Blog & Vlogs

In haar vorige video liet Yvonne Schoo zien hoe haar neefje Wout een proef reed en zij het filmde voor de Hoefslag@Home-online competitie. Ondertussen hebben ze de proef ingezonden en binnen 48 uur konden ze hun protocol mét feedback downloaden.

Positief

Wout en zijn pony Nigel zijn nog niet heel lang een combinatie, toch was de jury erg tevreden over hun proef.  “Dit is een leuke manier om te kijken wat de jury over Wout en Nigel zegt. Het is extra leuk dat de jury zo positief is en alle punten gewoon op een leuke manier heeft beschreven”, vindt Schoo.

Ben je benieuwd hoe de proef van Wout ging, wat de jury allemaal opmerkte en waarom het zo nuttig is om je proef terug te kijken? Bekijk dan snel de nieuwste video.

Opgeven

Wil jij ook graag je protocol kunnen vergelijken met je proef, en tegelijkertijd kans maken op leuke prijzen? Geef je dan hier op voor onze online-competitie!

Zie ook: Vlog Yvonne Schoo l “Zo doe je mee aan Hoefslag@Home”

Zie ook: Vlog Yvonne Schoo I Van hand veranderen en de gebroken lijn

In de nieuwste vlog van Yvonne Schoo laat ze, samen met haar elfjarige neefje Wout, zien wat onze Hoefslag@Home-competitie precies inhoudt. Stap voor stap legt ze uit hoe je je opgeeft, welke proeven er zijn en hoe je uiteindelijk je filmpje maakt en instuurt.

Ben jij benieuwd over hoe deze online wedstrijd precies werkt, wat de beste manier is om te filmen of wat voor protocol je kan verwachten? Bekijk dan de video op ons Youtube kanaal: Hoefslag NL en doe ook mee aan Hoefslag@Home!

Zie ook: Vlog Yvonne Schoo: Zo rijd je een nette grote volte

Zie ook: Vlog Yvonne Schoo I Van hand veranderen en gebroken lijn

 

Defender VDS Z KWPN Hengstenkeuring 2020 © DigiShots

De vier dagen durende hoogmis van het KWPN is in de Bossche Brabanthallen van start gegaan.
De hogepriesters van de springpaardenfokkerij observeren deze eerste dag de jonge paarden in de kooi.

Nadat er een groepje is geweest stappen ze aan de hand van de koorknapen rond, in afwachting van het finale oordeel: doorverwezen naar het verrichtingsonderzoek of veroordeeld tot het wegnemen van hun mannelijkheid? Als laatstgenoemden zouden weten wat hen te wachten staat zouden ze vermoedelijk beter hun best hebben gedaan?

Zelden pure extase

Alhoewel ik me dat tegelijkertijd ook weer afvraag. Ik heb vele dekkingen geobserveerd, maar zelden de pure extase in de ogen van een hengst gezien op het moment suprême. Stel dat mannen op deze wijze gekeurd zouden worden en als blijk van hun kunnen de Matterhorn zouden moeten beklimmen? Stel dat al deze mannen op enig moment aan de voet van die berg van start zouden gaan, wat zou dat een bloedbad op de flanken van dit enorme rotsblok opleveren. Immers, iedereen zou als eerste de top willen bereiken. Maar ja, mensen beleven dan ook plezier aan de daad, terwijl de hengst niet meer en niet minder wil dan zijn genen doorgeven.

Defender VDS Z

Genen, daar gaat het om op deze hengstenkeuring, en dan vooral de genen die de garantie in zich lijken te hebben om nog betere prestaties te leveren dan wederzijdse ouders en grootouders. Eén van de meest opvallende hengsten op de eerste dag was Defender VDS Z, een zoon van Dominator Z, die onder de Duitse springruiter Christian Ahlmann actief was op 1.60m niveau.

