Blog Koos & Co: schrik van mijn leven

Blog Koos & Co: schrik van mijn leven

Wim weer koliek?

Op concours in Zwitserland met collega amazone Petra van Esch

Ik heb twee, om het maar diplomatiek te beschrijven, enerverende weken achter de rug. Daags voor de Hoefslag Masterclass, waarvoor ik in de organisatie zat en dus heel druk de laatste dingen aan het cheffen was, vond paard Wim dat de aandacht te weinig op hem gericht was. Dat kan onze zelfbenoemde superster natuurlijk niet zomaar gebeuren. ‘Waarvoor zet Koos alles op zij om de hele dag bij mij te zijn,’ moet hij overpeinsd hebben. ‘Wat te doen, wat te doen? Aha, dat is het. Koliek!’ Zo bedacht, zo gedaan. Op de middag voor Koningsnacht kreeg Wim plotseling heftige buikpijn. En ik bijna een hartaanval. Bij een paard dat de vorige koliek ternauwernood overleefd heeft, twijfel je geen moment: opladen en naar de kliniek.

Aangezien Wim in zijn vorige ziekenhuisopname geen enkele keer in de categorie ‘negen van de tien keer’ viel, heb ik geen oog dicht gedaan.

Daar stond een deel van het Dreamteam, dat hem vorige zomer gered heeft, al klaar. “Verdorie Wim, zo willen we je niet terug zien,” klonk het in koor. Meteen hebben ze alles onderzocht. Buikecho, opvoelen en een check van de buikwond. Gelukkig waren het niet weer de dunne darmen (de grote angst), maar een gaskoliek die een verschuiving van de dikke darm had veroorzaakt. Negen van de tien keer op te lossen met paraffine en vasten en voor de zekerheid moest hij een nachtje blijven logeren. Aangezien Wim in zijn vorige ziekenhuisopname geen enkele keer in de categorie ‘negen van de tien keer’ viel, heb ik geen oog dicht gedaan. Te bang dat de telefoon zou gaan, alsof ik in een klap negen maanden terug was geslingerd. Ondertussen hoorde ik de rest van de stad alvast de verjaardag van de koning vieren.

Wim toonde weer koliek verschijnselen, de schrik van mijn leven!
Wim toonde weer koliek verschijnselen, de schrik van mijn leven!

Het werd licht en de mobiel was stil gebleven. Voor het eerst in mijn leven reed ik op deze dag door de oranje slingers en vroege verkopers Amsterdam juist uit. Onderweg haalde ik een kop koffie en ik zag er blijkbaar zo brak uit dat de mevrouw achter de kassa aan mij vroeg: “Lekker feessie gehad? En nu weer door zeker?” Niet bepaald, maar bedankt. Artsen Cornelie en Emi waren zo lief om op hun vrije dag naar de Uithof te komen om Wim te bekijken. Toen ik om de hoek kwam en hij mijn stem hoorde, ging hij helemaal door het lint. Echt brullen naar me met zo’n bijdehante blik van ‘als je me nu niet meeneemt naar huis, dan zwaait er wat jongedame’. Gelukkig lag alles weer op zijn plek en mocht hij inderdaad mee. Volgens de artsen pure pech, gewoon een huis-tuin-en-keuken-koliek, maar toch heb ik het idee dat Wim altijd een zorgenkindje zal blijven. Wat ik niet erg vind (en hij al helemaal niet), maar zal misschien wat vaker naar de kapper moeten voor het wegwerken van de grijze haren.

 

Tijd om bij te komen, had ik amper, want even later vertrok ik met Las Vegas naar Zwitserland voor een concours bij familie van mij

Eenmaal in zijn eigen stal was Wim weer dolgelukkig en godzijdank gezond. Intussen hadden we nog maar twee dagen te gaan tot de allereerste Masterclass en sneeuwde het buiten. Wie had dat ooit kunnen bedenken? Die zaterdag was uiteindelijk de eerste droge dag, dus we konden opgelucht ademhalen en blij aanzien dat ook de rest van het evenement een succes was. Tijd om bij te komen, had ik amper, want even later vertrok ik met Las Vegas naar Zwitserland voor een concours bij familie van mij. Door de prachtige stallen aan het meer van Genève en het warme onthaal van vele lieve bekenden was het weer geweldig om daar te rijden. De resultaten waren wat wisselend, maar we hebben genoten. Het is de elf uur (!) durende reis totaal waard.

Hier zit ik nu!
Hier zit ik nu!

En nu ben ik alweer in Dubai, jaja. Wegens 40 graden de paarden thuis gelaten haha. Mijn vriend woont voor een jaar in Dubai voor zijn werk. Lekker ongezellig, i know. Maar niet vervelend dat ik hem uiteraard wel moet opzoeken. Even een paar dagen samen chillen. Heb ik wel verdiend, al zeg ik het zelf.

Reacties