Van Stal

deken, dekens

De meeste sportpaarden zijn alweer geschoren en hebben de deken al weer op.
Maar zie je door de bomen het bos niet meer en weet je niet wat voor dekens er allemaal zijn.

Hieronder een overzicht van welke dekens er in dit seizoen veel worden gebruikt.

Winterdeken

Deze dekens zijn waterdicht en gevoerd. De voering verschilt van licht tot erg zwaar, zodat je ook hier weer de deken aan kunt passen aan de weersomstandigheden. Al doe je dat in de praktijk maar enkele keren per jaar, het is wel goed om er bij stil te staan.

De winterdeken kan een paard op stal ook dragen.

Staldeken

Deze gebruik je voornamelijk op stal. Een staldeken is ademend en in verschillende diktes verkrijgbaar. Omdat een staldeken niet waterdicht is, kan je die beter niet gebruiken als je paard (gedeeltelijk) buiten staat.

Staldekens heb je in verschillende diktes. Daarom is het aan te raden om voor één paard verschillende diktes aan staldekens te hebben, zodat je mee kunt veranderen met het seizoen.

Onderdeken

Een onderdeken is heel handig om bijvoorbeeld onder je winterdeken of staldeken te gebruiken. Door te werken met laagjes, creëer je een isolerende werking en daardoor meer warmte voor je paard.

Onderdekens zijn ook verkrijgbaar in verschillende diktes. Wanneer je dekens van hetzelfde merk gebruikt, kun je ze vaak door een ingenieus systeem aan elkaar vastmaken, zodat ze niet onderling gaan schuiven.

Zweetdeken

Deze gebruik je bijvoorbeeld bij een bezweet paard. Zweetdekens zijn gemaakt van fleece of wol. Een zweetdeken zorgt ervoor dat een paard niet te snel afkoelt na de trainingen. Hij neemt het zweet op en houdt het paard warm.

Aangeraden wordt om de natte deken niet op je paard te laten liggen. Hoe het precies met jouw zweetdeken zit, kun je navragen bij de winkel of fabrikant. Er zijn namelijk combidekens verkrijgbaar die je wel kunt laten liggen.

Therapie dekens

Therapie dekens zijn nog vrij nieuw op de markt. Hier wordt veel gebruik van gemaakt voor en na de trainingen. Therapie dekens werken vooral om de spieren te ontspannen door de zuurstof toevoer naar het bloed te stimuleren.

Er zijn hiervan veel verschillende varianten te koop met ieder een eigen werking.

Bron: Hoefslag/ overname zonder bronvermelding én toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Archief

0 22

Foto: Claire Schroijen
Iedereen die mij kent, weet dat mijn 23-jarige oogappel Libertador, een bijzonderheid heeft bij het buiten zetten. Wellicht komt het door zijn naam, Libertador, Liberty ofwel vrijheid.

Libi is een zeer bijzonder paard. Menig persoon valt voor zijn stoere, ietwat mysterieuze voorkomen. Ondanks zijn ‘wilde look’(lees: ongetoiletteerde manen) is het een bijzonder brave hengst. Ik zou een boek over hem kunnen volschrijven, maar ik wil nu alleen even beschrijven dat ook bij een paard de wijsheid met de jaren komt.

Tot voor kort was het iedere dag weer de vraag; hoe laat hij zich vandaag buiten zetten? Hij liep altijd braaf mee, tot hij bij de weide of paddock kwam. Niks braaf wachten tot het halstertouw los was; hij ging hij meteen zijn vrijheid tegemoet.

Ik bedacht tal van trucjes. Stoere mannen om me heen zouden Libi wel even netjes buiten zetten (niet dus). Ook Horsemanshipgoeroes konden mijn probleem niet oplossen. Niets hielp, Libi nam keer op keer zijn vrijheid. Het was een spelletje voor hem. Niemand die hem met een lange lijn rustig buiten kon zetten. Tot twee weken geleden.

Vanwege Libertadors leeftijd en omdat hij op een locatie stond waar geen grasspriet meer te vinden was in de weides, besloot ik hem op vakantie te sturen bij een oude kennis van me. Walter, midden 70, heeft hectares groen mals gras ter beschikking. De bedoeling was dat Libi dag en nacht in de weide kon blijven. Ik bracht hem erheen. Om spektakel te voorkomen, zette ik de trailer achteruit de wei in en liet Libi vrij. Alles ging goed.

