je leest het goed, Wim en ik hebben ons Inter2-debuut gehad en we mogen nu Grand Prix starten! Maar man, man, man, wat heb ik slecht gereden. De gekste fouten gemaakt. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Arme Wim dacht waarschijnlijk de hele rit: ‘Wat is er met mijn bestuurder aan de hand?!?’ Nou ik zal jullie vertellen wat me bezielde: ik wilde te graag.

Beetje beduusd

Grand Prix rijden is al lang een droom van me en als je dan een stapje dichterbij komt, is dat natuurlijk super spannend. In de training gaat het de laatste tijd heel goed en Wim is super fit. De voorbereidingen op de grote overstap waren al maanden in volle gang. Om eerst eens in alle rust de proef op de som te nemen, zijn we samen met de juf een aantal weken geleden op oefenwedstrijd gegaan. Dat ging eigenlijk heel fijn. Het verrassingseffect van een nieuwe proef had duidelijk een positieve werking op mijn eigenwijze schimmel. Waar hij normaal gesproken zeer bijdehand het voortouw neemt, liep hij nu met een enigszins beduusd hoofd zowaar geconcentreerd op mij door de baan. Het resultaat: mooie punten en vooral erg leuk jurycommentaar (“Jij hebt een heel bijzonder paard, die moet je koesteren.”)

Zware Tour aanklikken

Dus schreef ik mij vol goede moed in voor ‘het eggie’. Alleen dat vond ik al een heel ding. Dat je op mijnknhs.nl ineens ‘Zware Tour’ aanklikt, hoe cool. Zelfs van de bevestigingsmail ging mijn hart sneller kloppen. Toen nog van vrolijke opwinding. De avond voor de bewuste wedstrijd lag ik in bed daarentegen naar adem te happen van de pure stress. Zo zenuwachtig! Nog nooit zo erg gehad. En dan ga je dus domme dingen doen.

Niet nadenken!

Van te voren dacht ik: ‘Als ik maar goed door de piaffe-passage kom, is het ok. De galop is meestal zo safe, dan kan ik rustig ademhalen. En dat ging in de ring warempel best aardig. Maar toen ging het mis, ik begon na te denken. Dingen als ‘nu moet ik ontspannen’ en ‘ik moet ook eens gewoon bewust genieten onderweg, want je leest vaak dat andere ruiters dat ook kunnen’ spookten door mijn hoofd. Nope, ik moet niet rustig gaan zitten genieten, ik moet blijven focussen. Dat grote genieten komt daarna wel weer. Nota bene in mijn galop ging het dus helemaal mis. Maar liefst vier grote fouten. Aanpiafferen in plaats van aangalopperen, telfout in de eners, twee(!) keer omspringen in een pirouette (ja, wel heel knap) en op de laatste middellijn stond Wim direct stil, terwijl ik nog moest passageren tot I. En alles was echt mijn eigen schuld. Oeps…

Gelukkig heeft Wim de meeste andere onderdelen nog voor me gered en kwamen we uit op 62,5%. Goed, in ieder geval geleerd nooit meer na te denken (had ik uit dagelijks leven ook wel kunnen weten, ik ben er te blond voor). De kop is eraf, dus de zenuwen zijn niet meer nodig. Snel weer proberen!

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

Reacties