20-Jarige, afgekeurde Haflinger traint voor zware tour *video*

20-Jarige, afgekeurde Haflinger traint voor zware tour *video*

sara ouwehand Rebel
Loes Vos | Loes Vos Art & Photography

Geen geld en toch willen paardrijden. Je snapt, mijn keuzemogelijkheden waren smal. Ik mopperde: “Marktplaats. Daar staat vast een ongetemde draak, voor mijn part een Haflinger. Daarna zie ik wel.”

Maar nadat ik Haflinger Rebel zag, keek ik nooit meer verder

De overtreffende trap van vriendschap, is daar een woord voor? Of is dat alleen voelbaar? Het was symbiose op het eerste gezicht.

Hij trok me door dingen heen

Want ik hield mijn hoofd nauwelijks boven water. In onze eerste jaren moest ik dealen met zware trauma’s. Een poos kon ik niet meer rijden. Als er niets meer in je beweegt, dan kan je ook niet meer paardrijden.

Maar Rebel is altijd blijven bewegen.

Op zijn eigen, staccato manier. Dat werd ónze manier. Hij bracht me terug naar het licht en werd mijn onverwoordelijke vriend. En bleef dat.

Terwijl mijn methodiek, mijn zitscholing ontstond

Hoe laat je bewegingen doorkomen? Rebel leerde het me. Hoe blijf je onder alle omstandigheden zacht? Ik zag het door hem. Hoe maak je écht verbinding in je eigen lichaam? Hij wees me de weg.

We legden samen de basis voor mijn bedrijf Ruiterpilates. Ik zie dat nu. Meebewegen is alles.

Alleen toen ik weer bewoog, stond Rebel ineens stil

“Geen redden meer aan”, bromde de dierenarts. Hij keurde hem klinisch en röntgenologisch af. Rebels voorvoeten lagen in puin. Dus ja, noem me eigenwijs, recalcitrant of gewoon passioneel. Maar ik raapte hem op en ging door.

Want ik was zijn onverwoordelijke vriend. En bleef dat.

Rechtrichten… om hem op te lappen verdiepte ik me daarin. Zeg ik verdiepen? Ik ging tot de bodem. Iedere vezel moest terug in het verband komen. Daarna liep hij weer. Krachtig en zacht.

We legden samen de basis voor Ruiterpilates. Ik zie dat nu. Rechtrichten is alles.

Al snel stonden we samen voor de subtop-horde

We genoten van de entourage, maar zagen af in de uitslag. Het regende niet bepaald punten. Ik snap dat. Ik begrijp dat een ballerina met maat 42 anders oogt dan maatje 36.

Maar het blijft lullig.

En toch ging ik net zo vaak verder als dat ik ermee wilde stoppen. We kwamen iedere keer terug bij onze eigen kracht. Herpakken werd een vaardigheid.

We legden samen de basis voor Ruiterpilates. Ik zie dat nu. Mentale en fysieke veerkracht is alles.

En zo sloegen Rebel en ik veerkrachtig een mijlpaal

Ons debut in de Intermediair I was loepzuiver. We kregen groen licht voor de Zware Tour. Ik reed jankend naar huis, dit keer van blijdschap. En we fluisterden het magische G-woord. Grand Prix. We bliezen een dijk trainingsenergie op.

En nu is er taart

Want hij wordt 20 en ik ben blijmoedig labiel. Nog steeds zijn wij elkaars onverwoordelijke vriend. En blijven dat.

Maar straks, met de worteltaart nog tussen onze tanden, trainen we verder. Op de eners. We hebben simpelweg nog een klusje te klaren. Daarbij ik geniet van iedere hamerslag. Dus bám.

Op jouw verjaardag, lieve Vriend

Tekst: Sara Ouwehand / Ruiterpilates.nl

Foto: Loes Vos | Loes Vos Art & Photography

Reacties