Na enkele dagen zocht ik hem op. Walter vertelde dat Libi vanwege een muggenplaag toch echt naar binnen moest. Ik zag de bui al hangen. Naar binnen is nog tot daar aan toe, maar ik kon van deze oude man niet verwachten dat hij Libi weer buiten zou zetten. Zeker niet gezien de jarenlange ervaring die ik met hem heb. Hem zelf iedere dag buiten zetten was ook geen optie. De enige mogelijkheid was dat Walter het zelf zou doen. Erachter komen of dit ging werken, kon alleen door het uit te proberen. Ik maakte de stal in orde, zette Libi binnen en we dronken eerst een bak koffie. Daarna zou Walter Libi naar buiten brengen. Mijn hart klopte al in mijn keel. Als dat maar goed zou gaan….

Na de koffie liepen we samen naar de stal. Walter openende de deur en werd verwelkomd met een bulderende hinnik. Nog een laatste keer vroeg ik Walter ‘weet je het zeker?’ Walter zei niets, nam Libi mee en liep naar de weide. Ik wist dat dit stuk wel goed zou gaan, maar wat als hij bij de weide zou aankomen? Ik stond erbij en keek het tafereel aan. Walter liep de weide in, draaide zich om en warempel, Libi bleef rustig staan! Hij maakte een fluitend geluid. Dit bijzonder geluid maakt Libi als hij tevreden is. Walter maakte hem los en Libi wandelde in alle rust de wei in.

Het eerste wat er door mijn hoofd ging was ‘wijsheid komt met de jaren’. Dus ook bij dieren? Het was alsof mijn bijzondere hengst aanvoelde dat hij bij deze oudere heer geen gekke capriolen kon uithalen. Ik was stomverbaasd en dacht nog ‘toeval zeker? Wat gebeurt er morgen?’

Maar ook de volgende dagen ging het goed. Inmiddels zijn we ruim twee weken verder en mijn oogappel loopt iedere dag braaf met de oude heer naar zijn weide toe. Het lijkt erop dat Libi beseft dat hij terecht is gekomen in het paradijs; weides met mals, groen gras. Misschien toont hij op deze manier zijn dankbaarheid aan Walter….

Paarden; ze blijven me iedere dag verwonderen!  

0 185

Foto: Lisa Knapen
Je kunt naar mijn idee niet vroeg genoeg beginnen met de opvoeding van een jong paard.

Zo heb ik nu Ebbe Eve op vakantie. Ebbe is een ruin van bijna twee jaar. Zijn eigenaresse vond het enkele maanden geleden tijd geworden dat Ebbe naar school werd gestuurd. Het werd tijd dat dit heertje wat manieren ging bijleren, sociale ontwikkeling ging opdoen binnen een groep paarden van diverse leeftijden, en wat meer met de mens in de hand kwam om zijn vaardigheden beter te ontwikkelen. We kwamen al snel tot de conclusie dat mijn kudde paarden voor hem ware leraren zou kunnen zijn. De vakantie werd ingepland.

Als jongste van de groep was het voor Ebbe wel even wennen. De eerste dagen stond hij dan ook op een afstandje toe te kijken, hoe de anderen heerlijk van het hooi stonden te knabbelen, samen speelde. Hij wilde ook zo graag! Stapje voor stapje zocht hij toenadering, maar werd al snel door de rest weer weg gedreven.

Deze eerste vakantiedagen waren erg indrukwekkend omdat Ebbe zijn steun zocht bij ons als mens. Er was hierdoor direct een goede onderlinge communicatie aanwezig en- net zo belangrijk – wederzijds respect. Ebbe pakte de lessen van het grondwerk bijzonder goed op. In deze is het heel belangrijk dat het paard vanuit een stukje zelfvertrouwen geholpen kan worden als hij het zelf even niet meer weet. Dit is de essentie van veiligheid en een goede communicatie!

Door het toepassen van grondwerk krijg je een helder beeld van wat het paard reeds kan, hoe het karakter is, of het paard graag meewerkt, welk temperament het paard heeft en of er eventueel ergens problemen schuilen.

Naar mate de tijd verstreek, kreeg Ebbe zijn eigen plekje binnen de kudde. Er werd gespeeld en samen gegeten en zo nu en dan kreeg Ebbe een waarschuwing van een van zijn leraren als hij net iets te ver wilde gaan.