Achter Dominator Z vinden we in de vaderlijn de 1.60m hengsten Diamant de Semilly en Le Tot de Semilly. Achter de moeder van Dominator Z vinden we de Holsteiner Cassini I. Vader van de moeder is Padinus, die zelf uitkwam op 1.30m niveau. Zijn vader Heartbreaker kwam net als zijn vader Nimmerdor uit op 1.60m wedstrijden. De moeder van Padinus, de merrie Ladina, sprong over 1.50m en dat had ook zij weer niet van een vreemde, want haar vader is de legendarische Oldenburger springpaarden vererver Grannus, die ook over 1.60m wist te springen.

Defender VDS Z is dus een melange van absoluut topsportbloed en de techniek en het vermogen dat hij op de hindernissen tijdens het vrij springen toonde lijkt in zijn genen verankerd te zijn. Daarbij is het ook nog eens een mooi paard en wat hij aan goede zaken in Ermelo liet zien toonde hij eveneens in deze tweede bezichtiging.

Achtervoegsel aan de naam

Opvallend is dat een enkele Nederlandse eigenaar de Belgische gewoonte heeft overgenomen om een achtervoegsel aan de naam toe te voegen. Zo hebben we bijvoorbeeld Tangelo van de Zuuthoeve. Dat zal dan wel zijn omdat de boerderij waar deze hengst geboren werd deze naam draagt? Maar als hij tweehonderd meter zuidelijker was geboren had hij dan de naam Tangelo van Onze Lieve Vrouwe met Kind gekregen?

Onder catalogusnummer 211 vinden we de zoon van Vannan uit een moeder van Carambole met de naam Mees van de Watermolen. En het is waar. Jan Greve uit Haaksbergen woont pal naast de eeuwenoude watermolen en is de fokker/eigenaar. Eigenlijk vind ik het wel mooi, want het helpt je te onthouden wie de fokker van een paard is. Zie je het achtervoegsel Fortuna, dan weet je dat Peter en Annemiek Rinkes de geestelijke ouders van het paard zijn. Zo is het ook met de achtervoegsels De Muze of van ’t Merelsnest. Het is een beetje terug in de tijd, toen trekpaarden die lange namen droegen als Gamin van Schoonebeek.

Inderdaad ja, die is echt in het dorp van de ja-knikkers geboren.

Door: Jacob Melissen

Foto: Digishots

yvonne schoo

Yvonne Schoo maakte eerder al enkele instructievideo’s voor Hoefslag, maar het was een poosje stil rondom de amazone. Nu maakte ze weer een nieuwe video, waarin ze zich opnieuw voorstelt.

Dat doet ze dit keer niet alleen!

Coachen en trainen

De 29-jarige Schoo is fulttime docente op een middelbare school. Ze was met haar Alwin (v Archipel) Zware Tour startgerechtigd, maar haar 23-jarige ruin is inmiddels met pensioen. Daarom is Schoo momenteel vooral bezig met het coachen en trainen van anderen.

Daarnaast heeft ze het rijden van haar 14-jarige E-pony Nigel weer opgepakt. “We trainen op M-Z-niveau en misschien ga ik met hem wel weer ‘s op wedstrijd,” vertelt ze. “Het is zo’n leuk dier, dat ik zijn beperkingen vanwege zijn afmeting voor lief neem.”

Breder trekken

In haar nieuwe filmpjes voor Hoefslag wil Schoo meer onderwerpen aanboren dan alleen (het trainen voor) de dressuursport. “Ik wil het breder trekken dan dat. Daarom komen ook springen, eventing en de paarden- en ponysport in het algemeen aan de orde.”

In haar nieuwe video stelt Yvonne Schoo haar nichtjes en neefje voor, die samen de New Forest-pony Floxs delen. Ze rijden Bixie dressuur en Wout springt ook met hem. Vragen die in de voorstelronde aan de orde komen zijn: Ben je wel eens bang geweest, heb je wel eens paardenvoer geproefd, ben je tijdens een wedstrijd wel een verkeerd gereden en zou je met je paard willen praten?

Bron: Hoefslag

Verruimen
Verruimen in draf. Foto: Remco Veurink

Even over doorzitten. Wat een gedoe zeg, dat geknots in het zadel. Het liefst hadden we een rijbroek die het makkelijker maakte. Een simpele toverspreuk is ook welkom.

