Blog Koos & Co: Reddende arts op Wim + WINACTIE

Blog Koos & Co: Reddende arts op Wim + WINACTIE

0 4195
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Het is alweer bijna twee jaar geleden dat Wim plotseling tweemaal geopereerd moest worden aan koliek. Een maand lang hebben ontelbaar veel mensen zich ingezet om hem van de dood te laten ontsnappen. Niet alleen de artsen en dierverzorgers op de Uithof, ook stalgenootjes kwamen om beurten afgereisd naar Utrecht om mij te steunen en te helpen. Hen heb ik toen gezegd dat als Wim er weer boven op kwam ze maar eens op hem moesten rijden. Gewoon om te voelen wat ze gered hadden.

Arts in leiding

In het afgelopen jaar hebben Wim en ik langzaamaan die belofte ingelost. Nooit had ik me gerealiseerd dat ik ongeveer de belangrijkste persoon in het hele verhaal over het hoofd had gezien. Thijs van Loon (aka Chef Wim) was de arts die de leiding had en allerlei innovatieve dingen bedacht, waardoor mijn geliefde schimmel nu nog leeft. Maar ik wist niet dat hij zelf ook nog reed. Totdat zijn vrouw dat een paar maanden geleden terloops aan mij noemde. Ik dacht meteen: ‘Die moet er natuurlijk op!’ Dus ik Thijs gevraagd of hij dat leuk zou vinden. Hij hoefde er geen moment over na te denken, de afspraak werd direct gemaakt.

Goedzak

Zo gebeurde het dat een popelende Thijs met cap in de hand de stallen in kwam gelopen en Wim begroette als een oude vriend. “Hij blijft toch echt speciaal voor me.” Dat is overigens ook altijd gebleken, want ik heb sinds ons vertrek uit de kliniek nog bijna wekelijks contact met Thijs. We liepen de bak in en ik hielp Thijs in het zadel. Even wennen zo’n groot paard. Terwijl hij weg stapte, keek Wim mij even ietwat bedenkelijk aan over de lange man op zijn rug. Maar al snel zag je Wim denken: “Ok, ook prima, ik neem hem wel mee.” De goedzak.

“Ongelooflijk bijzonder om op een patiënt te rijden. Dat is nog nooit gebeurd.” Thijs kon zijn lol niet op. “Hij geeft wel hoog op zeg,” constateerde hij bij het aandraven. Ik lachte me rot, ja dat doet hij zeker. Galop was een stuk makkelijker uit te zitten. Ik vroeg of Thijs ooit een galopwissel had gereden. “Nee.” “Mooi,” zei ik “dan wordt vandaag de eerste keer. Diagonaal oprijden en alleen je been wisselen, vooral niet teveel doen verder.” En daar ging hij hoor. Of de hulp exact klopte weet ik niet, maar Wim begreep de opdracht en dacht: “Kom maar, ik doe het wel even voor.”

Dankbaar

We hebben allemaal ontzettend genoten van dit bijzondere moment, werden er bijna emotioneel van. Toentertijd nooit gedacht dat dit er nog van zou komen. “Dit is waar ik mijn werk voor doe,” zei Thijs. En ik ben blij dat ik hem het ook heb kunnen laten voelen. Later die dag kreeg ik nog eindeloos veel appjes om mij te bedanken. Erg lief en erg bescheiden, want laten we wel wezen, ik heb hem nog veel meer te danken.

WINACTIE

Ik heb de Universiteitskliniek voor Paarden in Utrecht van dichtbij mee mogen maken (meer dan je misschien lief is) en was immens onder de indruk van hun vakkundigheid en betrokkenheid. Wil jij nou ook eens een kijkje in de keuken nemen op de Uithof? Op 7 en 8 oktober organiseren ze een symposium met het thema Paard en Tijd en ik mag daar twee kaartjes voor weggeven! Dat wil je niet missen. Hou de Facebook van de Hoefslag in de gaten voor de winactie en kijk op www.ukpsymposium2017.nl voor meer informatie. Wie weet zie ik je daar!

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

Foto: Remco Veurink

Reacties