We zijn nu ruim drie maanden verder en Ebbe gaat binnenkort weer terug naar huis. Ik ben tevreden over zijn ontwikkeling. Ebbe is een heel makkelijk, sociaal, eerlijk mannetje, leert ontzettend snel en indien nodig is hij makkelijk  te overtuigen door middel van een lekkere beloning.

Ebbe mag dan ook de volgende vaardigheden op zijn CV schrijven: aanraken, meelopen aan het halster, stoppen, achterwaarts gaan, stil blijven staan, voetjes geven, vast zetten op de wasplaats, beentjes afspuiten,werken op de cirkel, wandelen in het verkeer en bos, trailer laden en obstakeltraining. En dit alles afgesloten met een cum laude resultaat.

Het is echt een genot om te mogen werken met zulke ijverige studenten!

Foto: Lisa Knapen

0 14

Foto: Silence Fotografie
Voor de wetenschap is het begrip ‘dierengevoel’ altijd lastig geweest. Men redeneert dat we nooit kunnen weten wat een dier precies ervaart. We kunnen het immers niet vragen en dus kunnen we er ook geen uitspraken over doen.

Degenen die wel iets wagen te zeggen over dierengevoel, worden vaak nog beschuldigd van antropomorfisme: ‘het toeschrijven van menselijke eigenschappen aan dieren’. Wel, laat mij dan maar een antropomorfist zijn.

Afgelopen weekend verloor onze Haflinger Saré haar veulentje, na een dracht van 5,5 maand. Saré loopt overdag in een kudde van vier, en het waren de andere drie paarden die de staleigenaren duidelijk lieten zien dat er iets niet pluis was. Ik werd gebeld met deze mededeling en spoedde mij naar stal. Daar aangekomen zag ik zelf ook dat het echt niet goed was. De paarden stonden in een kringetje om haar heen, Saré had zich al diverse keren gerold, en was nat van de zweet. Ik haalde haar vlug uit de weide en man haar mee naar een rustig plekje en al snel braken de vliezen. Voor ik het wist lag de foetus wezenloos achter haar. Dat dieren emoties ervaren, werd me hier wel echt duidelijk. Ze hinnikte zachtjes, op een ongekende toon, naar haar kleintje. Wat was er gebeurd?

Ik liet Saré even alleen, want in mijn beleving moet ook zo’n moeder afscheid kunnen nemen. Hierna nam ik haar mee naar stal, waar ze zich de rest van de dag liet horen door zachtjes te hinniken. Regelmatig raakte ze daarbij haar buik, ze miste wel degelijk iets. Het was aan haar af te lezen; de ondeugende twinkel in haar ogen die ze normaliter altijd heeft, was weg.

Het is me hierdoor nog duidelijker geworden dat dieren in het ‘hier en nu’ leven. De volgende dag stond Saré (gelukkig) weer ondeugend rond te kijken. Ze liet zich duidelijk horen ‘ik heb honger!’ We waren blij te zien dat ze zich zo snel had hersteld.

Bij de vraag waartoe emoties eigenlijk dienen bij de mens, zie je vaak dat wetenschappers het wel min of meer eens zijn: in een complexe en veranderlijke wereld zijn gevoelens onze gids. Gevoelens vertellen ons welke situaties goed voor ons zijn en welke slecht. Als we geen emoties hadden, dan zouden we waarschijnlijk niet lang leven en geen nakomelingen krijgen. Emoties helpen te overleven.

Volgens mij is er geen reden om aan te nemen dat dit bij een dier heel anders zou zijn…..

0 10

Foto: Divine Stars
Met enige regelmaat maak ik bijzondere dingen mee op stal. Dagelijks kan ik wel weer lachen om een gekke streek van een van mijn viervoeters. Maar van het volgende verhaal kreeg ik in eerste instanties zweethandjes en een versnelde hartslag. Het deed zich enkele weken geleden voor.

Libertador, roepnaam Libi, is mijn oogappel. Hij gaat ‘s middags de paddock op. Omdat ik van mening ben dat mijn paarden toch echt liever langer buiten staan dan in hun stalletje, had ik hem deze dag lekker lang buiten laten staan. Ik moest namelijk op wedstrijd met mijn merrie Uk en zou pas laat in de avond terug komen. Libi heeft nog nooit laten merken dat hij het niet mee eens was met dat ‘buiten staan’. Integendeel, hij geniet ervan en vindt het fijn om het hele erf te kunnen overzien.