Soms lijkt het écht alsof iedere ruiter ermee worstelt. Nou, laat ik zeggen, het gros. Een middagje aan de kant van de ring bevestigt dat. Het gemiddelde beeld: verbeten gezicht, blik op oneindig en volhouden. Voorál volhouden. Met als licht aan het einde van de tunnel het afgroeten. Snakkend naar adem de ring uit, als we daar toch eens punten voor kregen …

Doorzitten is verzamelen

Het goede nieuws is: het kan makkelijker. Iets dat je daar zeker niet bij helpt, is onvoorbereid gaan rijden zonder beugels. Hoewel, rijden? Als Skippy een opvolger zoekt, meldt hij dat wel. Tot die tijd zou ik mezelf niet zomaar in het diepe werpen. Kilometers stuiteren in de hoop dat het beter wordt, is zinloos. Laat me uitleggen waarom, daar heb je wat aan.

“Begin toch eens bij het begin.”

Biomechanisch gezien is doorzitten voor de ruiter wat verzamelen is voor een paard. Laat dat even binnen komen, alsjeblieft. Dat maakt het namelijk logisch om ook voor de ruiter een stapsgewijs plan te volgen. “Begin toch eens bij het begin”, zuchtte mijn moeder vroeger al wanhopig. Met dat borduurwerk kwam het niet goed, maar ik specialiseerde me wél in de ruiterhouding. Er ging een wereld voor me open.

Stapsgewijs

We maken het onszelf vaak onnodig moeilijk. That’s life, zou je kunnen zeggen, maar laat ik het bij het doorzitten houden. We werken er simpelweg niet stapsgewijs naar toe. Missen goede begeleiding. Wie kan jou vertellen hoe je stapsgewijs je doorzitten verbetert? Vind die held en klamp je er aan vast, ze komen niet in grote aantallen voor. Zeker niet in het wild.

Ruiters moeten maar ‘gewoon gaan zitten’. Ik zet mijn tanden nog eens in de muur van dat soort uitspraken. Denk nou even na. Zonder lengte, zachtheid en verbinding in je eigen lichaam is doorzitten geen eerlijke vraag. Ga even terug naar de parallel met de verzameling. Verzamel je een paard onvoorbereid, geeft dat een gespannen beeld. Zoiets kan je hem toch niet kwalijk nemen, of wel?

‘Meer doen betekent minder goed zitten.’

En nu sta jij te springen om tips die het doorzitten behapbaar maken. Fanatisme is niets vreemds, jij doet graag je huiswerk. Daarmee komen we zo’n beetje bij het heikele punt. De bel voor het omdenken luidt, klinkt en beiert. Want je moet dus niks DOEN. Of in ieder geval minder. Veel minder. Als je met twee benen in deze actiegerichte maatschappij staat, kan het even een hersenkraker zijn. Meer doen betekent minder goed zitten. De tegeltjesvariant is ook niet verkeerd. Als je meer doet, zit je minder goed. Kortom: minder is meer.

Billen en benen

Ik geef meteen toe: niets is ook maar niets. Dus ook nog wat concrete tips. Begin eens met het loslaten van je bilspieren. Echt, die billen …… we spannen ze compleet functieloos, nutteloos, overbodig en overdreven aan bij moeilijke dingen. Ga maar na, ook bij het doorzitten. En dat is doorzittechnisch gezien geen handige zet. Zo verlies je zadelcontact en dus stabiliteit. Daarmee heb je de eerste reden om andere spieren te spannen te pakken. Weg ontspanning.

‘Laat je benen als een slappe dweil naar beneden vallen.’

Knijpende benen doen net zoiets. Je knijpt jezelf omhoog uit het zadel en de schok-dempende werking in de wervelkolom blokkeert. Stuiteren gegarandeerd. Dus laat je benen als een slappe dweil naar beneden vallen en rust zacht op de beugels. Stamp je voeten niet omlaag om steun te pakken, daardoor verlies je balans.

Mentaal en fysiek

Eigenlijk maken we met zijn allen een denkfout. We denken ons vast te moeten houden. Terwijl het om loslaten gaat. Je mee laten nemen door het paard. Overgave, voor de liefhebber. Dat maakt het interessant. Vul maar in, hoe confronterend kan dit zijn? De complexiteit van doorzitten begint hier. Als je fysiek de weg kwijt bent in het zadel, zoek dan ook eens in je mentale eenheid. Durf jij los te laten?

Tegelijkertijd kan het ook heel erg Jip en Janneke zijn. Kijk, of je nu op Valegro of op shetlander Piet zit, uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. Je volgt de beweging, of niet. Dat zijn de smaken. Een béétje harmonie bestaat nu eenmaal niet.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix ST George en loopt verwondert rond in de paardenwereld.

Foto: archief Remco Veurink

blog liz barclay

Zoals je in de eerste blog over Lorna Wilson hebt kunnen lezen, zit zij niet bepaald stil. Haar bedrijf lijkt door haar inventieve denken, en niet te vergeten dat van haar partner Eddie Hosegood, in een niet stuiten groeistuip te zijn gekomen.

Dit jaar zette Lorna in haar eentje ook nog eens het hele keuringsprogramma in Engeland op z’n kop. Zij geeft fokkers de mogelijkheid om op 11 plekken door het hele land verspreid hun fokproduct te laten keuren. Door aan de Europese stamboeken verbonden juryleden, net zoals de KWPN dat doet.

Daarnaast worden er serieuze stappen genomen om een ICSI laboratorium te bouwen op Newton Stud. ‘Met Brexit voor de deur moet je pro-actief denken’, zegt Lorna met een ondeugend grijnsje.

Keurig in het wit

Twee jaar geleden vertelde een aardige meid, die ik een tijd les heb gegeven, dat zij met haar merrie en veulen naar een open dag op Newton Stud was geweest. Daarna zag ik op Facebook prachtige foto’s langs komen van een keuring, ook weer op Newton Stud.

Eindelijk! Iets waar Engeland nog geen kaas van had gegeten, want hier op keuringen krijgen weinig paarden een kans om zich van hun beste kant te laten zien. Op deze foto’s zag ik goeie lopers en keurig in het wit. Net zoals op de keuringen in Nederland.

Juryleden van het desbetreffende stamboek werden ingevlogen. Professionele lopers ingehuurd. Geaccepteerde veulens kregen hun officiele stamboekpapier en hun chip.

Registration tour

Dit jaar vonden er op 11 plekken door heel Engeland van dit soort professionele warmbloedkeuringen plaats. Ook daar had Lorna nog even tijd voor gemaakt. Wat zij was begonnen, kon, nee, moest groter. Zodat meer fokkers gemotiveerd zouden worden om goede kwaliteit te fokken, door de mogelijkheid een stamboek te kiezen. Door de officiele juryleden uit dat land van dat stamboek gekeurd te worden en de bijbehorende papieren, chip en wat al niet meer te verkrijgen.

Daarbij werd er een sales programma opgezet. En zo werd de ‘Elite Foals UK Registration Tour’ geboren.

In haar uppie

En met succes. Wat Lorna helemaal in haar uppie is begonnen, zou het begin kunnen zijn van de eerste succesvolle registratie voor sportpaarden. Er is al zoveel geprobeerd, van een database tot de Futurity. Niets is ooit echt van de grond gekomen.

In Engeland zijn tientallen registraties mogelijk, maar niets geeft een fokker of potentiele koper van een veulen enig idee van wat de kwaliteit nou echt is.

Dressuuramazone Anna Ross

Veulenen, insemineren, embryos flushen en overplaatsen, het kan allemaal op Newton Stud. Er staan zo’n 70 draagmerries, geleend of geleased. En als je zo’n programma hebt voor draagmerries, ben je wel gek als je daar niet ook zelf van profiteert.

Lorna heeft tien fokmerries en dan nog tien andere samen met dressuuramazone Anna Ross. Zij is inmiddels van Wiltshire verhuisd naar een stal op een paar kilometertjes afstand van Newton Stud.
Anna traint en rijdt de donormerries, die zonder onderbreking hun wedstrijdseizoen kunnen afmaken, doordat de embryo transfer zo dicht bij huis plaats kan vinden.

blog liz barclay

ICSI laboratorium

Newton Stud is voortdurend in beweging. Het volgende plan is een ICSI laboratorium in de schapenstal. Lorna ziet de bui van de Brexit heel scherp hangen (denk aan de prijs van sperma) en probeert zoveel mogelijk de nadelige gevolgen voor haar bruisende bedrijf voor te zijn.

Daarom heeft zij inmiddels ook de RCVS goedkeuring bemachtigd om een paardenarts uit Argentinië aan te trekken. Zij is daar intensief betrokken bij onderzoek naar het impregneren van een eicel buiten de baarmoeder met een enkel zaadje. Samen met Irma Rosati, die dit voorjaar zo druk was dat er duidelijk een tweede arts bij moest komen, gaat zij dit onderzoek op Newton Stud voortzetten.

Niet bij te houden

Het is nog niet zo heel lang geleden dat je het bij je hengstenkeuze in Engeland moest doen met even in de stal kijken naar een prachtig glanzend dier. Dat kwam die stal nauwelijks uit en kon daarom nog geen fatsoenlijk stap- of drafpasje laten zien.

Lorna heeft in luttele jaren een ongelofelijke sprong gemaakt. Door heel veel huiswerk te doen, keuringen in heel Europa te bezoeken, de grote jongens in de hengstenhouderij te benaderen en zeer gedurfd te investeren. Maar ook door heel eerlijk en met respect met haar werknemers om te gaan. Niemand wil eigenlijk meer weg, als ze er een keer zijn. Daarbij durft zij inventief te denken; samen met Eddie, natuurlijk.
Op kantoor vertelde Storm, onder meer verantwoordelijk voor de PR voor Newton Stud, lachend: ‘Lorna en Eddie mogen van ons nooit op de zelfde dag vrij hebben. Als die twee samen gaan brainstormen, dan weet je niet wat er gebeurt. Ze zijn niet bij te houden!’

blog liz barclay

‘Boyfriend in a box’

De dag na mijn bezoek van vorige week aan Newton Stud, stuurde ik Lorna nog een paar vragen. Een daarvan was, of ze in de toekomst misschien in een eigen hengst zou willen investeren. ‘Nee zeg! Wij houden hier van ‘boyfriends in a box’, veel rustiger dan al dat testosteron!’

Eigenlijk heb ik nog veel meer te vertellen, maar dat bewaar ik voor mijn volgende bezoekje. Dan is de schapenstal klaar voor het ICSI-programma. ‘Yes, come back any time!’ Wat een vrouw, die Lorna, dynamiek, zakelijk, maar ook, vrolijk en o zo gastvrij.

 

paarden weide vakantie

Ik ga op vakantie en neem nìet mee … mijn paard. Dat is het startpunt van mijn probleem. Mijn humeur slaat om bij de eerste vakantietekenen. ‘BOEK NU!’, schreeuwt het scherm tegen me. ‘Bemoei je met je eigen zaken!’, denk ik. Ondertussen zet mijn man een zonnig muziekje op. Om in de stemming te komen.

Oké, ik weet het, er zijn mensen die wél graag op vakantie gaan. Opvallend genoeg zijn dat meestal mensen zonder paarden. Hoe dan ook, vandaag stel ik me sportief op. Niet meteen zeuren over trainingsachterstanden, kapot geschuurde staarten en gemiste supplementen. Maar dat is natuurlijk wél de keiharde realiteit. Onder ons gezegd hè. En dan heb ik nog niet eens gezaagd over mijn persoonlijke gebrek aan Vitamine Paard. Ja, één ding is zeker… Dit wordt een lange vakantie.

Alarmfase één: wie zorgt er voor mijn paardenprins?!

‘Klik’, en we hebben geboekt. Hij trekt een biertje open, ik stel een calamiteitenplan in werking. Alarmfase één: wie zorgt er voor mijn paardenprins?! Dat is toch niet zomaar een vraag. Jij weet ook, dit vraagt om een uiterst serieuze selectieprocedure. De kandidaat moet vriendelijk, begripvol, vakkundig en vooral BETROUWBAAR zijn. Ooit was dit de vacaturetekst voor een huwelijkspartner, nu voor de paardenoppas. Bijna hetzelfde.

Geschikt Bevonden Stalgenoot

Na een zorgvuldige screening blijft er één iemand over. De Geschikt Bevonden Stalgenoot. Zij wordt vakantievoogd. Een eervolle taak, wie wil die nou niet? Afgesproken dus. En of ze ook meteen de waslijst met instructies wil tekenen. Gelukkig is ze de lulligste niet. Mensen die zelf een paardenkind hebben, zitten toch wat ruimer in hun begrip. Enige geruststelling daalt in. De vertrekdatum nadert, dus de timing is goed.

Wake up call

En ach, in het beloofde vakantieparadijs valt het best mee. Gewoon je ogen afwenden als je een paard ziet. Niet te diep zuchten wanneer je op de snelweg een trailer inhaalt. Dan gaat het wel. Zo goed en zo kwaad als het kan vakantie vieren. Ik ben er maar druk mee. Maar wat denk je? Belt ineens de Geschikt Bevonden Stalgenoot.

Mijn maag draait een pirouette. Één ringtone om te beslissen of ik opneem of meteen mijn koffers pak. Ik neem op. (Als in: zeg het maar meteen, snel en zonder te liegen, dan kom ik gisteren naar huis). Maar dan dat nonchalante lachje, hè. Helemaal leukig roept ze: “Niet schrikken!” De brokken vallen klaterend in zijn bak.
Moet je weten waar ze voor belt. Of ik het oké is als hij dat supplement tien minuten later krijgt? Ze zat achter een tractor op weg naar stal.

Soms moeten we elkaar gewoon geen mietje noemen. Ik heb dit geheel aan mijzelf te danken. Point taken.

Welkom thuis

Ondertussen vordert de vakantie gestaag. Het went, zo kan je het ook zeggen. Maar ken je dat gezegde over de laatste loodjes? Dus ik opper voorzichtig of het niet fijner is (voor hem) als we eerder terugrijden. Lekker slapen in ons eigen bed, ik heb de lakens nog gewassen. Hoe fijn is dat? (Lees: ik bons klokslag openingstijd op de stalpoort). Hij knikt instemmend. Ik voel me volmaakt begrepen, hij kiest de weg van de minste weerstand. Iedereen blij.

Geen dramatisch aankomen galopperen, geen Black Beauty-achtig gehinnik en geen liefdevolle snuit in mijn gezicht.

Dus daar zijn we weer. Ik scheur over de vertrouwde weg naar stal, op naar de hereniging! Terug bij mijn paardenliefde. Het missen is ongetwijfeld wederzijds. Hoewel, als ik dan ein-de-lijk in de wei sta, heb ik een stevige concurrent aan het gras. Het gaat toch wat anders dan verwacht. Geen dramatisch aankomen galopperen, geen Black Beauty-achtig gehinnik en geen liefdevolle snuit in mijn gezicht. Niks. Noppes. Hoogstens een verbaasde blik. Waarom ik zo overmatig blij om zijn nek hang? Hij snapt er niks van. Ik pak mijn koffer maar weer in.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto:

De Nederlandse paardensportbond KNHS is in het afgelopen jaar weer heel vaak over de tong gegaan en dat zal zeker niet voor het laatst zijn.

Ik prijs me gelukkig dat ik lid ben van de grootste paardensportverening in Nederland. Een club die alles doet uit passie voor de sport en in het belang van haar leden. We zijn er bij de Voornruiters in geslaagd om een goed doordachte accommodatie neer te zetten. Deze is zelfs letterlijk gekopieerd in Hellendoorn. Daarnaast zijn we een bloeiende vereniging die succesvol is met de organisatie van evenementen. Dat succes komt niet alleen door die mooie accommodatie, maar vooral door de gastvrijheid, het denken in het belang van de paardensporters en een grote klantgerichtheid.

En juist die dingen missen de meeste leden bij de KNHS. Als je de actuele beleidsplannen van de KNHS leest, gaat het vooral over efficiency, kostenbesparing en aandacht voor (topsport)prestaties. O ja en klantvriendelijkheid. Dat laatste is niet meer dan normaal en zou wat mij betreft klantgerichtheid moeten zijn. Het verschil? Klantgericht staat voor meedenken met je klant (lees: leden) en anticiperen op de wensen van die klant. En dat is nou precies waar het voor de doorsnee paardensporter aan ontbreekt in diens relatie tot de KNHS.

Ik begrijp de sores die de KNHS heeft door het wegvallen van hoofdsponsor Rabobank en de complexiteit van het bedienen van zoveel paardensporters die ook nog eens heel veel verschillende disciplines beoefenen, waarbij het niveau zich uitstrekt van recreant tot Olympiër. Maar kom nu eens uit die ivoren toren, stop met het denken in allerlei bedrijfskundige modellen en ga in gesprek met je leden. En praat vooral met degenen die het grootste deel van je ledenbestand vormen. Dat zijn niet de trainers en de topsporters. Achterhaal waardoor verenigingen succesvol zijn en vertaal dat naar de KNHS als overkoepelende organisatie.

Het recept van de Voornruiters is niet geheim. Wij hebben ons ambitieuze plan voor de toekomst bijna klaar. Dat plan is gemaakt met de input van onze leden, want die staan centraal.

Magda Coppoolse

Deze column verscheen eerder al in MenSport 9 van 2017. Bestel het magazine hier

0 3678

Stan van Eijk schrijft vanuit Lipica zijn allerlaatste blog voor Mensport over het WK Tweespannen: Wat was het weer bar slecht! Een regen, echt niet normaal….

Dweilen met de kraan open…

Wedstrijdorganisatie hard aan het werk om het water te laten afvloeien.

De vaardigheid begon in de regen met, zoals gebruikelijk, de laagst geplaatste rijder. Na “nummer 77” werd de wedstrijd tijdelijk stilgelegd omdat het parcours op de zandbodem één groot zwembad was. Met man en macht werkte de organisatie om het water weg te krijgen, maar met de onophoudelijke regen was het natuurlijk dweilen met de kraan open! Na verloop van tijd werd de wedstrijd toch hervat ondanks de regen, want wat moet je anders? De vaardigheid is het laatste onderdeel waarna de prijsuitreiking volgt, dus moest het programma wel gewoon afgewerkt worden.

WK-waardig parcours

Ik had als voordeel dat ik één van de laatste starters was, dus kon geruime tijd zien hoe de andere rijders het deden, waar de knelpunten in het parcours lagen, waar de koetsen begonnen te driften door het vele water en of de tijd haalbaar was. Op het losrijterrein voelden mijn paarden fijn aan en ik hield me aan mijn eigen plan. Het parcours zelf had de moeilijkheidsgraad als gebruikelijk op internationale wedstrijden, dus WK-waardig. Mijn enige twijfel was poort 11: ‘binnendoor’ rijden naar 11 was sneller maar daar had ik geen goed gevoel over, dus besloot ik buitenom te gaan.

Álles onder de blubber

Wat een bagger….

Tijdens de proef merkte ik wel dat mijn koets stabieler en beter lag dan die van het merendeel van het wedstrijdveld. Ondanks dat ook ik mijn koets op sommige plaatsen voelde driften, heb ik me geen moment onveilig gevoeld. Uiteindelijk heb ik alle balletjes kunnen laten liggen en had ik alleen een kleine tijdstraf, waarmee ik een vierde plaats behaalde. Ik weet niet of ik het beter gedaan zou hebben op een droge bodem; misschien wel, maar dat geldt voor meerdere deelnemers. Maar mijn koets en mijn paarden… wat zagen ze eruit na de wedstrijd: echt álles onder het zand en blubber!

Toch wel heel trots, hoor!

In de einduitslag ben ik achtste geworden. Een top tien – notering op je WK – debuut met een tweede plaats in de marathon, vierde in de vaardigheid en een dressuurproef naar ‘kunnen’ gereden, daar droom je van! De prijsuitreiking was oorspronkelijk bedoeld om aangespannen en in tenue te rijden, maar werd vanwege de weersomstandigheden binnen gedaan. Het was erg sjiek en kijkend tussen welke andere ‘namen’ ik me daar bevond, voelde ik me toch wel heel trots dat ik daar bij stond!

Wat een team!

Ook de andere Nederlandse rijders hebben, ondanks de pechgevalletjes bij Tom Engbers en Tristan Verheijen, goed gepresteerd. We zijn goed begeleid door bondscoach Harry de Ruijter en de rest van het Nederlandse begeleidingsteam. We hebben veel te danken aan hen: zij hebben onder andere op de juiste momenten het ‘teveel aan druk’ voor ons weggenomen.

Onvergetelijk WK

En weer op weg naar huis!

Uiteraard wil ik alle sponsoren niet vergeten te bedanken; zonder hen zou deelname aan een wereldkampioenschap een moeilijk verhaal worden. En natuurlijk het belangrijkste: mijn eigen team! Mijn vriendin en groom Claudia, mijn vader Rick, vrienden Joey en Shirley, onze kinderen (en niet te vergeten het thuisfront: moeder Marlie en broer Tesh), hebben dit kampioenschap in Lipica voor ons onvergetelijk gemaakt. Samen met Geert Dijkhof ben ik nu weer op weg naar huis, met een tussenstop voor de nacht in München waar we de paarden even beweging kunnen geven en ze een fijne stal hebben om in te slapen. En wanneer we thuis zijn, lekker uitrusten en nagenieten van een onvergetelijk WK!

Deze blog-serie is geschreven door Gemma Verlaan

Foto’s: Stan van Eijk, Claudia Meijster, Shirley Moors en Krisztina Hórvath

0 1533

De Nederlandse rijders hebben tijdens de laatste internationale wedstrijden laten zien dat we allemaal goed en ‘constant’ mee kunnen komen in het marathononderdeel, vertelt Stan van Eijk in zijn blog voor Mensport vanuit Lipica. Zaterdag wilde het helaas niet zo lukken.

We hadden de pech dat er bij één van de paarden van Tom Engbers, die de beste dressuurscore van het Nederlands team had gereden, een schrammetje geconstateerd werd door de jury en hij werd uit de wedstrijd genomen. Dat houdt in dat niet alleen zijn marathonuitslag vervalt, maar ook de dressuurscore.

Teamlid Tristan Verheijen viel in hindernis vier van de wagen. Dat kost veel tijd én veel strafpunten. Hij kon de wedstrijd gelukkig wel uitrijden, maar een goede klassering zat er niet meer in en hij zakt dus een heel eind weg in het klassement. Erg jammer, want de medaillekansen van het Nederlandse team zijn nu wel verkeken.

Uiterste best

De eerste zeven hindernissen reed ik, met hier en daar een klein stuurfoutje, wel vloeiend en met de juiste concentratie, maar bij hindernis acht ging ik teveel nadenken. Ik wilde geen balletje laten vallen, dus reed ik misschien wat te voorzichtig.

Ik ben wel flink omhoog gegaan in het klassement: van de 26e naar de 9e plaats!

Vaardigheid

Zondag hebben we de vaardigheid als laatste onderdeel. Er valt nog niets zeggen over de moeilijkheidsgraad van de proef, want bij internationale wedstrijden mag je pas anderhalf uur vóór de eerste starter gaan verkennen. Er is dus ook nog geen tekening beschikbaar.

’s Ochtends lopen er tachtig rijders en de bondscoaches tegelijk in de ring. Dat lijkt veel, maar zónder grooms zoals in de nationale wedstrijden wel gebruikelijk is. Uiteraard ga ik mijn uiterste best doen om foutloos en binnen de tijd te rijden en dan zien we wel wat de rest van de rijders doet!

Het thuisfront leeft erg met ons mee. Mijn vriendin Claudia onderhoudt de contacten via de telefoon, zodat ik me volledig kan focussen op de wedstrijd. Dat is wel zo fijn!

Team van Eijk

 

Volg ons!

102,970FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer