Anouk Hendriks: “Het maakte niet uit of ik kon lopen, als ik...

Anouk Hendriks: “Het maakte niet uit of ik kon lopen, als ik maar kon rijden”

0 10535
Anouk Hendriks en haar droommerrie. Foto: Kayleigh de Haas

Twee jaar geleden kreeg Anouk Hendriks een heftig ongeluk. Het paard waar ze op reed steigerde en viel achterover, bovenop de amazone. Na een lange tijd revalideren en een stage bij Joyce Heuitink, besloot de amazone zich te richten op de para-sport. “De eerste week in de revalidatiekliniek vroegen ze me waar ik heen wilde, ik zei volmondig: ‘Naar stal!'”, vertelt ze.

Goed fout

“Ik reed op een heel braaf paard, hij was altijd super lief, maar zo uit het niets kwam hij omhoog”, begint de amazone te vertellen over haar ongeluk. “We reden een overgang van stap naar draf, en omdat hij vaart had waren zijn achterbenen meteen onder hem weg. Daardoor is hij bovenop mij gevallen.” Ze vervolgt: “De eigenaresse van de stal heeft meteen 112 gebeld, want zij wist gelijk dat het goed fout was. Ik ben door de ambulance opgehaald, ik kon mijn benen helemaal niet bewegen. Ik was wel bij bewustzijn maar ik weet er niet veel meer van. Ik weet alleen nog dat toen ze me in de ambulance ergens op moesten leggen, het zoveel pijn deed dat ik alles bij elkaar heb geschreeuwd.”

Veel schade

Wat volgde was een hele heftige en onzekere tijd. Hendriks vertelt: “In het ziekenhuis wisten ze ook al snel dat het goed fout was. Er werden natuurlijk gelijk foto’s gemaakt en er werden onderzoeken gedaan. Uiteindelijk bleek mijn hele bekken verbrijzeld, mijn schaambeen was verbrijzeld, mijn staartbeen was afgebroken en mijn bekken waren van mijn rug afgebroken. Daarnaast had ik ook nog veel orgaanschade. Ze hebben me verplaatst naar de Intensive Care, waar ze me in slaap hebben gehouden. Ik heb 10 dagen moeten wachten op een operatie, er was niemand die het eerder durfde èn kon vanwege de inwendige bloedingen.”

Naar stal

De amazone lag ongeveer anderhalve maand in het ziekenhuis voor ze naar de revalidatiekliniek ging. “Ze hebben me daar heel goed geholpen. Ik kreeg een eigen rolstoel, helemaal op maat gemaakt. We zijn bezig gegaan met krachttraining, maar ik had nog heel veel moeite met mijn benen. Mijn rechtervoet had uitval, dat is nu nog steeds. Ik heb heel langzaam weer leren lopen, eerst tussen de rekstokken en daarna met een rollator en krukken.” Ondanks dat het revalideren heel zwaar was, wist de amazone precies wat ze wilde. En dat was naar stal. “Dat wist iedereen natuurlijk allang, dus ze hadden al stiekem iets voor me geregeld. Dat was op 5 mei, een dag die ik nooit meer zal vergeten.”

De eerste keer dat Hendriks weer bij haar merrie kwam.

Grote verrassing

Er stond de amazone namelijk een hele grote verrassing te wachten op stal. “Het bleek dat mijn ouders stiekem het paard dat ik eerder reed voor Marcella Hesselink hadden gekocht. Zij is echt mijn droompaard, dus ik was helemaal gelukkig. De eerste keer dat ik weer bij haar kwam legde zij haar hoofd op mijn schoot en bleef ze een hele tijd zo staan. Dat gaf me nog meer kracht. Vanaf toen had ik echt iets van; ik wil eerst paardrijden en dan pas weer lopen.” Dit streven gaf Hendriks ook aan in haar doelstellingen bij de revalidatiekliniek. “Toen ik weer wat kon zijn we naar Manege Roessingh gegaan, daar heb ik voor het eerst weer op een paard gezeten. Zijwaarts en alleen in stilstand, meer was het niet, maar het was een fantastisch gevoel. Daardoor heb ik super hard geoefend, en uiteindelijk kon ik steeds een stapje verder gaan.”

Stageplek

Hoewel Hendriks wist dat ze het schooljaar niet ging halen, ging ze het jaar toch nog wel wat uurtjes naar school. Op het moment dat het nieuwe schooljaar begon, werd er door haar school gelukkig veel rekening gehouden met haar handicap. “Ik doe de opleiding paardenhouderij en daar hoort natuurlijk ook veel praktijk bij. Je moet natuurlijk die examens ook gewoon halen, net als je ORUN. Gelukkig denkt de school daar heel flexibel in mee, dat is echt super.” Uiteindelijk moest ze wel stage gaan lopen.  “Ik was daar heel laat mee omdat ik niet wist of ik het wel mocht en kon. School zei tegen mij: ‘We gaan gewoon Joyce Heuitink vragen’. Eigenlijk zat ze al vol, maar ze wilde me wel een kans geven. Dat was echt geweldig.”

Parasport

“Ik had het echt niet verwacht, want wie wil er nu iemand bij hebben die bijna niets kan”, geeft ze toe. “Omdat het reizen voor mij niet te doen was ben ik intern gegaan. Ik heb mijn paard meegenomen naar Joyce en uiteindelijk vroeg ze of ik het niet wat vond om para te gaan rijden. Ik vroeg me af of ik daar wel geschikt voor was, omdat mijn handicap naar mijn idee niet zo groot was. Uiteindelijk vond ik het wel super tof. In de reguliere sport gaat het wel, maar daar kom ik er echt niet door. Joyce vertelde me over de inschrijfdagen, dus dat heb ik gedaan. Ik zou al gekeurd worden, maar dat is vanwege het coronavirus afgelast. Nu word ik waarschijnlijk op 1 juni gekeurd en mag ik daarna in de parasport gaan rijden!”, klinkt het enthousiast.

Mooie toekomst

Hoewel haar paard in eerste instantie heel erg ondeugend was, maakt ze nu een perfect para-paard. “Het is net alsof ze het aanvoelt. Het is een super lieve merrie, maar voorheen had ze echt merriestreken. Ze ging er vandoor en bokte veel. Zo hebben we er met het zadelmak maken een jaar over gedaan voordat we er op konden blijven zitten. Op de één of andere manier bleef ik altijd wel zitten. Na mijn ongeluk is zij helemaal veranderd, ze is zo braaf geworden. Gisteren hebben we bijvoorbeeld voor het eerst een buitenrit gemaakt, dat had ik een jaar geleden echt niet kunnen doen. Ook op ander terrein lessen met haar, wat we nu veel doen, daar kon ik alleen over dromen”, aldus de amazone. Nu het zo goed gaat heeft ze maar één doel: “Ik hoop dat we een hele mooie toekomst tegemoet gaan in de para-sport.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Kayleigh de Haas

Reacties