Behalve deze dag. De wedstrijd van Uk liep uit, waardoor ik pas om 23.00 uur terug op stal arriveerde. Voldaan van de wedstrijd rijd ik langs Libi’s paddock. Ik zie hem niet direct staan, maar goed, misschien had ik niet goed gekeken. Ik haal Uk van de trailer, zet haar op stal, geef haar nog een knuffel en loop het donker in om mijn oogappel binnen te halen.

Tot mijn grote verbazing zie ik hem echt niet, maar wat zie ik wel? De draden van de  paddock liggen op de grond en het hek van de wei staat open. Mijn eerste gedachte: de staleigenaren zullen hem wel binnen hebben gezet. Snel loop ik naar de stallen, nee…zijn deur staat nog open. Paniek! Waar is mijn hengst??

Ik ren terug naar buiten, roep zijn naam, geen reactie… wat nu? Zou hij het bos in zijn gerend? Dan wordt dit nog een spannende nacht. Ik ben niet snel in paniek, maar mijn hart klopt nu in mijn keel. Het zal toch niet? Zou hij weggelopen zijn? Hoe kan dit?

Ik ren terug naar binnen om een touw te zoeken. Moet ik de staleigenaren wakker maken? De politie bellen? Al mijn andere paarden staan rustig uit hun raampje te turen. Geen paniek te bespeuren bij hen. Snel ren ik naar het einde van de gang waar Libi’s deur open staat. En wat zie ik daar? Meneer staat smakelijk van zijn avondmaal te genieten! En zo te zien was hij er net mee begonnen.

De bandiet! Hij is zelf naar binnen gelopen. Het duurde hem blijkbaar te lang. Misschien dacht hij dat ik hem vergeten was. Ik schater het uit en geniet van mijn heerlijke hengst die me aankijkt alsof hij wil zeggen: ‘Tja ik had nu wel echt honger vrouwtje!’

De volgende dag moet ik nog harder lachen, als de staleigenaresse mij vertelt dat ze ‘s avonds laat de bak nog had gesleept, maar dat er daarna toch echt nog een paard had gerold. Ik vertel haar over mijn nachtelijk avontuur. Mijn bandiet had ondanks zijn honger toch nog de behoefte gehad om zich eens lekker uitgebreid te rollen, en is hierna rustig naar zijn stalletje gelopen. En hoewel hij langs een rij stallen met open ramen moest, heeft hij de dames met rust gelaten! Hoezo ‘ik heb een echte gentleman op stal’??

0 10

Foto: BCM/Remco Veurink
De hippische wereld is geschokt, ons zwart parel paardje, de trots van Nederland, is verkocht aan ons buurland. Moorlands Totilas, die zoveel harten heeft gestolen, zoveel geweldige prestaties met Edward Gal heeft neergezet, gaat ons kikkerlandje verlaten. Treurige berichten over de verkoop zijn overal te lezen. Maar laten we eerlijk zijn; het zat eraan te komen!

Laten we niet treuren, maar terugkijken op een zeer bijzondere combinatie, die eigenlijk alleen maar in sprookjes kan voorkomen. Ik heb onwijs veel bewondering voor Edward, en noem hem altijd De clown op het zwarte paard. Niet omdat hij zich gedraagt als een clown, maar juist omdat hij de talenten had om dit paard te laten dansen zoals geen ander zou en zal kunnen. Edward is naar mijn mening een heel gewoon mens, waar velen topruiters een voorbeeld aan mogen nemen. Hij, maar ook wij, mogen onwijs trots zijn dat wij zulke kanjers in ons team hadden. Nederland moet niet treuren maar juist trots zijn! 

Ik zit zelf ook met paarden die verkocht moeten worden. De gedachte dat ze me ooit verlaten, doet me pijn. Desondanks houd ik het vertrouwen dat ze goed terecht zullen komen, bij iemand die er net zo gek mee is als ik!  Ook al zal het in het geval van Totilas vooral een geldkwestie zijn; ik ga er vanuit dat er goed over nagedacht is, waar deze zwarte parel terecht gaat komen.

 

0 18

Foto: BCM/Remco Veurink
Enkele weken geleden mocht ik vanwege mijn werkzaamheden voor Horse International mee naar het CSIO5* in Hickstead. Menig bekende om me heen was wel jaloers op zo’n uitje. Zo tussen ‘al’ die bekende topruiters, dat moest toch wel het neusje van de zalm zijn!

Ik was meer bezig met ‘hoe ga ik al mijn diertjes onderbrengen’, dan dat ik me bezighield met de reis. Ik was al enige tijd niet meer van huis geweest, dus er lag een behoorlijke taak voor me klaar. Hond naar mijn moeder, stagiaire als oppas voor mijn kat en goudvis, en wat meiden op stal die mijn edele viervoeters in het oog moesten houden. Op de dag van vertrek gierden de zenuwen door mijn lijf; ik moest al mijn kinderen voor vijf dagen achter laten, zucht. ‘Als ze me nu bellen dat ik niet meer mee hoef, draai ik me gelijk om.’ Maar mijn reis zette zich voort en met mijn collega arriveerde ik in Hickstead. Een mooi hotelkamertje was voor ons gereserveerd, ik voelde me verwend!

Al snel bleek dat het merendeel van ‘het neusje van de zalm’ ook in ons hotel overnachtte, overal liepen ruiters heen en weer, de een nog drukker aan de telefoon (vast weer een paard aan het verpatsen) dan de ander. Met opgeheven hoofd en een hoop status leefden ze in hun eigen wereldje. De dressuurafdeling strikt gescheiden van de springers, ik miste al snel de sfeer van het samen zijn. Het was duidelijk, beide disciplines deden hun eigen ding.

Ik heb in deze vijf dagen veel gezien. Maar van wat ik wílde zien, heb ik veel niét gezien.

Ik miste de samenhorigheid die ik iedere dag op stal mee maak, het plezier dat ik iedere dag zelf met mijn eigen paarden heb, het fijne gevoel van samenwerken. We zijn allemaal met dezelfde dieren bezig en toch was er weinig affiniteit met elkaar. Ruiters die van het ene op het andere paard oversprongen, grooms die zich de benen onder hun lijf vandaan renden om alles maar gerealiseerd te krijgen zodat hun bazen met het welbekende paard de ring in kon. Het leken net rally auto’s die warm gereden waren om zo snel en goed mogelijk de finish te halen. Waar is de liefde ging er door mijn hoofd, waar is de knuffel en de wortel die dit rally paard na de finish zo hard verdiende? Gelukkig zag ik af en toe een ruiter die zijn paard een schouderklopje gaf (de wortel paste vast niet in zijn wedstrijdjas), en de grooms die tussen hun drukte door het paard nog even lekker verwenden door er mee te wandelen en hier en daar een grasje lieten eten. Dit is topsport? Het moet toch ook anders kunnen?

Bij terugkomst thuis wist ik niet hoe snel ik naar mijn eigen kanjers moest, ik omhelsde mijn kampioenen, deelde wortels uit bij het leven en gaf elk van hun een welverdiende knuffelsessie! Hun reactie was zoals verwacht; een hinnik en een welverdiende knuffel terug.

Ze hadden me blijkbaar toch wel een beetje gemist…

0 13

Veel doen met je paard is belangrijk om elkaar te begrijpen 
Vorige week kreeg ik een leuk boek in mijn handen: ‘Paard, volg mij’. Echt een boek voor de serieuze paardenliefhebber. Het brengt je weer even terug naar de relatie met je paard, ofwel ze spreken over relatietraining. Hoe creëer je de juiste atmosfeer op emotioneel en fysiek gebied, hoe realiseer je een ruimte waarin twee wezens elkaar kunnen begrijpen? 

Door de jaren heen ben ik heel wat paardeneigenaren tegen het lijf gelopen die serieuze communicatieproblemen hadden met hun paard. Deze mensen ontbreekt de tijd om een echte relatie met hun edele viervoeter aan te gaan. In een echte nauwe relatie met open communicatie heb je een belangrijk hulpmiddel nodig: tijd.

Als jij als eigenaar niet weet hoe je paard reageert op bepaalde handelingen, hoe het zich in de wei gedraagt, hoe het reageert op bepaalde aanrakingen enzovoorts, dan is er geen sprake van optimale communicatie. Klussen in de stal, voeren of gedachteloos longeren is geen manier van observeren en je paard leren kennen. Dit doe je echt alleen door met het paard zelf bezig te zijn. Neem eens de tijd en bestudeer het paard in de weide, ga er mee wandelen, ben er ‘echt’ mee bezig. Alleen op die manier leer je elkaar echt begrijpen en krijg je een open communicatie naar twee kanten. 

In het verleden hielp ik paardeneigenaren met hun paardenproblemen. Ik trainde of corrigeerde hun paard(en) weer tot het naar wens functioneerde en het paard kon weer terug naar huis. Na enige tijd kreeg ik telefoontjes van de eigenaar(s) ‘hij doet het niet meer’. Hierdoor gaan inzien dat ik niet het paard moest gaan helpen, maar de mens! Tegenwoordig begeleid en adviseer ik dan ook de eigenaren, waardoor zij zelf het probleem oplossen en tot een betere relatie komen met hun paard. En daar word ik dan weer blij van, eindelijk ze begrijpen elkaar! Een eigenaar moet zelf het probleem onder ogen zien. En zoals de meeste van ons wel weten: het probleem ligt in de meeste gevallen toch echt bij de mens, gewoonweg omdat we ons paard niet begrijpen!

‘Een paard is een individu en we kunnen pas verwachten dat die individu ons begrijpt als wij het individu begrijpen’

0 58

Foto: Patty Curvers

Enkele weken geleden is mijn prinsesje Uk behandeld door paarden chiropractor Chantal Bouten. Na deze behandeling kreeg de merrie een week rust. Ze mocht de gehele dag lekker op de wei rondlopen, onbeperkt hooi eten, en genieten van de voorjaarszon. Na die week mocht de training rust opgebouwd worden met enkele dagen longe-werk en vervolgens weer rijden. Dit advies hebben we opgevolgd. Uk heeft zelfs enkele extra vrije dagen gekregen en het resultaat was verbluffend! Een mooier verjaardagscadeau kon ik me niet wensen. Enkele weken na de behandeling won Uk een welverdiende eerste prijs tijdens een springwedstrijd. Wat was ik enthousiast, ze gebruikte haar rug nog beter dan voorheen. Heerlijk!

Maar we zijn er nog niet helemaal. Zoals ik de vorige keer beschreef, heb ik het gevoel dat er rond de nieren van Uk een ‘probleempje’ zit. Dit was tijdens het rijden te merken, als ‘te gevoelig voor het been’. Nu het voorjaar volop in gang is en dus de hengstigheidsperiode, valt het bijzonder op dit probleem het ergst aanwezig is tijdens de hengstigheid. Op haar karakter is gelukkig niets aan te merken, maar het lijkt of de beenhulpen dan soms net te gevoelig voor haar zijn. Kenmerkend voor Uk is dan zwiepen met haar staart, en soms de beenhulpen niet begrijpen. Hierdoor gaat ze te haastig lopen, of ze valt uit elkaar alsof de hulpen niet door komen! Op wedstrijd gaan in deze dagen is geen pretje voor Uk. Ze neemt de sprongen alsof er niets aan de hand is, maar tussen de hindernissen is ze zichzelf een beetje kwijt!

Tijd voor de volgende stap; hoe kan ik Uk helpen minder tot geen last te hebben van deze prikkelbare dagen? Ik ren niet snel naar de dierenarts voor de welbekende regumate – ik ben van menig dat geneesmiddelen weer bijwerkingen kunnen geven – maar wil ook dit op een natuurlijke manier oplossen. Toeval bestaat niet, en zo kreeg ik twee weken geleden een mail van Eva Kramer, een dame die afstudeert aan de Silverlinde in Breda (opleiding voor veterinaire natuurgeneeskunde). Zij vroeg of ik een paard op stal had staat met een mogelijk probleem, dat zij kon gebruiken voor een van haar afstudeeropdrachten. Ik dacht direct aan Uk. Wellicht kan een homeopathisch middel haar extreme kriebels tijdens de hengstigheid doen afnemen. Een week later stond deze enthousiaste dame op de stoep om kennis te maken met mijn prinsesje.

Ik vertelde over de geschiedenis van Uk, haar karakter, bijzonderheden en mijn gevoel betreffende haar hengstigheid. Tijdens ons gesprek stond Uk  inmiddels rustig op stal lekker wat van haar stro te knabbelen. Toen Eva de vraag aan mij stelde ‘waar denk je dat het probleem zit’  ging ik naast Uk staan en wilde wijzen rond het gebied van haar heupknoppen. Iets wat Uk voorheen nog nooit had gedaan gebeurde nu, ze draaide zich met haar hals naar mij toe en dreigde lichtjes met haar achterheup. ‘Wat krijgen we nu’, dacht ik. Maar al snel was de boodschap duidelijk! Inderdaad, het probleem zat hem rond het heupgebied, hier waar de eierstokken onder liggen??

Eva moest er gelukkig om lachen en vertelde mij dat ze dit gedrag wel vaker tegenkwam. Paarden die op het moment van de aanwezigheid van een therapeut duidelijk aangeven waar het probleem zit. Ik was wel enigszins verbaasd, maar ook blij dat Uk zo duidelijk was.

We gaan dan ook proberen om het probleem met natuurlijk geneesmiddelen onder controle te krijgen. Vorige week zijn we gestart met het toevoegen van Provarium Breeding (werkt regulerend op de hormoonhuishouding), een kruidige poedervorm die Uk door haar voer zal krijgen. Op de dagen dat ze niet hengstig is, deppen we Silmoon (homeopathische olie die positieve invloed heeft op de hormoonbalans) op haar flanken ter hoogte van de eierstokken.

Het is nog te vroeg om te juichen, maar er lijkt zich wel een positieve verandering aan te kondigen. Met dank aan moeder natuur……….

0 16

'Het beleren onder het zadel doe ik bij Stakenborg helemaal zelf'
In mijn vorige blog heb ik mijn ware liefde voorgesteld; Stakenborg, of bijgenaamd: Prins, staat nu reeds enkele weken op stal. Het drukke, luidruchtige mannetje dat hij de eerste weken was, is omgetoverd tot een enthousiaste hengst die graag wil leren, niet snel onder de indruk is van enge situaties en zijn werk ontzettend snel oppakt. Leergierig, precies zoals ik voor ogen had.

Door het werk dat ik dagelijks doe met de paarden, heb ik altijd respect gehad voor mensen die de eerste keer op het paard gaan zitten. En dan bedoel ik niet de mensen die erop kruipen en het paard gelijk in beweging zetten (die mogen van mij gelijk gelanceerd worden), maar de personen die op het gevoel van het dier inwerken, de tijd nemen, alles stap voor stap doen en zo eigenlijk nog veel sneller en beter resultaat boeken dan degene die gelijk het bokken denken uit te zitten!

Hierover kan ik uren vertellen, maar je moet het eigenlijk gewoon zelf voelen en ervaren! Ik dus ook. Sinds de geboorte van mijn jonge hengst heb ik altijd de diepe wens gehad om het zadelmak maken van dit bijzondere paard (ze zijn trouwens allemaal bijzonder voor me!) zelf in handen te nemen. Alle andere paarden heb ik wel zelf voorbereid (grondwerk, longeren, dubbele lijnen, kennismaking met de zadel enzovoorts). Zo was ik degene die op de grond het vertrouwen gaf, en ook bij dit werk was het iedere keer weer vreugde om te zien hoe goed de paarden reageerden op ‘onze manier’ van zadelmak maken.

Maar deze keer wilde ik het zelf doen. Het moet toch een heerlijk gevoel zijn om op je zelfgefokte paardje te kruipen en hiermee weg te stappen! Zo gezegd en zo gedaan…

Na een week van rustig longeren, zadelmak maken – ook met de beugeltjes los, flapperend langs het zadel – aan de hand wandelen langs de drukke weg enzovoorts, was de dag aangebroken dat ik erop zou kruipen. Een uur van tevoren dacht ik nog even ‘als maar niet dit, en als maar niet dat’, maar zodra ik met mijn prins bezig was voelde het bijzonder goed. Het moment van opstappen ging in alle rust. Stakenborg bleef (zoals ik gewenst had) braaf staan, keek een keer achterom alsof hij wilde zeggen ‘hey, daar zit je dan hè?’

Na een paard keer herhalen van het op- en afstappen, stapten we weg. Nu, enkele dagen later,  gaan we ieder training een stapje verder. Voor ik het weet galoppeer ik door de bossen met deze bijzondere prins.

Dit is genieten…

 

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,192FansLike
0VolgersVolg
6,916VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer